
Ο Γκάι Ρίτσι κάνει αυτό που ξέρει καλά. Μήπως ν’ αναρωτηθεί αν πρέπει ν’ αρχίσει να μαθαίνει καινούρια πράγματα;
ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΡΘΟΥΡΟΣ: Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΣΠΑΘΙΟΥ - KING ARTHUR: LEGEND OF THE SWORD
Σκην.: Γκάι Ρίτσι
Πρωτ.: Τσάρλι Χάναμ, Άναμπελ Γουόλις, Τζάιμον Χάνσου, Έρικ Μπάνα, Τζουντ Λο
Αφού γίνεται ο μόνος που καταφέρνει να βγάλει το σπαθί Εξκάλιμπερ απ’ τον βράχο όπου βρίσκεται σφηνωμένο, ο Αρθούρος προσπαθεί με τη βοήθεια των φίλων του ν’ ανατρέψει τον θείο του και σφετεριστή του θρόνου, Βόρτιγκερν.
Περιπέτεια εποχής, που αποτελεί ακόμα μία από τις πολυάριθμες κινηματογραφικές μεταφορές του θρύλου του βασιλιά Αρθούρου, με πιο γνωστές τις «Εξκάλιμπερ» («Excalibur», Τζον Μπούρμαν, 1981), «Λάνσελοτ, ο Πρώτος Ιππότης» («First Knight», Τζέρι Ζάκερ, 1995) και «Βασιλιάς Αρθούρος» («King Arthur», Αντουάν Φούκουα, 2004).
Ίσως η τεράστια απήχηση του τηλεοπτικού «Game of Thrones» να παίζει κάποιο ρόλο στην επιμονή των χολιγουντιανών στούντιο, αλλά προσωπικά δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτό που οδηγεί τα στελέχη τους ν’ αποφασίσουν ότι κάθε δέκα χρόνια χρειαζόμαστε κι από έναν βασιλιά Αρθούρο ή έναν Ρομπέν των Δασών, σαν κι αυτόν που θα δούμε του χρόνου, αφού, κρίνοντας από την εισπρακτική πορεία προηγούμενων διασκευών, διαπιστώνει κανείς ότι στον κινηματογράφο οι δύο μεσαιωνικοί μύθοι έχουν χάσει προ πολλού την απήχησή τους στο κοινό. Δεν ξέρω ποιός θα μπορούσε να θεωρηθεί ο τελευταίος εμπορικά επιτυχημένος Αρθούρος, ενώ μετά από τον Έρολ Φλιν, ο πιο πρόσφατος δημοφιλής Ρομπέν ήταν ο Κέβιν Κόστνερ- κι αυτός το 1991, πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια. Ακόμη πιο άστοχη ακούγεται η φιλοδοξία της Warner, να θέσει τη φετινή ταινία του Ρίτσι ως την εναρκτήρια μιας εξαλογίας με ήρωα τον μυθικό βασιλιά. Ωστόσο, μετά από το καταστροφικό παγκόσμιο άνοιγμα της ταινίας με μόλις 44 εκατομμύρια δολάρια, είναι μάλλον ασφαλές να υποθέσει κανείς ότι τα υπερφίαλα σχέδια του στούντιο ματαιώθηκαν οριστικά.
Δυστυχώς πάντως, παρά το ταλέντο και την ιδιοσυγκρασία του, ο Ρίτσι δεν καταφέρνει να προσδώσει σοβαρό ενδιαφέρον ούτε τη δική του εκδοχή, η οποία είναι μία ιστορία καταβολών, ένα ‘Arthur Begins’, χωρίς Λάνσελοτ και Γκουίνεβιρ- κατά το πρότυπο του «Batman Begins» (Κρίστοφερ Νόλαν, 2005) που καθιέρωσε την ιστορία καταβολών στο Χόλιγουντ εδώ για παραπάνω από μια δεκαετία τώρα. Όπως έκανε και με τον Σέρλοκ Χολμς το 2009 και το 2011, κατεβάζει τον Αρθούρο απ’ το ελιτίστικο βάθρο του δημιουργώντας του ένα πιο πεζό, βίαιο, βρώμικο (κυριολεκτικά και μεταφορικά), λαϊκό κι αλήτικο προφίλ, μετατρέποντάς τον σ’ έναν ήρωα που ανέρχεται μεσ’ από τη λάσπη.
Η επιδεικτικότητα είναι ακόμα ένα γνώρισμα του σκηνοθέτη, ο οποίος μοιάζει να είναι ‘κολλημένος’ στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990, όταν σκηνοθέτες όπως ο Τζον Γου κι ο Μάικλ Μπέι μαζί με μοντέρ όπως ο Κρίστιαν Γουόγκνερ καθιέρωσαν την οπτική υπερβολή ως ύφος, με τον ραγδαίο ρυθμό μοντάζ, τις απότομες εναλλαγές οπτικής γωνίας και τις αυξομειώσεις στην ταχύτητα των πλάνων- επιλογές που πλέον τονίζονται ακόμη περισσότερο χάρη στην εκτέλεση κι ενίσχυσή τους με ψηφιακά εφέ, αλλά έχουν σταματήσει να εντυπωσιάζουν προ πολλού.
Συνολικά λοιπόν, όλα τα στοιχεία της συνταγής περιέχονται σε αφθονία: συνεχής και πλούσια δράση, ένας ικανότατος, πανέμορφος πρωταγωνιστής κι ένα άνισο αλλά επαρκές υποστηρικτικό καστ. Πλέκονται όμως μ’ έναν κοινότοπο, εφετζίδικο κι ελαφρώς συγκεχυμένο τρόπο, ώστε να μην εξασφαλίζουν πολλά περισσότερα από ένα δίωρο συνηθισμένης, ελαφρώς ασυνάρτητης κι όχι ιδιαιτέρως αξιομνημόνευτης διασκέδασης.
Η 9η ΖΩΗ ΤΟΥ ΛΟΥΙ ΝΤΡΑΞ - THE 9th LIFE OF LOUIS DRAX
Σκην.: Αλεξάντρ Αζά
Πρωτ.: Τζέιμι Ντόρναν, Έιντεν Λόνγκγουορθ, Σάρα Γκάντον, Άαρον Πωλ
Ο Λούι Ντραξ είναι ένα εννιάχρονο αγόρι, που κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής εκδρομής, πέφτει από τον γκρεμό και μένει σε κώμα. Παρότι η αρχική εκδοχή του ατυχήματος φέρει ως θύτη τον πατέρα του παιδιού, σταδιακά τα γεγονότα αποκαλύπτονται διαφορετικά.
Θρίλερ μυστηρίου βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της 58χρονης βρετανίδας Λιζ Τζένσεν, που κυκλοφόρησε το 2004.
Ένα φιλόδοξο αλλά άνισο θρίλερ, που υπονομεύεται από την αδεξιότητα με την οποία αλλάζει ο συναισθηματικός τόνος και πραγματοποιείται η ειδολογική μετάβαση στην πλοκή, από το οικογενειακό δράμα, στο θρίλερ μυστηρίου.
Ένα σενάριο που απαιτεί εξαιρετικά λεπτό χειρισμό και μεθοδική προετοιμασία στην εξέλιξή του, καταλήγει απότομο, μπερδεμένο και αδιάφορο, ακριβώς επειδή οι ανατροπές που προκύπτουν δεν έχουν προετοιμαστεί καταλλήλως, με τα δύο μέρη της πλοκής να μοιάζουν σχεδόν σαν δύο διαφορετικές ταινίες.

