ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ αφού δεν τα είπαμε χθες, αλλά δεν θ’ αφήσουμε ολόκληρη Πρωτομαγιά να περάσει έτσι. Μετά την απεργία για το εργατικό κίνημα και τις στρατιές της μισθωτής εργασίας και την αργία για τους υπόλοιπους, επιστρέψαμε στην καθημερινότητα.
«Ο ΜΑΪΟΣ μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ και τον προϋπαντήσαμε παιδιά στην εξοχή». Δυστυχώς όχι μόνο τον Μάιο αλλά και τα αιωρούμενα σωματίδια της αφρικανικής σκόνης, που επηρέασαν τα αναπνευστικά μας, παρά την προηγηθείσα βροχή.
ΚΑΙ ΑΦΟΥ ξεπεράσουμε το κλασικό ερώτημα «εσείς που τον πιάσατε το Μάη;» μπορούμε αβίαστα να πούμε με βάση και τη γενικότερη οικονομικοπολιτική κατάσταση… τώρα τα πιάσαμε τα λεφτά μας!
«ΜΕΡΑ ΜΑΓΙΟΥ μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω» λέει ο στίχος, που αφιερώνουμε στους αγαπητούς απόμαχους της εργασίας και αυτοί με τη σειρά τους στη σύνταξη.
«ΜΑΗ ΜΟΥ, Μάη μου γι’ αυτή την πόλη που καίει» μόνο η δημοτική αρχή δεν φταίει! Αλλά φαντάζομαι ότι εκεί στη Λότζια θα γνωρίζουν την παροιμία «μήνα που δεν έχει ρο ρίξτε στο κρασί νερό».
ΟΣΟ ΓΙΑ την αέναη διαπραγμάτευση μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών… ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Αλλά ακόμα και αν φτουρήσει εντός του μηνός η αξιολόγηση, τότε θα μιλάμε για ένα μνημονιακό Μάη και σίγουρο όχι κόκκινο.
«ΠΡΩΤΗ ΜΑΪΟΥ και από τη Βαστίλη ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών, χίλιες σημαίες, κόκκινες-μαύρες» για τη Λεπέν και τον Μακρόν! Και πώς να μην τρελαίνεσαι αναλογιζόμενος τον Γαλλικό Μάη του ’68; Προφανώς και δεν επαναλαμβάνεται η ιστορία, για φάρσα πρόκειται.
«ΠΑΓΩΣΕ η τσιμινιέρα και έξω από την πύλη εργάτες συζητάνε, με δαγκωμένα χείλη σηκώνουν τα πανό και ξεκινάνε». Αλλά αυτά πριν την αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδας. Τώρα οι τσιμινιέρες είναι είδος προς εξαφάνιση. Μόνο τα πανό παραμένουν.
«ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ με το σουγιά χαράξαν το φεγγίτη». Όχι δεν μπήκε στο σπίτι ο καθεστωτικός. Κανένα κλεφτρόνι θα είναι…
«ΕΝΑ ΠΡΩΙ σε μια γωνιά στην Κοκκινιά, είδα το μπόγια να περνά με το φονιά». Πάλι κανένα αδέσποτο θα την πλήρωσε.
ΑΥΤΑ λοιπόν περί Πρωτομαγιάς και ελπίζω να μη θίγεται κανείς από την παράφραση ή παραποίηση διαχρονικών στίχων για την ημέρα. Απλά, σε τέτοιους δύσκολους καιρούς επιβάλλεται μερικές φορές να μιλάμε κα να επικοινωνούμε αλληγορικά.
