
Από τις πρώτες ενέργειες του Ταγίπ Ερντογάν, μετά την ανακοίνωση της ισχνής υπεροχής του ΝΑΙ, έναντι του ΟΧΙ, στο δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής στην Τουρκία, ήταν η κατάθεση στεφάνου στον τάφο του Μωάμεθ του Πορθητή, αλλά και των μεταπολεμικών πρωθυπουργών της Τουρκίας Αντνάν Μεντερές και Τοργκούτ Οζάλ (ο τελευταίος είχε χρηματίσει και πρόεδρος της χώρας).
Η κίνηση ήταν συμβολική. Ο Τούρκος πρόεδρος απηύθυνε προς τους οπαδούς των ιδεολογικών και πολιτικών του θέσεων ένα και το αυτό μήνυμα, παρότι τους δύο πολιτικούς του 20ού αιώνα χωρίζουν από τον κατακτητή της Κωνσταντινούπολης πέντε εκατονταετίες.
Το μήνυμα είναι η επιστροφή της Τουρκίας στις θεοκρατικές ρίζες της, με το νέο πολίτευμά της να βάζει ταφόπλακα στη σχέση της με το κοσμικό κράτος που δημιούργησε ο Κεμάλ πριν από ενενήντα τέσσερα χρόνια και να τοποθετεί τον ιδρυτή του στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
Δεν υπαινίσσεται βέβαια ο Ερντογάν ότι θα περιβληθεί τον τίτλο του σουλτάνου, αν και οι εξουσίες που εξασφαλίζει στον εαυτό του με το νέο Σύνταγμα είναι ισχυρότερες αυτών του αρχηγού της Υψηλής Πύλης, ο οποίος διόριζε και έπαυε τον Μεγάλο Βεζίρη του, ενώ ο αρχηγός του αυριανού τουρκικού κράτους τείνει να καταργήσει το αξίωμα του πρωθυπουργού και να περιβληθεί αυτός τις εξουσίες του. Εξού και η ονομασία του κινήματος Ερντογάν ως νεοοθωμανικού. Ενώ το μέγαρο που ανήγειρε ο σημερινός πρόεδρος στην Άγκυρα, όπου στεγάζει την εξουσία και την κατοικία του, θεωρείται μεγαλύτερο και φαντασμαγορικότερο από το σεράι των σουλτάνων, υστερώντας έναντί του μόνο στο ζήτημα του γυναικωνίτη.
Είναι προφανές ότι στη φαντασία του ασθμαίνοντος νικητή του δημοψηφίσματος της Κυριακής κυριαρχεί το όραμα της μετατροπής της Τουρκίας σε νεοοθωμανική αυτοκρατορία, με κινητήριο δύναμη τον ισλαμισμό.
Η παρεμβολή της θρησκείας στο πολιτικό γίγνεσθαι της γείτονος, με τον ίδιο τον πρόεδρο να μετατρέπεται συχνά, όπως προκύπτει και από την τηλεόραση, σε ενδιάμεσο μεταξύ των πιστών μουσουλμάνων και του Αλλάχ υποκρύπτει ενδεχομένως το επόμενο βήμα του Ερντογάν: αυτό της περιβολής και του αξιώματος του χαλίφη (του θρησκευτικού αρχηγού), το οποίο είχαν όλοι οι σουλτάνοι της οθωμανικής Τουρκίας.
Όλα αυτά βέβαια είναι βήματα προς τα πίσω. Ένα θρησκειοκρατικό πολίτευμα δεν μπορεί να είναι δημοκρατία. Αν φέρει αυτό τον τίτλο, είναι ψευδεπίγραφος.
Ως προς το προσκύνημα του Ερντογάν στους τάφους των Μεντερές και Οζάλ, ο συμβολισμός είναι προφανής. Τόσο ο ένας όσο και ο άλλος προσπάθησαν, ο πρώτος τη δεκαετία του 1950, ο δεύτερος τη δεκαετία του 1980, να καταργήσουν μερικές από τις κοσμικές και αντιμουσουλμανικές μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ.
