Ἐνῶ πλησιάζει ἡ ἡμέρα τοῦ δημοψηφίσματος στὴν Τουρκία, τὸ ἐνδιαφέρον τῶν Εὐρωπαίων ἐπικεντρώνεται ὄχι μόνο στὸ ἀποτέλεσμά του, ἀλλὰ καὶ στὸ ἐὰν μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ὁ Ἐρντογὰν θὰ συνεχίσει καὶ θὰ ἐντείνει ἢ θὰ περιορίσει τὴν ἐπιθετικὴ ρητορική του κατὰ τῆς Δύσης.
Γιὰ τοὺς Ἕλληνες τὸ ἐνδιαφέρον εἶναι ἐντονότερο, δεδομένης τῆς ἔναντι τῆς Ἑλλάδας ὄχι ἁπλῶς ρητορικῆς ἀλλὰ πραγματικῆς ἐπιθετικότητας τῆς Ἄγκυρας στὸν ἑλληνικὸ θαλάσσιο καὶ ἐναέριο χῶρο τοῦ Αἰγαίου καὶ στὴν Κύπρο, μετὰ τὸ 1974.
Ἡ πρότινος, μάλιστα, διὰ στόματος τοῦ Τούρκου προέδρου, ἀμφισβήτηση τῶν συνόρων ποὺ καθορίστηκαν μὲ τὴ Συνθήκη τῆς Λωζάννης, τὸ 1923, προκάλεσε πρόσθετες ἀνησυχίες, τὶς ὁποῖες, ἀντὶ νὰ ἀμβλύνει, ἐνίσχυσε ἡ φράση του ὅτι πρόκειται γιὰ «τὰ σύνορα τῆς καρδιᾶς» τοῦ τουρκικοῦ λαοῦ.
Ἡ ἐπεκτατικοῦ χαρακτήρα διατύπωση αὐτὴ δὲν ἀποκλείεται, μετὰ τὸ δημοψήφισμα τῆς 16ης Ἀπριλίου, ν’ ἀποτελέσει τὸ προζύμι γιὰ τὸ ζύμωμα τοῦ τουρκικοῦ μεγαλοϊδεατισμοῦ τοῦ 21ου αἰώνα.
Μὲ τὸν ὅρο «σύνορα τῆς καρδιᾶς» ὁ Ἐρντογὰν ἐπιδιώκει, μεταξὺ ἄλλων, νὰ ὑποδαυλίσει τὸν φανατισμὸ τῶν τουρκικῶν μαζῶν, δύναμη στὴν ὁποία στήριξαν οἱ σουλτάνοι τὴ δημιουργία τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας στὰ Βαλκάνια καὶ τὴ Μέση Ἀνατολή, δύο περιοχὲς τὶς ὁποῖες κυβερνοῦσαν ἐπὶ τέσσερις, σχεδόν, αἰῶνες μὲ τὴ σπάθη τῶν γενιτσάρων.
Στὴν προσπάθειά τους νὰ σωθοῦν ἀπὸ τὴ μανία τῆς σπάθης αὐτῆς, ἑνάμισι ἑκατομμύριο Ἕλληνες ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, τὴ Σμύρνη, τὴν Κίο, τὰ Πριγκιπόνησα, τὶς Κυδωνίες, τὴ Μάκρη, τὴ Φιλαδέλφεια, τὴν Κρήνη, τὰ Ἀλάτσατα, τὸ Προκόπιο, τὴ Σινασό, τὴν Τραπεζούντα, τὴν Ἀργυρούπολη, τὴν Ἀμισό, τὸ Ἀδραμύττιο, τὴ Μαινεμένη καὶ ἑκατοντάδες ἄλλες πόλεις καὶ χωριὰ τῆς Μικρασίας καὶ τοῦ Πόντου, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀνατολικῆς Θράκης, ξεριζώθηκαν, τὸ 1922, ἀπὸ ἐκεῖ, μετὰ ἀπὸ 40 καὶ πλέον αἰώνων παρουσία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, καὶ κατέφυγαν πρόσφυγες στὴν Ἑλλάδα καὶ ἄλλες φιλόξενες χῶρες. Ὅσοι ἔμειναν γιὰ νὰ φυλάξουν Θερμοπύλες ἐσφάγησαν ἀνηλεῶς.
