Της Αντωνίας Κουτσάκη

Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, λένε οι επιστήμονες σύμφωνα με την συμβατική σοφία και γνώση που έχομε έως τώρα τουλάχιστον.Όμως τα περισσότερα απ’ όσα συμβαίνουν γύρω μας και στον κόσμο δείχνουν λες και πάμε πίσω,πολύ πίσω, σε ένα νέο μεσαίωνα. Ότι όσα μάθαμε, όσα κατακτήσαμε είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Η ασφάλεια, η υγεία, η αξιοπρεπής ζωή έγιναν κουρελοχαρτα που τα πήρε ο αέρας της κρίσης. Αυτός ο ίδιος αέρας που έφερε στη ζωή μας τη μιζέρια, τη μαυρίλα, τις αυτοκτονίες, το φευγιό των νέων επιστημόνων αλλά και των Ελλήνων γενικότερα, την εργασία που πλέον λέγεται απασχόληση, τις εργασιακές σχέσεις γαλέρας, την επιδείνωση στην διατροφή, την υγεία, τη βαριά εγκληματικότητα, τις σχέσεις των ανθρώπων που φτάνουν στα κανονικά αλλά ακόμα - ναι - και στα εικονικά διαζύγια για να αντεπεξέλθουν στην εφορία. Ακόμα και η ίδια η επιχειρηματικότητα, στο όνομα της οποίας θάφτηκαν όλα τα παραπάνω τρίζει συθέμελα.

Σύμφωνα με μελέτη της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης η οικονομική κρίση στην Ελλάδα έφερε στους ανθρώπους μεγαλύτερα δεινά από εκείνα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης της διετίας 2008-2009 στους πληθυσμούς της ανατολικής Ευρώπης.

Κι όλα αυτά και πολλά άλλα που έφερε η κρίση σε κάνουν να αναρρωτιέσαι: Γιατί γίνονται;  Γιατί οι εταίροι και “φίλοι” μας μάς ζητούν πραγματα που δεν είναι εφικτά μάλιστα βάσει διεθνών ερευνών; Γιατί αυτοί που μετά από δύο πολέμους που έφεραν στην Ευρώπη και τον κόσμο και που τους διέγραψαν χρέη το 1953 μάς κουνούν το δάκτυλο;

Λένε ότι κάθε γενιά έχει να δώσει τη δική της μάχη, σε μας έχω την εντύπωση ότι είναι η ανατροπή όλων αυτών μα κάτι ακόμα σημαντικότερο: Πάνε να μας στερήσουν το δικαίωμα να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε τις καλύτερες μερες. Κι αυτά δεν θέλω να τους τα δώσω, όπως κι αυτή τη χώρα που είναι γωνιακό μαγαζί…