«Πάνω στις τζαμαρίες των σταθμών δεν είναι η βροχή αλλά… τα απραγματοποίητα ταξίδια που κλαίνε»… Τάσος Λειβαδίτης.
Ο Βασίλης, η Ρίτα και τα άλλα παιδιά είναι η μπάντα που περίμενε στον σταθμό το τρένο των 9:05. Όσο αυτό καθυστερούσε εμείς απολαμβάναμε την πρόβα τους στο κατάμεστο κηποθέατρο Νίκος Καζαντζάκης….
Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Παντελή Βούλγαρη που ένωσε κείμενα και μελωδίες απολαύσαμε τον Οδυσσέα Ιωάννου να υποδύεται τον εαυτό του στη σκηνή, σ ένα σταθμό που συναντιούνται μελωδίες, σκέψεις, εικόνες, συναισθήματα, προσδοκίες και όλες οι διαψεύσεις των τελευταίων 40 χρόνων….
Μια μουσική αναδρομή στην ιστορία της Ελλάδας με ευθείες βολές στη σύγχρονη κοινωνικοπολιτική και οικονομική πραγματικότητα. Με τον γλυκόπικρο αλλά βαθύ και με ευαισθησία λυρικό λόγο του, ο Οδυσσέας έδινε τη σκυτάλη στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και την υπέροχη Ρίτα Αντωνοπούλου που με τις συγκλονιστικές τους ερμηνείες μάς ταξίδεψαν μελωδικά από τη μεταπολίτευση και μετά.
Η παράσταση ξεκίνησε με την «Οδό ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι και το «Ποιος τη ζωή μου» του Μίκη για να ακολουθήσει ο πρώτος σταθμός: ο Μάης του 68 …. αλλά και η εξορία με τα «Μαύρα πουλιά, πικρά πουλιά της δυστυχίας» με τις εικόνες πίσω να εναλλάσσονται στα κολαστήρια της Γυάρου και της Μακρονήσου και να ξυπνάνε άγριες μνήμες.
…«Κι απ’ τη Βαστίλη ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών». Η Caroline, μια πανέμορφη αγέρωχη κοπέλα, στους ώμους ενός άντρα, που ανέμιζε μια σημαία τον Μάη του 1968, στο εξεγερμένο Παρίσι, δημοσιεύτηκε σε εκατοντάδες έντυπα έγινε αφίσα και σύμβολο. Το πάθος του αγώνα με σύμμαχο την ομορφιά σε καθιστούσε ανίκητο τότε μέχρι που αποκαλύφθηκε πως η Caroline ήταν μοντέλο και η φωτογραφία στημένη….
20 Ιουλίου 1974: Η τουρκική εισβολή στη Κύπρο και ο χρόνος σταματάει· Άνθρωποι νεκροί, αγνοούμενοι, πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα.
Η εκπληκτική Ρίτα μάς συγκλόνισε με τη μοναδική της ερμηνεία στον «μικρόκοσμο» του Ναζίμ Χικμέτ…
«Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε».
Φτάνουμε στον Οκτώβριο του 1981 που έρχεται και η «μεγάλη ΑΛΛΑΓΗ», την οποία θα δούμε ζωγραφισμένη με κεφαλαία κόκκινα γράμματα. Τόσα χρόνια πέρασαν και δυστυχώς ακόμη την περιμένουμε όπως και το τρένο που θα καθυστερήσει κι άλλο. Οι λόγοι; Διάφοροι... Ας πούμε, η διαφωνία της αριστερής με την δεξιά ράγα, για το ποια είναι πιο φιλοευρωπαϊκή.
