Κολώνα Ιωνική, μορφή που έλαμπες, θάμπωνες

ακόμα και τον ήλιο! Σου χάλασαν την ιερή φωλιά σου,

όμως Εσύ περήφανη, αγέρωχη, σήκωσες το κεφάλι,

και μέσα στη νύχτα της ζωής που ξημέρωσε για

σένα, παρήγορα αστέρια ήταν τα παιδιά σου!

Μάνα της Ιωνίας, ήσουν το κερί της υπομονής,

και με δύναμη και αγάπη ξανάχτισες την καινούργια

σου φωλιά! Μάνα της Μικρασίας, τα μάτια κι αν

στερέψανε, το δάκρυ, αν δεν κυλά, ο πόνος με τη

θύμηση, τ’ αγιασμένο σου χέρι, σκύβει και φιλά...

Είσαι λιμάνι Μάνα μου

στο πέλαγος του κόσμου

κι όταν σε θέλω και πονώ

πάντα σε βλέπω εμπρός μου!

Λίγα λουλούδια από τον μπαξέ της καρδιάς μου.

Σφίγγα Δακτυλά Μαλβίδα