Έχουμε την αίσθηση εμείς ότι τον φόβο και τον τρόμο τον έχουνε μόνο κάποιες ευρωπαϊκές πολιτείες όταν βγαίνουνε να κυκλοφορούν πεζοί στους δρόμους οι πολίτες τους, μην τυχόν και δεν γυρίσουν στα σπίτια τους σώοι και αβλαβείς, από τις βόμβες των καμικάζι, από τις σφαίρες ή από το ποδοπάτημα των φορτηγών!
Η διαφορά μ’ εμάς είναι ότι αυτοί φοβούνται όταν βγαίνουν πεζοί στους δρόμους κι εμείς φοβόμαστε όταν βγαίνουμε... καβαλάρηδες με αυτοκίνητα! Δεν ξέρω αν φοβούνται όλοι το ίδιο, αλλά οι περισσότεροι που είναι συνειδητοποιημένοι πολίτες και προπαντός αυτοί οι οποίοι έχουν παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα τα οποία κυκλοφορούν καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους (καρμανιόλες), αυτοί φοβούνται περισσότερο ακόμη απ’ όσους φοβούνται τους... τζιχαντιστές και τι να λένε οι συνειδητοποιημένοι πολίτες.
- Δεν μου λες Διογένη, τι φοβάσαι περισσότερο σ’ αυτό τον κόσμο;
- Να σου πω. Απ’ όλα πιο πολύ φοβούμαι τα τροχαία! Παναγιά μου πώς τα φοβούμαι! Κάθε μέρα και όλη μέρα κάνω το σταυρό μου και λέω Θεέ μου και βλέπε μου τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου, τα δισέγγονά μου και όλα τα κοπέλια του κόσμου απού είναι κάθε μέρα στσοι δρόμους με αυτοκίνητα, με τα μηχανάκια και με τα ποδήλατα”.
Και α δε μου πούνε κάθε βράδυ πως εγιαγύρανε όλα από τσοι δρόμους δεν ησυχάζω μαθές!
- Το ίδιο κι εγώ Διογένη, και πιστεύω ότι το ίδιο και ο κάθε γονιός προπαντός εδώ στα χωριά που δεν υπάρχει κανένας έλεγχος.
Και όταν δεν υπάρχει έλεγχος και τιμωρία τι θες να σου κάνουν τα αμούστακα παιδιά, να μην οδηγάνε χωρίς δίπλωμα αμάξια, δίχως κράνος μηχανάκια, χωρίς αλκοόλ; Και πώς θα νιώσουνε την ευχαρίστηση τη μεγάλη χωρίς τέρμα το γλυκό το γκάζι;
Και πώς θα ζούνε ήσυχοι και χωρίς τρόμο οι μεγάλοι;