Ο Οδυσσέας μάς μεταφέρει σ έναν ακόμη αιματοβαμμένο σταθμό, στις 9 Σεπτεμβρίου 1999 στο μεγάλο σεισμό της Αθήνας, όταν οι δείκτες των ρολογιών έδειχναν 14:57· και 15 δευτερόλεπτα και ήταν αρκετά για να αφήσουν πίσω 143 νεκρούς, περίπου 700 τραυματίες και 40.000 άστεγες οικογένειες… Στο εργοστάσιο της Ρικομέξ πέθαναν 39 άνθρωποι… Η κραυγή αγωνίας « Μήπως είδατε την κόρη μου;», τα λέει όλα. Εικόνα και ήχος θα γεμίσουν τις καρδιές μας με συγκίνηση και θλίψη. Εύστοχα σχόλια, προζα, αυτοσαρκαστική διάθεση και τι δεν είχε αυτή η παράσταση που μας καθήλωσε και μας συγκίνησε τόσο!
‘Ενας άλλος σπουδαίος σταθμός είναι αυτός της μάνας, της μαμάς μας. Όπως είπε και ο Οδυσσέας, «η μαμά μας είναι τα ωραιότερα τραγούδια μας»! Η τρυφερή μελωδία του Μάνου Χατζιδάκι και οι συγκινητικοί στίχοι του Ιάκωβου Καμπανέλλη στο «Μανούλα μου», η αισθαντική ερμηνεία του Βασίλη στο «Μαμά» -τραγούδι που, όπως είπε και ο ίδιος, όταν το άκουσε πρώτη φορά από τον Charles Aznavour, πιτσιρικάς, τον συγκλόνισε - φορτίζουν συναισθηματικά και υγραίνουν την ατμόσφαιρα.
Οι αλήθειες των στίχων, ο λόγος των τραγουδιών, το πάθος και οι αισθαντικές ερμηνείες και των δύο καλλιτεχνών κέρδισαν το θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού, που έδειξε να αντιδρά ανάλογα στο ήθος και την ποιότητα. Σ’ αυτή την παράσταση μπορεί να μην ακούσαμε το γνωστό συναυλιακό σύνθημα «Βασίλη ζούμε για να σ’ ακούμε», όμως, όλοι μας το σιγοψιθυρίσαμε γι’ αυτόν τον αιώνιο έφηβο με την ατόφια, αγέρωχη, ιδιαίτερη και καταπληκτική φωνή, που μεγαλώσαμε μαζί του και ξαφνικά έχουμε γίνει συνομήλικοι… Μετά από δυόμιση ώρες, που δεν καταλάβαμε καν πώς πέρασαν, το τρένο δεν ήρθε. «Πάμε;» ρωτάει ο Βασίλης και το τελικό μήνυμα της παράστασης είναι πως δεν πρέπει να περιμένουμε μία ζωή ένα τρένο που δεν πρόκειται να έρθει! Πρέπει να αντλήσουμε δύναμη, να βρούμε κι άλλους συνοδοιπόρους και να πάμε με τα πόδια! Μην σταματάτε λοιπόν να ελπίζετε, τίποτα δεν έχει χαθεί… Αρκεί να είμαστε όλοι μαζί!
«Δεν είμαστε οι μάχες που κερδίζουμε, αλλά οι μάχες που δίνουμε»… Κι όσο το «παιχνίδι παίζεται ακόμα», υπάρχει ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον!
“Μας βόλευε να περιμένουμε”, ανέφερε κι ο Οδυσσέας, “τώρα πρέπει να γίνουμε εμείς αυτό που περιμένουμε”…
Η αυλαία έκλεισε με τους ήχους του Μίκη. Ολοι όρθιοι, να τραγουδάμε τους ποιητές μας που κάποιοι ίσως να μην συναντούσαμε ποτέ στα βιβλία.... κι όπως αναφέρθηκε, «χρωστάμε πολλά περισσότερα στους ποιητές μας, παρά στους δανειστές μας»....
Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη συ δοξαστική,
μη παρακαλώ σας μη
λησμονάτε τη χώρα μου!
To be continued….
*Προτάσεις σχόλια και προσκλήσεις καλοδεχούμενα στο [email protected]
