Με ορατή τη γαλήνη του καιρού και όχι «των καιρών», η άνοιξη είναι εδώ. Παίζοντας με τους ιριδισμούς μιας αδιόρατης πλήρωσης, μοσχοβολά υποσχέσεις. Με ανοιχτές διάπλατα τις κουρτίνες της, προσκαλεί σε μια περιδιάβαση, σ’ένα ταξίδι που εκπορεύεται φύση και ανανέωση. Άνοιξη και Πασχαλιά πάντα συγκατοικούσαν στη συνείδησή μας σαν ένας παράδεισος από μηνύματα και επαναστατημένες αισθήσεις. Οι μέρες του Πάσχα φορούσαν ένα λείο πρόσωπο, ασκούσαν μια ιδιαίτερη γοητεία. Κρατώντας το κερί μιας άλλης εποχής, κάνοντας μια ανάγνωση της παράδοσης σε παρατεταμένο χρόνο, σε περισυλλέγει μια νοσταλγία, μια περιπλάνηση. Οι δρόμοι, οι πλατείες μύριζαν συνωστισμό και συναντήσεις. Η πόλη σκεπασμένη με το μυρωμένο πέπλο της, ετοιμαζόνταν να γιορτάσει την Ανάσταση με τ’ άστρα και τα βεγγαλικά τις νύχτες να κατεβαίνουν στους εξώστες. Απαλλαγμένοι οι άνθρωποι από το φορτίο της στενάχωρης καθημερινότητας, ζούσαν εντονότερα την προσμονή της Ανάστασης. Η συναλλαγή υπήρχε έντονη στην αγορά, η πολυρυθμία, κάτι το αμέριμνο, μια απελευθερωτική περιπλάνηση, έστηναν ένα πολύβουο πανηγύρι. Βλέπεις, έπρεπε να τιμήσουν δεόντως τη Λαμπρή, φορώντας τα ολοκαίνουργια λαμπριάτικα. Η πνευματική άσκηση με τα Θεία, παρέσερνε μακριά τις άχρηστες σκέψεις από το μυαλό, ενώ οι κατανυκτικοί περισπασμοί προέτρεπαν σε περισυλλογή και ανάταση, κτίζοντας μέσα μας μια άλλη πνευματική διάσταση. Συμπάσχοντας στα Πάθη του Χριστού, σκυφτοί ήσαν οι άνθρωποι σαν προσευχή, σαν λύτρωση, σαν ικεσία. Σήμερα αντίθετα με την μοντέρνα αντίληψη των πραγμάτων, οι περισσότεροι κινούμαστε σε τροχιά εκτός παράδοσης. Συμφιλιωθήκαμε με τη φθορά και το παρατεταμένο σκότος. Σταμάτησαν οι φωνές μας, άλλαξε το συναίσθημα. Προβάλλοντας άλλες πιο επείγουσες ανάγκες, προσπερνάμε αδιάφοροι την Άνοιξη και την Πασχαλιά. Ζώντας τυφλά μια αντιπνευματική εποχή, όπου επικρατεί η αμφισβήτηση των πάντων, όπου τα σύννεφα σκεπάζουν το ένα το άλλο, καμιά συνωμοσία δεν μπορεί να κρύψει το βάθος της παρακμής. Κρυμμένοι στο μέσα τους βυθό, οι άνθρωποι δεν έχουν τη διάθεση να αφουγκραστούν παραδόσεις που καθιστούν άξιες αφηγήσεις τις αναμνήσεις. Ωστόσο όμως, με τη σοφή ταπείνωση του δύσκολου καιρού, αν αφυπνιζόμασταν τις Άγιες τούτες μέρες, κάνοντας μια ανακωχή, δεν θα χάναμε. Ας ανάψουμε τη λυχνία που παρακινεί το Θείο Πάθος να υποδεχθούμε ψυχωφελώς την Ανάσταση με όλους τους συμβολισμούς της.
«Την Άνοιξη ακόμα κι αν δεν τη φτιάξεις, θα σκοντάψεις πάνω της», έλεγε πολύ ορθά ο Ελύτης.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
