Το δάσος του Ρούβα που βρίσκεται 16 χλμ βόρεια από το χωριό Γέργερη επισκέφθηκε ο Φυσιολατρικός Σύλλογος Ηρακλείου. ‘’Ξεκινήσαμεγράφει το μέλος του συλλόγου Μιχάλης Μανωλακάκης” το πρωί από το Ηράκλειο 45 μέλη του συλλόγου μας, και αφού περάσαμε το χωριό Ανώγεια πήραμε το δρόμο για τον Σκήνακα στην κορυφή του οποίου στεγάζεται το αστεροσκοπείο της Κρήτης.

Η επιβλητική λιτότητα του λευκού είχε καλύψει το γύρω τοπίο ενώ χιονούρες, απομεινάρια της βαρυχειμωνιάς, στέκονταν επιβλητικά στις άκρες του δρόμου. Η πεζοπορία μας ξεκίνησε από τους πρόποδες του βουνού.

Τρεις πέρδικες λίγο πιο πέρα μας καλωσόρισαν στα μέρη τους, καθώς εμείς άφωνοι από το θέαμα προσπαθούσαμε να κρύψουμε τον ενθουσιασμό μας μην τρομάξουν και φύγουν. Έπειτα από πεζοπορία σε χωμάτινο δρόμο, φτάσαμε στο πέτρινο εξωκκλήσι του Τιμίου Σταυρού και μετά από μια ολιγόλεπτη στάση, πήραμε το καθαρό μονοπάτι που θα μας οδηγούσε στην καρδιά του δάσους!

Είχαμε κατηφορίσει αρκετά, όταν σε κάποιο σημείο συναντήσαμε ένα πλάτεμα στο βουνό. Ένα φυσικό αμφιθεατρικό μπαλκονάκι στο χείλος της πλαγιάς οριοθετούσε τη μικρή μας όαση. Στα πόδια μας ξεδιπλωνόταν το δάσος του Ρούβα! Ένα ζευγάρι σκάρες και πιο πέρα γεράκια είχαν αρχίσει τα εναέρια παιχνίδια με απότομες βουτιές στο κενό και φτερουγίσματα, καλωσορίζοντας την άνοιξη με τον δικό τους τρόπο.

Με καταλυτικό παράγοντα την ανθρώπινη απουσία, σε μια έκταση 30.000 στρεμμάτων απλώνεται το δάσος του Ρούβα, αναπτυσσόμενο στο νοτιοανατολικό τμήμα της οροσειράς του Ψηλορείτη, αποτελώντας το σημαντικότερο από τα ελάχιστα φυσικά δασικά οικοσυστήματα που έχουν απομείνει στο νομό Ηρακλείου με τεράστια οικολογική και αισθητική αξία.

Οπότε δεν καταλαμβάνει τυχαία την πρώτη θέση ως τη μεγαλύτερη αποικία πρίνων στην Ευρώπη ενώ συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο "ΦΥΣΗ 2000" (NATURA 2000 όρος Ίδη) από το 2001 και έχει χαρακτηριστεί ένα μεγάλο μέρος του (80%) Καταφύγιο Άγριας Ζωής.

Κάτοικοι του πανέμορφου δάσους είναι το ζώο «φάντασμα», ο Κρητικός αγριόγατος, ενδημικό της Κρήτης, ο άρκαλος ή ασβός, ενώ φιλοξενεί και σπάνια αρπακτικά πτηνά όπως γυπαετούς, βιτσίλες, σκάρες και γεράκια.

Γεμάτοι ενθουσιασμό και δέος προς τη φύση συνεχίσαμε την κάθοδο μας. Σε λίγα λεπτά βρισκόμασταν ανάμεσα στα μεγάλα πρινάρια, τα οποία έχουν ξεφύγει από τη συνήθη θαμνώδη μορφή και έχουν αποκτήσει χαρακτηριστικά και μεγέθη διαφορετικά από αυτά που έχουμε συνηθίσει στον ελλαδικό χώρο.’’

‘’Μια γλυκιά εναλλαγή συναισθημάτων - συνεχίζει ο κ. Μανωλακάκης - έρχεται να φέρει μια αποικία από το κρητικό κεφαλάνθηρο, ένα σπάνιο είδος ορχιδέας που ετοιμάζεται να ξετρυπώσει και πάλι, βάζοντας και αυτό τη δικιά του πινελιά στο μαγευτικό τοπίο.

Μπροστά μας εμφανίζεται το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη και εκεί μονάχα συνειδητοποιούμε ότι έχουμε φτάσει πια στην καρδιά του δάσους. Μια γλυκιά κούραση και ένα συναίσθημα πληρότητας μάς συνοδεύουν μέχρι το διαμορφωμένο χώρο με ξύλινα τραπεζάκια και καρέκλες.

Αφού πρώτα ξεδιψάσαμε από την πηγή που υπάρχει εκεί, καθίσαμε κάτω από τους πρίνους έχοντας τα πουλιά και το τρεχούμενο νερό να μας γαργαλάει γλυκά τα αφτιά.

Μετά από αυτή τη στάση, και αφού είχαμε πάρει δυνάμεις, συνεχίσαμε την πορεία μας. Σε λίγα λεπτά βρισκόμασταν μέσα στο πανέμορφο φαράγγι του Αγίου Νικολάου το οποίο συνδέει το δάσος του Ρούβα με τη λίμνη του Ζαρού.

Με δέος παρακολουθούμε τα έργα της φύσης διασχίζοντας τα στενέματα του φαραγγιού που η δύναμη του νερού έχει σχηματίσει. Σε όλο το μήκος του, τα φύλλα των δέντρων θα αποτελούν για μας μία φυσική ασπίδα από τον ήλιο. Η φύση δημιουργεί απείρου κάλλους σκηνικό με χρώματα και μελωδίες στο δικό της ρυθμό. Τα φύλλα των δέντρων παίζουν με τις αχτίδες του ήλιου καθώς αφήνουν το φως να τα διαπερνά δημιουργώντας ένα λευκό φόντο μέσα στο φαράγγι φωτογραφίζοντας δέντρα και λουλούδια που καθρεπτίζονται μέσα στο ρυάκι.

Πιο κάτω θα συναντήσουμε ένα καταρράκτη. Εκεί το νερό τρέχει ορμητικά και σαν να έχει θυμώσει με τα βράχια, χτυπάει πάνω τους και δημιουργεί σχήματα που μοιάζουν με στοιχεία της φύσης. Ένα φίδι, ένας αετός και λίγο παρακάτω ένα λουλούδι, λαξευμένα με τρόπο που θα ζήλευαν και οι καλύτεροι γλύπτες.

Βγαίνοντας από το φαράγγι, φτάσαμε στη λίμνη του Ζαρού, όπου καθίσαμε να απολαύσουμε όλοι μαζί παρέα τις πέστροφες που εκτρέφουν στην περιοχή. Μόλις τελειώσαμε το γεύμα μας, επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο και πήραμε το δρόμο του γυρισμού.

Φύγαμε μαγεμένοι από το μεγαλείο της φύσης, γεμάτοι όμορφες εικόνες, συναισθήματα και μια ενέργεια παράξενη παρά την κούρασή μας.

Κρατάμε στη μνήμη μας καρέ καρέ κάθε γωνιά τούτου του μέρους που η φύση περίτεχνα φρόντισε να δημιουργήσει μαγεύοντας τις ψυχές μας! Και στην επόμενη εκδρομή με το καλό!’’