Ας υποθέσουμε ότι το ανθρώπινο είδος «κυκλοφορεί» σε δύο εκδόσεις. Η μία είναι ο άνδρας και η άλλη η γυναίκα. Αυτό για την απλούστευση των συνειρμών μας, αν και ακόμη και η πιο τέλεια μηχανή, που παράγει ένα προϊόν σε πανομοιότυπα αντίγραφα, όλο και κάποιο κομμάτι διαφορετικό θα δημιουργήσει. Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι ο Θεός, που είναι πιο τέλειος και από την πιο τέλεια μηχανή, επέτρεψε στον εαυτό του κάποιες αποκλίσεις κατά τη δημιουργία του ανθρώπου, που όμως, δεν εμπίπτουν στο στόχο του θέματός μας….

Τώρα, μιλώντας για τη δημιουργία του ανθρώπου (πάντα από το Θεό) διαπιστώνουμε πως υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι, που δεν έχει θιγεί όσο πρέπει και θα απαιτούσε ευρύτερη διερεύνηση... Όταν λέμε ότι «ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν», τίθεται το ερώτημα αν ο Θεός έχει την εικόνα του άνδρα ή της γυναίκας –ακόμα και στην άυλη μορφή του.

Στις σπάνιες εικόνες με την Αγία Τριάδα έχει μορφή ανδρική, με μακριά μαλλιά και γένια λευκά. Άνδρας, λοιπόν, ίσως, επειδή παλιότερα, η γυναίκα δεν θεωρούνταν ισότιμη και ισάξια με τους άνδρες. Ίσως, το γεγονός ότι Εκείνος την έπλασε από το πλευρό του Αδάμ, να θεωρείται ένα υποπροϊόν του άνδρα.

Το γεγονός, ότι ο κόσμος ήταν, είναι και θα είναι σε μια κατάσταση … αυξημένης ακαταστασίας (βλ. 2ο θερμοδυναμικό αξίωμα), συνηγορεί στο ότι ο Θεός είναι μάλλον γένους αρσενικού και στερείται (παρά τη θεϊκή του ιδιότητα) τη χάρη της νοικοκυροσύνης.

Ακόμη κι αν ξεφύγουμε από τα σωματικά χαρακτηριστικά και περάσουμε στον ψυχισμό, (πάντα σύμφωνα με το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν»), ας ευχηθούμε ότι ο Θεός, ως ανώτερο όν, δεν θα έχει όλο το φάσμα των ταπεινών αισθημάτων που έχει ο άνθρωπος… δυστυχώς, η αναφορά (στα θρησκευτικά) στην ύπαρξη της Κόλασης (κόλαση=τιμωρία), προμηνύει την εκδικητική του διάθεση για τις ψυχές των δημιουργημάτων του –εκτός και εάν η κόλαση αρχίζει από τη γη και ιδιαίτερα από τη σύγχρονη Ελλάδα –έτσι, σαν μια πρόγευση!

Τη σύγχρονη Ελλάδα, ξεκινώντας από τη μεταπολίτευση, με την επίπλαστη ευμάρεια και τον αχαλίνωτο δανεισμό, τους επαγγελματίες «πολιτικούς», τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές, τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες και τα «καινούρια τα τζάκια». Μπορεί, όλες αυτές οι κοινωνικές κατηγορίες να έχουν άλλο όνομα και ο καθένας άλλο βαθμό, στην «ιεραρχία» της κόλασης. Το βέβαιον είναι ότι η πίσσα είναι τα μνημόνια, οι φωτιές είναι οι φόροι (αρχίζουν και τα δύο από «φ»), ενώ τα μαστίγια είναι τα «μέτρα» (και τα δύο από «μ»).

Τέλος, η απώλεια της εθνική κυριαρχίας είναι ο βιασμός (μπορεί τα αρχικά να μη συμπίπτουν, αλλά η εγγύηση γράφει ότι το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο). Όσο αστείο κι αν ακούγεται, είναι πολύ πιθανό ότι συμβαίνουν και αυτά στην κόλαση... Το ερώτημα για τη μεταθανάτια κόλαση είναι: ποιος θα είναι ο βιαστής (διάβολος;) και ποιος ο βιαζόμενος (ψυχή υπό τιμωρία;)… Το απογοητευτικό είναι ότι στην κόλαση που ζούμε, σήμερα, η καταδίκη σε φυλάκιση διαρκεί ελάχιστα, σε σύγκριση με την ποινή. (βλ. Τσοχατζόπουλος, αποφυλακίσεις μεγαλέμπορων ναρκωτικών, δολοφόνων…).

Το σύστημα θεωρεί ότι η φυλακή έχει αναμορφωτικό χαρακτήρα. Αντίθετα, δεν έχω διαβάσει πουθενά, ότι στη μεταθανάτια κόλαση οι ψυχές θα αναμορφωθούν (από τους διαβόλους;) και θα αποδοθούν, όταν έρθει η ώρα, στον παράδεισο. Θα παραμένουν εκεί, στο … «πυρ το εξώτερον». Όπως και να το κάνουμε, η μεταπολιτευτική περίοδος της χώρας μας είναι μια πρόγευση της κόλασης, όπου, φτάνοντας στα τελευταία, λίγα χρόνια, το συνειδητοποιούμε όλο και πιο πολύ, αφού ο αρχιδιάβολος χτύπησε, ήδη, το καμπανάκι τρις!!! Και αυτό σημαίνει: «Τα κεφάλια μέσα…».

Τέλος τα θρησκευτικά, αλλά εγώ τι φταίω; Δώδεκα χρόνια στο σχολείο, μπορεί να μην ήταν αρκετά. Ίσως, οι σημερινοί υπουργοί Παιδείας, πάνω στον αριστερόστροφο οίστρο τους, θα έπρεπε –τιμωρητικά- να τα εισαγάγουν ως υποχρεωτικό μάθημα και στο πανεπιστήμιο… ή το λιγότερο ως μάθημα επιλογής. Επειδή τα θρησκευτικά, ως μάθημα, είναι όπως το καράτε: δεν μαθαίνεται, τέλεια, ποτέ!

Επίλογος: Είσαι φοιτητής. Πήρες κατ’ επιλογή Θρησκευτικά. Είπες… εύκολο μάθημα, θα το περάσω χωρίς διάβασμα. Περιμένεις στη σειρά για να εξεταστείς προφορικά. Βγαίνει από το γραφείο του καθηγητή ο συνάδελφός σου, εμφανώς ταλαιπωρημένος, σε κακό χάλι. Ρωτάς: Πώς πήγε; Συνάδελφος: Σήμερα, εξεταστής είναι ο Σόιμπλε! (Μην τον βλέπετε στο καροτσάκι … έχει τέσσερα (4) παιδιά!). Σκέφτεσαι: Να δώσω σήμερα το μάθημα ή να περιμένω;

[email protected]