Ανοιξιάτικη μαγεία
Εωθινό ολόφωτο στις παρυφές των οριζόντων
όταν το μεράστρι ποτίζει νωχελικά
των Θεών το περιβόλι, όπου σμίγουν μεθυστικά
ανοιξιάτικα μύρα με το μελωδικό κελάδημα της αηδόνας.
Και ξυπνάνε τ’ αστέρια, που τρεμοσβήνουν
φέρνοντας οράματα μαγευτικά, καθώς οι ροές
της Γης πορεύονται ήρεμα στους βυθούς
γαλάζιας λίμνης με ιριδίζουσες αποχρώσεις
και σκορπίζουν κοχύλια της θάλασσας,στις πηγές,
που αναβλύζουν τους χυμούς
του έρωτα σβήνοντας τις εκρήξεις
ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο.
Τότε, που οι δροσερές αύρες σπρώχνουν
το σούρουπο σ’ αραξοβόλια ερημικά
κι απόκοσμα τα πλεούμενα των ονείρων.
Και η ψυχή παλλόμενη στη μουσική της ποίησης
υποκλίνεται στις ηλιαχτίδες, που αναδύονται
θριαμβευτικά μες στην ανοιξιάτικη μαγεία.

Ηράκλειο, Απρίλιος 2017
Ειρήνη Κουτσαντωνάκη
μαθηματικός

----
Ο δρόμος της ζωής
Φουρτουνιασμένη θάλασσα
κι εσύ στη βάρκα μόνος,
χωρίς πανιά χωρίς κουπιά
και συντροφιά σου ο τρόμος.

Σα θα κοπάσει η θάλασσα
και βγεις σε ξερονήσι,
τον τρόμο πες τον όνειρο,
πούρθε να σε ξυπνήσει,
και ναυαγό στο άγνωστο
που ζούσε με ελπίδα πως….
σα ξημερώσει θα φανεί…
του Ήλιου πρώτη ακτίδα.

Δύσκολος δρόμος η ζωή!!!
Σαν τον διαβείς στο τέρμα,
σου φαίνονται όλα όνειρο,
στης ζήσης σου το γέρμα.
Νίκος Φλεμετάκης


----
Μην κλαις Ελλάδα μου!
... μην κλαις...
Μην κλαίς για ‘μένα νε, Ελλάδα..
πρέπει να βρώ το δρόμο, το σωστό,
σε ρίξανε στα βράχια,..στον Καιάδα!..
κι’ όλους εμάς, αφήσαν δίχως δάδα,
..μην κλαίς σου λέω,..μα κάπου θα πιασθώ.

Μην κλαίς για ‘μένα νε..Πατρίδα..
“Πατρίδες” έχομε πολλές,..να σε χαρώ,
θα σπάσω τα δεσμά, την αλυσίδα,
κάπου θα βρώ μιάν άκρη,..μιάν ακτίδα,
..σίγουρ’ αυτή θα λάμψει εν καιρώ.

Λίγο θα λείψω, κάπ’ εκεί..στην “Εσπερία”!..
αφού το θέλησε η μοίρα η κακή,
λέω πως είναι και για ‘μένα “ευκαιρία”!..
ίσως ακόμη και μια πλούσια εμπειρία,
..πάρτε το έτσι!..όμως κάντε μιαν ευχή.

Ανδρών επιφανών!..υπάρχ’ ελπίδα..
δεν θέλω να μου λέτε,..για τον ξενητεμό,
έφυγε το “Ξαθέρι”!.. απ’ την Πατρίδα..
πάλι θα λάμψει, σάν κοπάσ’ η καταιγίδα,
..μην κλαίς Ελλάδα μου..μην έχεις δισταγμό.

Ελλάς μην κλαίς!..
και μη χάνεις το θάρρος σου..
πέρασες μπόρες παλιές..
..κι’ άλλες ακόμα..τρελές!
έχεις ελπίδες πολλές..
..έχεις Εμάς!..μήν το λές..
..θα τ’ αντέξεις το “βάρος” σου.
Δημήτρης Τριχάς
Τοπογρ. Μηχαν. Ε.Μ.Π.
[email protected]