Μνήμες πολλές, παρέες αμέτρητες, άρα η συγκίνηση μεγάλη για την απώλεια του αείμνηστου φίλου Μιχάλη Παπαδουράκη, τον οποίον γνώρισα τη δεκαετία του ’90.
Πράγματι υπήρξεν ένας ευπατρίδης.
Ένας άνθρωπος με ευγένεια, με πνευματική καλλιέργεια, με ένα μεγάλο πλατύ χαμόγελο και πάντα με μια καλή κουβέντα στα χείλη για τον καθένα, χωρίς ποτέ να θυμάμαι να ύψωσε τον τόνο της φωνής του, ποτέ δεν προέβη σε χαρακτηρισμούς, ποτέ δεν έθιξε κανένα με οποιονδήποτε τρόπο.
Άλλωστε η αγάπη, η εκτίμηση και ο σεβασμός με τον οποίον όλοι τον περιέβαλλαν, αυτό μαρτυρεί. Την πραότητά του. Δεν απέκτησε εχθρούς αλλά μόνο φίλους γιατί ήταν ένας ακέραιος χαρακτήρας με αγνότητα ,περιέργεια μικρού παιδιού και με μια καρδιά γεμάτη αγάπη που την σκορπούσε απλόχερα σε όλους.
Υπήρξεν ένας άνθρωπος ολοκληρωμένος, ήπιος, υπομονετικός, υποδειγματικός φίλος, συγχωρητικός, άκακος, άδολος, αγνός και συγκαταβατικός.
Τον Μιχάλη Παπαδουράκη διέκρινε φιλομάθεια, οξυδέρκεια, σπανία ευφυΐα και ταπεινοφροσύνη.
Τον διέκρινε πνεύμα χαρίεν, πάντα είχεν μια διάθεση δροσερή, χαρακτηριστικά γνωρίσματα της χαριτωμένης προσωπικότητάς του με τα οποία έδιδε μια απολαυστική ποικιλία σε όλους που είχαν την τύχη να τον συναναστρέφονται και το χιούμορ του ήταν βάλσαμο στη ψυχή, ενώ, αντιθέτως, ξεχώριζε στις σοβαρές συζητήσεις.
Στην άδολη ψυχή του είχαν χαραχτεί ως αξίες: «Προσφέρω, συμπάσχω και συναισθάνομαι». Αξίες που χαρακτηρίζουν την ευγένεια, την κομψότητα, την καλλιέργεια, την ευθύτητα, το ήθος, την καλοσύνη του εσωτερικού κόσμου.
Λογάριαζε τη γνώμη του άλλου και σεβόταν την παρουσία του.
Στην αγαπημένη του σύζυγο ΚΥΡΙΑ Ευαγγελία, στα παιδιά και στα εγγόνια του, έτρεφε μεγάλη αγάπη, εκτίμηση και αναγνώριση των δυνατοτήτων τους.
Τον θυμούμαι πάντα με εκείνη την αγάπη που κι eκείνος μας περιέβαλλε, με ευγνωμοσύνη και υπερηφάνεια που εκείνος μας δίδαξε και μας τίμησε με τη φιλία του!
Η mορφή του Μιχάλη Παπαδουράκη ιερή και αγία.
Και η μνήμη του, στο Μεραμπέλο και στο Κάστρο, αιωνία.
