Του Αντώνη Παπουτσάκη*

Πού είναι τα χελιδόνια; Μπήκε ο Απρίλης και δεν έχουν φανεί. Άλλες χρονιές από Μάρτη έσκιζαν τον καταγάλανο ουρανό και με το GPS που διαθέτουν εντόπιζαν τις παλιές φωλιές τους. Τώρα πού είναι;

Μήπως φοβούνται να έρθουν στη χώρα μας, διότι εδώ δεν θα βρουν τίποτα για να επιβιώσουν; Ή μήπως φοβούνται να γεννήσουν εδώ, διότι τα μικρά τους θα αναγκαστούν να μεταναστεύσουν πριν την ώρα τους, όπως τα παιδιά των Ελλήνων; Μάλλον τραβούν σε άλλες χώρες... Όπως ο Γιάννης Αντετοκούνμπο που από τα γήπεδα του Ζωγράφου μεγαλουργεί στο ΝΒΑ. Τι κι αν είναι Νιγηριανός στην καταγωγή. Αισθάνεται Έλληνας και φροντίζει να το δείχνει σε κάθε του βήμα κάνοντάς μας περήφανους. Ο Αλέξανδρος Αβρωνάς ανήκει στη νέα γενιά Ελλήνων σκηνοθετών, με το ταλέντο του να ξεχειλίζει. Η ταινία “Miss Violence” με σκηνοθέτη τον ίδιο κέρδισε στο Φεστιβάλ Βενετίας τα βραβεία σκηνοθεσίας και ανδρικής ερμηνείας και η φήμη της εκτοξεύθηκε. Η Ελένη Αντωνιάδου από τη Θεσσαλονίκη επιλέχτηκε το 2012 μεταξύ 1.200 φοιτητών για να φοιτήσει στη NASA Academy. Σήμερα εργάζεται στον “Τομέα Βιοεπιστημών Νανοτεχνολογίας και Εξερεύνησης του πλανήτη Άρη” στη Σίλικον Βάλεϊ και το 2013 αναδείχθηκε “γυναίκα της χρονιάς” στη Μεγάλη Βρετανία για το έργο της στον στίβο της τεχνολογίας. Στο εξωτερικό βρίσκονται ΠΟΛΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ που μας κάνουν υπερήφανους. Κώστας Δασκαλάκης (ο Έλληνας που έλυσε το γρίφο του Νας), Σταμάτης Κριμιζής (ο άνθρωπος από τη Χίο που κατέκτησε το διάστημα), Δημήτρης Νανόπουλος (το ελληνικό μυαλό του CERN). Και οι νέοι που εσχάτως αναφέραμε σε ρεπορτάζ (η Μαρία στο Δουβλίνο για το Facebook) της “Π”. Και δεν είναι μόνο αυτοί. Η Ελλάδα έχει πολλά διαμάντια να επιδείξει, ανθρώπους που διαχρονικά ξεχώρισαν και συνέβαλαν στην πραγματοποίηση μεγάλων επιτευγμάτων. Επιχειρηματίες, οικονομολόγοι, επικεφαλής ομίλων, όποια πέτρα κι αν σηκώσεις βρίσκεις κάποιον Έλληνα από κάτω. Φυσικά δεν ξεχνάμε τους αθλητές, που παρά την παραμέληση (λόγω κρίσης) από την ελληνική πολιτεία, με πενιχρά μέσα πετυχαίνουν πάμπολλες διακρίσεις, ανεβάζοντας την ελληνική σημαία στα βάθρα των μεταλλίων και της δόξας. Επίκαιρος, λοιπόν, ο στίχος του Οδυσσέα Ελύτη “μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά”.