Διανύοντας τον πρώτο μήνα ενός καλοκαιριού που μοιάζει να έχει χάσει το βηματισμό του, μέσα στο γενικότερο σκηνικό της κατάρρευσης, της φτωχοποίησης, του φόβου και της ανασφάλειας που σκιάζει τα πάντα, διακρίνονται παντού άνθρωποι στριμωγμένοι στη βαθιά θλίψη και την απόγνωση. Δεν τολμούν να ονειρευτούν το αύριο γιατί οι αντοχές τους εστιάζονται στη διαχείριση της μέρας αν όχι της ώρας…
Τώρα πια έχει φύγει όλο το περιτύλιγμα της καλοπουλημένης ελπίδας που έχει κάψει τον ουρανίσκο των προσδοκιών της κοινωνίας, η οποία ταπεινώνεται και συρρικνώνεται στα «μέτρα» και τα «αντίμετρα» με ή χωρίς διαπραγμάτευση. Μέσα σ΄αυτή την εφιαλτική παραζάλη, τα ασπόνδυλα του πολιτικού συστήματος εξακολουθούν να ομνύουν στο όνομα των αναγκών της κοινωνίας την ίδια ώρα που σφαγιάζουν -με πόνο ή χωρίς-, δικαιώματα και κατακτήσεις χρόνων, που χτίστηκαν κυριολεκτικά με αίμα και αγώνα ανθρώπων, οι οποίοι γύρισαν με τα χέρια τους τον τροχό της ιστορίας.
Και όσο κουρνιάζουμε στις φοβικές τρύπες μας, κλείνοντας τα μάτια στον ίλιγγο της απώλειας, που κάθε μέρα μεγαλώνει, το φοβερότερο νομίζω είναι ότι βυθιζόμαστε στο μικρόκοσμο μας προσπαθώντας να διαχειριστούμε την ήττα της χαμένης ελπίδας.
Στην πραγματικότητα όμως αυτό που χάσαμε δεν είναι η ελπίδα αλλά η πολιτική αυταπάτη για το πως αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Η ελπίδα μπορεί να αναστηθεί από μας, τη στιγμή που θα δραπετεύσουμε από το δίχτυ της ήπιας προσαρμογής στο χειρότερο και από τις εδραιωμένες πεποιθήσεις ότι τίποτα δεν αλλάζει.
Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι ο τροχός, και γυρίζει, και φέρνει τα πάνω κάτω, όταν πλέκονται τα χέρια των ανθρώπων και συντονίζουν το βηματισμό τους στο συλλογικό, «με λογισμό και μ’ όνειρο». Σ΄αυτούς τους καιρούς που είναι δύσκολο να ζεις, αλλά ωραίο να αγωνίζεσαι, ο κοινός παρανομαστής που μας ενώνει είναι ο παράγοντας άνθρωπος και η προοπτική μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο…