Νομίζει, λοιπόν, ὁ Ταγὶπ Ἐρντογὰν ὅτι οἱ ἀπόγονοι τῶν σφαγέντων καὶ ἐκδιωχθέντων ἀπὸ τὶς πατρίδες τους, μικρασιατικῆς καταγωγῆς Ἕλληνες δὲν ἔχουν καρδιὰ ποὺ νὰ πάλλει γιὰ τὶς ἀλησμόνητες πατρίδες τους; Ἔχουν καρδιὰ οἱ ἀπόγονοι τῶν σφαγέων καὶ δὲν ἔχουν καρδιὰ οἱ ἀπόγονοι τῶν θυμάτων; Αὐτῶν ποὺ οἱ Τοῦρκοι, εἴτε ὡς Σελτζοῦκοι εἴτε ὡς Ὀθωμανοί, ἅρπαξαν τὶς πατρίδες τους στὴ Μικρασία, σταδιακά, μετὰ τὴ νίκη τῶν ὀρδῶν τοῦ Ἂλπ Ἀρσλάν, ἐπὶ τοῦ Βυζαντινοῦ Στρατοῦ, στὸ Μαντζικέρτ, τὸ 1071;
Ἔχουν καρδιὰ οἱ ἀπόγονοι τῶν ἁρπαγέντων μὲ τὴ μέθοδο τοῦ παιδομαζώματος πρώην χριστιανοί, ποὺ μετὰ τὸν ἐξισλαμισμό τους μετετράπησαν σὲ φανατικότερους ἀπὸ τοὺς δερβίσηδες ὀπαδοὺς τοῦ Μωάμεθ· καὶ δὲν ἔχουν καρδιὰ οἱ ἀπόγονοι τῶν ἀρνηθέντων ν’ ἀλλάξουν τὴν πίστη τους καὶ περιελθόντες ἐξ αὐτοῦ στὴ θέση τοῦ ραγιᾶ, τοῦ ἐκτεθειμένου στὴν κτηνώδη βία τῶν πασάδων, ἀγάδων καὶ μπέηδων;
Ἔχουν καρδιὰ οἱ ἐξτρεμιστὲς καὶ φανατικοί, οἱ ἐπιδιώκοντες πόλεμο, ἐκμεταλλευόμενοι μιὰ ἀναφορὰ στὸ Κοράνι· καὶ δὲν ἔχουν καρδιὰ αὐτοὶ τῶν ὁποίων ἡ θρησκεία κηρύσσει τὸ «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους»;
Ἔχουν καρδιὰ οἱ ἀπόγονοι αὐτῶν ποὺ γκρέμισαν ὅσους χριστιανικοὺς ναοὺς δὲν μετέτρεψαν σὲ τεμένη· καὶ δὲν ἔχουν καρδιὰ οἱ ἀπόγονοι αὐτῶν ποὺ εἶδαν τὰ ἅγια τῶν ἁγίων τους νὰ ποδοπατοῦνται καὶ νὰ λοιδοροῦνται καὶ τοὺς τάφους τῶν πατριαρχῶν καὶ προγόνων τους νὰ ἀνοίγονται καὶ νὰ βεβηλώνονται;
Ἔχουν καρδιὰ οἱ ἀπόγονοι αὐτῶν ποὺ στραγγάλισαν τὸν Πατριάρχη Κύριλλο Λούκαρι καὶ ἀπαγχόνισαν τὸν Γρηγόριο Ε΄ καὶ ἄλλους ἕξι πατριάρχες καὶ ἑκατοντάδες χιλιάδες Ἕλληνες χριστιανούς· καὶ δὲν ἔχουν καρδιὰ οἱ ἀπόγονοι τῶν σφαγιασθέντων στὴ Χίο, τὸ Μεσολόγγι, τὴν Κρήτη, τὴν Κύπρο καὶ ἄλλα μέρη τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀπὸ τοὺς γενιτσάρους τοῦ Κιουταχῆ, τοὺς Νεότουρκους τοῦ Ταλαάτ, τοὺς τσέτες τοῦ Κεμὰλ καὶ τοὺς καταδρομεῖς τοῦ Ἐβρέν;
Νομίζει ὁ Ἐρντογὰν ὅτι οἱ καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἐπισκέπτονται τὴν Κωνσταντινούπολη δὲν ταράζονται ὅταν ἀντικρύζουν τὴν Ἁγία Σοφία ἢ ὅταν διαβαίνουν τὶς συνοικίες τοῦ Πέραν, κάτω ἀπὸ τὶς ὁποῖες εἶναι θαμμένη ἡ ἀποικία τῶν Μεγαρέων, στὴν ὁποία ὀφείλει τὸ ὄνομά της ἡ μακροβιότερη (1.130 χρόνια) αὐτοκρατορία τῆς Ἱστορίας; Ὅτι, ἐνῶ βρίσκονται στὴν ἴδια περιοχή, δὲν ἀντηχοῦν στ’ αὐτιά τους οἱ βανδαλισμοὶ τῆς φοβερῆς νύχτας τῆς 6ης Σεπτεμβρίου 1955, ἀπὸ τὴν ἐπίθεση τῶν βασιβουζούκων τοῦ παρακράτους τοῦ Μεντερὲς κατὰ τῶν ἑλληνικῶν περιουσιῶν;
Συγκλονίζεται ἡ καρδιὰ κάθε Ἕλληνα ποὺ φθάνει «προσκυνητὴς» στὴ Μίλητο, τὴν πατρίδα τοῦ Θαλῆ, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς Ἑπτὰ Σοφοὺς τῆς ἀρχαιότητας, καὶ τοῦ Ἱπποδάμου, πατέρα τῆς πολεοδομίας.
