Του π. Ηλία Βολονάκη

Κάθε πολύτιμο είναι ευπαθές. Έτσι και ο γάμος. Η οικογένεια σήμερα πλήττεται από όλες τις διαχρονικές αλλαγές.

Λόγοι που επιβουλεύονται την ακεραιότητα της οικογένειας σήμερα είναι:

- Η κοινωνία της κατανάλωσης και το σύνθημά της “Έχεις κάτι;, Είσαι κάτι”. Η κατανάλωση έχει πολλές μορφές. Μια από αυτές είναι και το θέαμα. 

Με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση το παν γίνεται θέαμα. Η τέχνη, η πολιτική, ο αθλητισμός, οι ξένες χώρες, τα βάθη της θάλασσας, ο κόσμος όλος προσφέρεται για κατανάλωση των θεατών. Τα πάντα καταβροχθίζονται χωρίς καμία αφομοιωτική προσπάθεια. Ο θεατής είναι ο καλύτερος καταναλωτής. Ο άνθρωπος αλλοτριώνεται από τα πράγματα, το αντικείμενο αντικαθιστά την προσωπικότητα.

- Η τηλεόραση επιβάλλει τον δικό της ρυθμό στο ημερήσιο πρόγραμμα της οικογένειας και απορυθμίζει τις σχέσεις των συζύγων.

- Η βία, σωματική και σεξουαλική

- Η ανεργία, η οποία συντελεί στη φτώχια της οικογένειας και όχι σπάνια την ψυχολογική αχρήστευση του αρχηγού της

- Η αρρώστια και ο θάνατος κάποιου μέλους

- Οι επεμβάσεις, με σκοπό να βοηθήσουν, των γονέων, συγγενών και φίλων

- Η ευκολία της μοιχίας, ιδιαίτερα σε χώρους εργασίας και μέσω του διαδικτύου.

- Η έλλειψη αγάπης και η μάταιη αναζήτηση της ευτυχίας. Η ευτυχία στον γάμο δεν είναι κατάσταση δεδομένη, αλλ’ αγώνας προς κατάκτηση. Ο γέροντας άγιος Πορφύριος έλεγε: “Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι αυτό αποτυγχάνουν.

Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή”. Η ευκολία του διαζυγίου, που οφείλεται τις περισσότερες φορές στον εγωισμό και την ανωριμότητα του ανθρώπου.

Το λάθος τελικά σ’ αυτούς που χωρίζουν και παίρνουν διαζύγιο είναι γιατί απέτυχαν να βρουν στον γάμο τους την ευτυχία. Μάλιστα χωρίζουν άνθρωποι ύστερα από πολλά χρόνια συμβίωσης και με αριθμό πολλών παιδιών με μοναδικό σκοπό να ξαναπαντρευτούν.

Εδώ, πρέπει να τονισθεί ότι σε κάθε διάλυση γάμου την πληρώνουν ασφαλώς οι δύο άμεσα ενδιαφερόμενοι,και την πληρώνουν όμως πολύ πιο ανεπανόρθωτα τα παιδιά.

Επίσης, πρέπει να σημειωθεί, ότι πολλά διαζύγια οφείλονται στην άγνοια της σημασίας της αγάπης ως ιερό αίσθημα στοργής, εκτιμήσεως και σεβασμού μεταξύ των συζύγων.

- Η συνύπαρξη στη σημερινή οικογένεια παιδιών από προηγούμενο γάμο

- Η πρακτική της ελεύθερης συμβίωσης

- Η εισβολή μοντέρνων ιδεών και αντιλήψεων επηρεάζουν τους νέους και δημιουργούν σύγχυση για το ποιος είναι ο ιδανικός άνδρας ή η ιδανική γυναίκα. Έτσι τα κριτήρια επιλογής συζύγου συχνά είναι εξωτερικά, επιφανειακά και όχι εσωτερικά.

- Η δημιουργία σύγχυσης και ασάφειας στους ρόλους των δύο συζύγων. Η εγωκεντρική συμπεριφορά του ενός ή και των δύο συζύγων

- Η έλλειψη σωστής επικοινωνίας των συζύγων, λόγω της διαφορετικότητας των δύο φύλων.

- Έντονο πρόβλημα δημιουργεί το βαρύ φορτίο που σηκώνει η εργαζόμενη σύζυγος και μητέρα.

- Η έλλειψη σχέσης αλληλεγγύης εμπιστοσύνης και αλληλεξάρτησης στο ζευγάρι και μια σχέση εμπιστοσύνης κυρίως με τα παιδιά.

Μπήκαμε σ’ έναν καινούργιο αιώνα, που φιλοδοξεί να καθιερώσει εναλλακτικές μορφές συμβίωσης και οικογένειας.

Σ’ έναν κόσμο που κλυδωνίζεται από την καχυποψία και την εχθρότητα, που αποδιοργανώνεται από τον ηδονισμό και την εκμετάλλευση.

Σ’ έναν κόσμο που οι νέοι , ως μέλη της οικογένειας, είναι οργισμένοι με την ασυνέπεια λόγων και έργων των μεγάλων, με την αδικία της κοινωνίας, με τη χλιδή των ολίγων και την ανέχεια των πολλών, με την υποκρισία και την ανευθυνότητα των λεγομένων αρμοδίων στους διαφόρους τομείς της κοινωνικής ζωής με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν για την πραγμάτωση των επιδιώξεών τους. Αποτέλεσμα να εκχωρούν τη βούλησή τους σε συνθήματα άλλων.

Σ’ αυτόν λοιπόν τον κόσμο, μάς χρειάζεται περισσότερο η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια.

Ο π. Βασίλειος Θερμός, παιδοψυχίατρος και δρ Θεολογίας, λέγει:

“Ο κόσμος δεν θα σωθεί ούτε από τον αφελή ρομαντισμό της δήθεν αγάπης ούτε από την απρόσωπη απόλαυση που ήλθε να τον αντικαταστήσει, την εμπορικοποίηση του συναισθήματος και του ερωτισμού”.

Ελπίδα του παραμένει μια οικογένεια, που τρέφεται από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που διατηρεί ως όραμα την ανιδιοτελή αγάπη, που αγωνίζεται (σκληρά μερικές φορές) να μεταποιεί καθημερινά το φυσικό σε θεανθρώπινο.

Μια οικογένεια που υλοποιεί την αιώνια βούληση του Θεού για τον τρόπο της σχέσης, τη βαθιά κοινωνία των προσώπων.

Γι αυτήν την οικογένεια θα γίνει ιδιαίτερος λόγος.