Ο άρχοντας της ανώτερης κινηματογραφικής αισθητικής, ο ανυπότακτος Κρητίκαρος, σαρκαστής και αυτοσαρκαζόμένος, τρυφερός και τεταμένος, πομπός, δέκτης και συνομιλητής της συμπαντικής αρμονίας, άφησε ανεξίτηλα το βαρύ και συγχρόνως ανάλαφρο βηματισμό του ως μέγας ποιητής-εικονοπλάστης και ανήλθε όρθιος δαφνοστεφανωμένος και νικητής στον υπερουράνιο τόπο.
Έφυγε ως γνήσιος Κρητικός αρχο-ντικής γενιάς, αφήνοντας πίσω του ε-ντολή να μην κηδευτεί με έξοδα του κράτους (του ταλαιπώρου κράτους μας ήταν μεγάλ’ η φτώχεια), δικαιώνοντας αυτούς που τον αγάπησαν και τους αγάπησε.
Ζήτησε να τον αποχαιρετήσουν τέσσερεις φίλοι του, ο Κ. Τσουκαλάς, ο Ν. Σιφουνάκης, ο Δ. Δεληβοριάς, καθώς και ένας ακόμη αληθινός του φίλος, τιμώντας τον, ο Χάρης Παπαδόπουλος, Πρόεδρος επί 13 συναπτά έτη της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών (την οποία σημειωτέον, δημιούργησε ο Ν. Κούνδουρος), εκπροσωπώντας επαξίως όλους εμάς τους κινηματογραφιστές, με τα παρακάτω λόγια:
«Το υψηλόκορφο Σφακιανό βουνό ζωγραφίζει πλέον αγγέλους στη γειτονιά των αγγέλων, αφού μας δώρισε τους φτερωτούς και ταπεινούς Έλληνες της υπερηφάνειας, με τη «Μαγική Πόλη» του.
Η τελευταία κολόνα του νεότερου πολιτισμού μας, η έσχατη εγγύηση της ταυτότητας της πατρίδας, άνοιξε δρόμους σε όλους μας, έβγαλε την Ελλάδα απ’ τα σύνορα.
Από τις πρώτες και τελευταίες αγάπες μας, μας έμαθε πως για να δεις τα άστρα πρέπει να σηκώσεις κεφάλι.
Γιατί κι ο θάνατος ένα όνειρο είναι.
Στον Ωραίο ως Έλληνα η Ελλάδα κέρδισε τον άρχοντά της, οι Έλληνες κινηματογραφιστές τον πατέρα μας, οι φίλοι και οι δικοί του τον Νίκο τους και η ίδια η ζωή ένα περήφανο στολίδι της.
Αιώνια υποκλινόμαστε...»
Συμπληρώνω:
Αγαπημένε αναχωρητή Νίκο,
καλή αντάμωση εκεί που όλα συγχωρούνται...