Ἀγάλλεται ἡ ἑλληνικὴ καρδιὰ ὅταν φθάνει στὴν Ἁλικαρνασσό, τὴν πατρίδα τοῦ Πατέρα τῆς Ἱστορίας, τοῦ Ἡροδότου· ἢ ὅταν ἐπισκέπτεται τὴν Πριήνη, πατρίδα ἑνὸς ἄλλου ἀπὸ τοὺς Ἑπτὰ Σοφοὺς τῆς ἀρχαιότητας, τοῦ Βίαντος· ὅταν βρίσκεται στὶς Κλαζομενές, πατρίδα τοῦ προσωκρατικοῦ Ἀναξαγόρα, φίλου τοῦ Περικλῆ· ἢ στὸν Κολοφώνα, πατρίδα τοῦ μεγάλου ζωγράφου Ἀπελλῆ.
Στὴν Ἔφεσο ἡ ἑλληνικὴ καρδιὰ ἀγκαλιάζει τὰ ἐρείπια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀρτέμιδος, τὸν ὁποῖο ἔκαψε ὁ Ἡρόστρατος· ἐνῶ στὴν Τέω καὶ στὶς Ἐρυθρές, πόλεις ποὺ ἵδρυσαν ἄποικοι ἀπὸ τὴ Βοιωτία καὶ τὴν Κρήτη τὸν 6ο καὶ τὸν 5ο αἰώνα π.Χ., ἀντίστοιχα, καὶ στὴν Ἄσσο, ὅπου κεῖνται μνημεῖα τῆς ἀρχαϊκῆς ἐποχῆς, ἡ ἑλληνικὴ καρδιὰ ξαποσταίνει ὑπερήφανη. Ἀπὸ ἐκεῖ ἀτενίζει πρὸς τὴ βορειοδυτικὴ Μικρασία, στὸν Γρανικὸ ποταμό, ὅπου ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος σημείωσε τὴν πρώτη του νίκη ἐπὶ τοῦ Δαρείου Γ΄, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ πρὸς τὴν Κεντρικὴ Μικρασία, στὸ Γόρδιο, ὅπου ὁ Μακεδόνας στρατηλάτης ἔκοψε τὸν πολύπλοκο δεσμό, καὶ στὴ συνέχεια στὸν μυχὸ τοῦ κόλπου τῆς Κιλικίας, ὅπου ἵδρυσε τὴν πρώτη Ἀλεξάνδρεια ἐπὶ ἀσιατικοῦ ἐδάφους. Δίπλα σ’ αὐτὴν ὁ ἐπίγονός του Σέλευκος Α΄ ἵδρυσε τὴν Ἀντιόχεια καὶ δυτικότερα ἕνας ἄλλος ἐπίγονός του, ὁ Ἄτταλος Β΄, θεμελίωσε τὴν Ἀττάλεια. Ἡ Μικρασιατικὴ Ἑλλάδα τῆς ἑλληνιστικῆς ἐποχῆς δίπλα στὴ Μικρασιατικὴ Ἑλλάδα τῆς ἀρχαϊκῆς καὶ τῆς κλασικῆς ἐποχῆς.
Πῶς νὰ μὴ φτερουγίζει καὶ στὶς τρεῖς ἡ καρδιὰ τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνα, οἱ πρόγονοι τοῦ ὁποίου βρέθηκαν ἐκεῖ ὡς ἐκπολιτιστὲς καὶ ὄχι ὡς κατακτητές, ὅπως οἱ πρόγονοι τοῦ Ἐρντογάν, ἀρκετοὺς αἰῶνες μετά, στὴν ἴδια περιοχὴ καὶ στὰ Βαλκάνια;.