Ο Μεντερές επαναλειτούργησε τα ιεροδιδασκαλεία, τους μεντρεσέδες, τους οποίους είχε καταργήσει ο Ατατούρκ, επανέφερε την προσευχή του Χότζα στην αραβική γλώσσα κτλ. Ενώ ο Οζάλ επιχείρησε ηπιότερες φιλοθρησκευτικής φύσεως μεταρρυθμίσεις. Και των δύο η ζωή περατώθηκε κατά τρόπο βίαιο.
Ο Μεντερές ανατράπηκε από το κεμαλικό κατεστημένο με στρατιωτικό πραξικόπημα, τον Μάιο του 1961, και λίγους μήνες μετά απαγχονίστηκε, με δύο υπουργούς του, μετά από δίκη.
Ο Οζάλ, αφού από πρωθυπουργός έγινε πρόεδρος της Δημοκρατίας, απεβίωσε ξαφνικά τη 17η Απριλίου 1993 (τη 17η Απριλίου 2017 ο Ερντογάν κατέθεσε στεφάνι στον τάφο του…). Λίγα χρόνια μετά, η εκταφή των οστών του έδειξε ότι ο θάνατός του οφειλόταν σε ισχυρό δηλητήριο που του είχε χορηγηθεί.
Το κεμαλικό στρατιωτικό-πολιτικό κατεστημένο είχε σκοτώσει, μετά βεβαιότητος, τον Μεντερές. Ενώ σ’ αυτό στρέφονται και οι υποψίες για τον θάνατο του Οζάλ, για τον οποίο πρέπει να προστεθεί πως υπήρχαν και υπόνοιες ότι, ως κουρδικής καταγωγής που ήταν, ετοίμαζε για το Κουρδικό λύση μη αρεστή στους στρατιωτικούς επιγόνους του Ατατούρκ.
Μεντερές και Οζάλ είναι κατά κάποιον τρόπο οι πολιτικοί πρόδρομοι του Ερντογάν, ο οποίος το 1994 οδηγήθηκε στη φυλακή για την απαγγελία ποιήματος με ισλαμιστικό περιεχόμενο. Με την κατάθεση στεφάνου στους τάφους των δύο πολιτικών προγόνων του (υπήρχε και τρίτος, ο Ερμπακάν, που πέθανε φυσιολογικά, κυνηγήθηκε όμως και φυλακίστηκε και αυτός από το κεμαλικό κατεστημένο) ο Ερντογάν επιβεβαίωσε την ιδεολογική και πολιτική σχέση μαζί τους.
Αντίθετα βέβαια προς τους πρωθυπουργούς-«μάρτυρες» του πολιτικού Ισλάμ (Μεντερές, Οζάλ και Ερμπακάν), ο Ερντογάν με τη συντριβή του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, για τους πρωταγωνιστές του οποίου προορίζει, φαίνεται, αγχόνες, αν κρίνει κανείς από τη μανία του να επαναφέρει τη θανατική ποινή, έκλεισε την πόρτα της Τουρκίας προς τον κεμαλισμό. Οριστικά ή προσωρινά, ο χρόνος θα δείξει.
Στον Ελληνισμό όλοι οι προαναφερθέντες Τούρκοι ηγήτορες προκάλεσαν συμφορές. Ο κοσμικός Κεμάλ, ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας, εξεδίωξε από τις πατρογονικές εστίες τους, το 1922-23, πάνω από δύο εκατομμύρια Έλληνες. Ο φιλοϊσλαμιστής Μεντερές οργάνωσε το πογκρόμ της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 κατά του Ελληνισμού της Πόλης. Ο κοσμικός και σοσιαλδημοκράτης Ετζεβίτ εισέβαλε στην Κύπρο το 1974. Ενώ ο ηπιότερος φιλοϊσλαμιστής Οζάλ απείλησε με πόλεμο την Ελλάδα τον Μάρτιο του 1987.
Είτε κοσμικοί είτε ηγέτες του πολιτικού Ισλάμ κυβερνούν την Τουρκία, η Ελλάδα πρέπει να γνωρίζει ότι η διάθεσή τους έναντί της είναι αρπαχτική, κατ’ αντιγραφήν του Μωάμεθ του Πολιορκητή, και οφείλει γι’ αυτό να είναι πάντοτε ενωμένη και έτοιμη να υπερασπιστεί εαυτήν, την Ιστορία και την τιμή της.

