Του Γιάννη Ζωράκη

Αν η Ελλάδα σήμερα δεν θρηνούσε τέσσερα θύματα από πτώση Χίουι, η μέρα θα ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Ανδρέα. Όμως το δυστύχημα απαιτεί σεβασμό κι οφείλουμε τιμή στη μνήμη των θυμάτων.

Όμως μήπως η πτώση του ελικοπτέρου σχετίζεται τρόπον τινά με τον αείμνηστο Ανδρέα; Ίσως και ναι. Ήταν το 1989 όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου σε μια προσπάθειά του να κερδίσει τις εκλογές αναφωνούσε από το Περιστέρι.το περιβόητο «Τσοβόλα δωσ’ τα όλα».

Ο Τσοβόλας τα είχε δώσει όλα. Όπως και ο Ανδρέας. Με την πολιτική δεινότητα και ρητορεία του είχε πείσει τον ελληνικό λαό ότι κάθε πολίτης μπορεί να έχει περισσότερα απ’ όσα αξίζει. Κι ως γνήσιοι Έλληνες, από τη δική μας πλευρά, κάθε περισσότερο το φάγαμε ή το σπαταλήσαμε.

Σήμερα λοιπόν ζούμε τη φάρσα της Μεταπολίτευσης, που ενώ δεν υπάρχει τίποτε άλλο για να δώσουν οι πολιτικοί στο λαό, υπάρχουν πολλά να δώσουν στους δανειστές. Κανείς δεν βλέπει το τέλμα. Κανείς δεν βλέπει το αύριο. Μόνο καρέκλες και βολέματα εξακολουθούν να υπάρχουν στο σκηνικό.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η Ελλάδα έχει γίνει ευάλωτη, με τους κινδύνους να παραμονεύουν. Γι’ αυτό και πέταξε χθες το ελικόπτερο. Ο λόγος; Συμβολικός. Επρόκειτο για πτήση υψηλόβαθμων αξιωματικών, που είχε στόχο την τόνωση του αισθήματος ασφάλειας στις ακριτικές περιοχές της χώρας, εξαιτίας της αστάθειας που επικρατεί στα Σκόπια. Δυστυχώς το ηθικό δεν τονώθηκε.

Ίσως όμως μετά απ’ όλα αυτά, έχει έρθει η ώρα να κατανοήσουμε πως στο βωμό της πολιτικής ανεπάρκειας άνθρωποι θυσιάζονται καθημερινά, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ήρθε η ώρα πιθανόν να αντιληφθούμε πως αυτά τα «όλα» δεν θα μας τα δώσει κανείς Τσοβόλας αν δεν τα διεκδικήσουμε εμείς. Κι ίσως είναι καιρός, η σελίδα όχι απλώς να γυρίσει, αλλά να αλλάξει το τετράδιο.