Άλλη μεγάλη μπαγαποντιά και κοροϊδία είναι τα διαφημιζόμενα από τους κυβερνώντες αντισταθμιστικά μέτρα, που λένε ότι πέτυχαν στις διαπραγματεύσεις τους με τους θεσμούς. Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να τα καταλάβω. Δηλαδή αν το κράτος, αφού καλύψει τις προβλεπόμενες απαιτήσεις των δανειστών μας, έχει μετά από τις αιματηρές περικοπές δαπανών και τις ξεζουμιστικές εισπράξεις φόρων, ένα περίσσευμα, για παράδειγμα, χίλια ευρώ, τι όφελος θα έχει η οικονομία του, αν αυτά τα χίλια ευρώ τα δώσει πίσω ως αντιστάθμισμα; Εξάλλου η επιστροφή μόνο του «περισσεύματος» με κανέναν τρόπο δεν πρόκειται να αντισταθμίζει τις νέες μειώσεις μας από τις νέες περικοπές και τους νέους φόρους. Κάτι τέτοιο, φαντάζομαι, ήταν το επίδομα τελευταία των τριακοσίων ευρώ, το οποίο βαφτίστηκε «δέκατη τρίτη σύνταξη» και το οποίο από ατζαμοσύνη και ανικανότητα στην ορθή σύνταξη διαταγών (βασικό χαρακτηριστικό της κυβερνήσεως αυτής) αντί για τους φτωχούς δόθηκε στους βουλευτές!
Μήπως με τον όρο «αντισταθμιστικά μέτρα» το κράτος εννοεί χορήγηση, εφόσον υπάρξει περίσσευμα, από τις εισπράξεις του, ενός μικρού επιδόματος στους λιμοκτονούντες (και για να καταλαβαινόμαστε: σ’ αυτούς που θα κινδυνεύουν να πεθάνουν από πείνα); Όμως σ’ αυτήν την περίπτωση τι ρόλο παίζει εκείνος ο μπαγαπόντικος επιθετικός προσδιορισμός «αντισταθμιστικά»; Αντισταθμίζω σημαίνει όσα σου παίρνω, τόσα σου δίνω πίσω. Μήπως κανονικά τα μέτρα αυτά , αν ποτέ ληφθούν, θα έπρεπε να ονομαστούν «ανακουφιστικά μέτρα για τους λιμοκτονούντες», που θα εφαρμόζονται μόνο εφόσον και εάν διαπιστωθεί περίσσευμα στις προϋπολογισθείσες εισπράξεις, τις οποίες οι «αλληλέγγυοι» εταίροι μας, με το μαχαίρι στον λαιμό μας, μας αναγκάζουν οπωσδήποτε να φροντίζομε να έχομε; Ή απλά, εφόσον έχομε περίσσευμα, αφού καλύψομε τις απάνθρωπες απαιτήσεις των δανειστών μας.
Η αλήθεια είναι ότι όλοι τους αυτοί προσπαθούν, με έναν πολύ ύπουλο τρόπο τώρα, να μας κοροϊδέψουν: «Κουτορνίθια είναι. Αφού τόσες ψευτιές μέχρι τώρα έχουν χάψει και εξακολουθούν να χάφτουν, θα τα πιστέψουν κι αυτά».Έτσι νομίζουν.
