Της Άννας Κωνσταντουλάκη

Κοιμηθήκατε καλά, ξυπνήσατε με χαμόγελο και καλή διάθεση; Ο σίγουρος τρόπος για να τη χαλάσετε είναι να επισκεφθείτε μια δημόσια υπηρεσία. Ειδικά τη Μεγάλη Εβδομάδα που πολλοί απουσιάζουν με άδεια, αρκετά τμήματα δουλεύουν ανεπίσημα με καθεστώς ημιαργίας και ένας υπάλληλος είναι επιφορτισμένος να εξυπηρετήσει πολλούς ταλαίπωρους πολίτες που φυσούν και ξεφυσούν απελπισμένοι.

Νέοι, ηλικιωμένοι, υπερήλικες με μπαστουνάκι ή χωρίς κανένας δεν γλυτώνει. Μερίδιο στον Γολγοθά έχουν όλοι. Πρωί Μεγάλης Πέμπτης τηλεφωνάς στην τάδε υπηρεσία και τα πάθη σου αρχίζουν...

- Καλημέρα, τι ώρα μπορεί να έρθει κάποιος για να καταθέσει αυτά τα χαρτιά;

- Α, σήμερα δουλεύουμε σαν ημιαργία, οπότε μην έρθετε στις 11 που ανοίγει κανονικά το γραφείο για το κοινό, αλλά πολύ νωρίτερα.

- Δηλαδή;

- Δεν μας είπαν ακόμη τι ώρα θα κλείσουμε, αλλά νωρίτερα. Αν έρθετε τώρα, είναι καλά.

Πίνεις έναν καφέ βιαστικά στο σπίτι, αρπάζεις το χαρτομάνι με τα δικαιολογητικά που έχεις συγκεντρώσει από άλλες υπηρεσίες και τρέχεις να προλάβεις. Είναι η τρίτη φορά που πηγαίνεις στην συγκεκριμένη υπηρεσία για την ίδια υπόθεση, γιατί όλο και κάποιο έγγραφο σού λείπει και ελπίζεις ότι αυτή θα είναι και η τελευταία.

Παρκάρεις, ανεβαίνεις τις σκάλες, πας στο αρμόδιο γραφείο και βλέπεις τις πόρτες κλειστές.

- Γιατί είναι κλειστά; Δεν μας είπατε ότι δουλεύετε νωρίτερα σήμερα;

-Ποιος σας το είπε αυτό; Λάθος καταλάβατε.

- Το τάδε γραφείο δουλεύει νωρίτερα, το δείνα δουλεύει κανονικά, το ωράριο δεν έχει αλλάξει.

- Μα μου είπανε...

- Δεν έχει... μα. Λάθος καταλάβατε. Τα παράπονά σας σ’ εκείνον που σας το είπε. Ελάτε ξανά στις 11.

Μεγάλη Εβδομάδα αλλά δεν κρατιέσαι, αρχίζεις τα γαλλικά.

Βέβαια, βρίσεις δεν βρίσεις, το ίδιο και το αυτό. Πάλι εσύ θα την πληρώσεις, πάλι εάν θα αναγκαστείς να περιμένεις με τις ώρες σ’ ένα τμήμα όπου μια υπάλληλος (είπαμε οι άλλοι απουσιάζουν με άδεια) εξυπηρετεί με ρυθμούς χελώνας 15 άτομα. Και για να μην έχουμε παρεξηγήσεις. Πολλοί από εμάς ούτε προσωπικά με τους δημόσιους υπαλλήλους έχουμε ούτε πιστεύουμε ότι όλοι είναι ίδιοι. Αυτό που ζητάμε είναι να εξυπηρετούμαστε και να μην αιαθανόμαστε μονίμως πολίτες μιας τριτοκοσμικής χώρας. Τόσο δύσκολο και παράλογο είναι πια αυτό που θέλουμε;