Του Γιάννη Σπανάκη

Η φετινή επέτειος της 25ης Μαρτίου έπεσε Σάββατο και χάσαμε την αργία. Πρόκειται για μια κυνική προσέγγιση, που υιοθέτησαν πολλοί, ελαφριά τη καρδία. Αυτό δε σημαίνει ότι απωλέσαμε την εθνική υπερηφάνεια ή στερηθήκαμε την εθνική παλιγγενεσία. Φρόντισαν να μας την υπενθυμίσουν οι γνωρίζοντες και όσοι έχουν βήμα ή μικρόφωνο. Διότι ως γνωστό… τώρα μικρόφωνο έχουν μόνο οι γνωρίζοντες, κατά το γνωστό τραγούδι.

Οι πολιτικοί είχαν την τιμητική τους στα διαγγέλματα και τις κορωνίδες, που κατά ένα περίεργο τρόπο προσπαθούν να τα συνδέουν πάντα με τη σημερινή σκληρή πραγματικότητα και την ανάγκη ν’ αγωνιστούμε για ν’ αποτινάξουμε τη σκλαβιά. Μπορεί ο σημερινός εχθρός που καλούμαστε να πολεμήσουμε να μην είναι η Τουρκία.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Από εχθρούς να φάνε και οι κότες: οι δανειστές, οι καπιταλιστές, οι ιμπεριαλιστές, οι εθνικιστές, οι ρατσιστές, οι οπορτουνιστές, βάλτε και τον ξένο παράγοντα που πάει με όλα σαν το γνωστό αναψυκτικό.

Και μπορεί σήμερα να μην έχουμε το τιμημένο λάβαρο της επανάστασης που σήκωσε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός- αν και το ΠΑΜΕ αμφισβητεί ότι ήταν ο πρώτος- έχουμε όμως σημαίες τεραστίων διαστάσεων που μόνο με τον κυματισμό τους ακόμα και σε λίγα μποφόρ μπορούν να πάρουν παραμάζωμα τον εχθρό.

Αλλά μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα ποιος σηκώνεται από τον καναπέ; Ποιος μπορεί να εμπνευστεί από τον Κολοκοτρώνη, τον Αθανάσιο Διάκο και τον Παπαφλέσσα, που παρεμπιπτόντως είδαμε για νιοστή φορά στην τηλεόραση να πέφτει ηρωικά στο Μανιάκι;

Το 1821 φαντάζει και είναι πολύ μακρινό για να ξέρουμε τι πραγματικά έγινε. Ήταν ένας πόλεμος με αρχέγονα μέσα και χωρίς ζωντανή μετάδοση. Χωρίς live, πώς να καταλήξουμε σε ασφαλή συμπεράσματα; Και αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ αργεί να ξαναγράψει τα βιβλία της ιστορίας για την αποκατάσταση της αλήθειας.

Σε κάθε περίπτωση ήταν μια επανάσταση που δεν στερείται μελανών και σκοτεινών σημείων. Το αποτέλεσμα όμως είναι αυτό που μετράει. Η αναγκαιότητα της επανάστασης, έστω και με άλλες μορφές, είναι επίκαιρη.

Τα δεινά που περνάει ο σύγχρονος Έλληνας θα μείνουν στην ιστορία. Ο τρόπος που θα ξεπεραστούν αναζητείται. Όμως, η επετειακή ψαροφαγία και η σκορδαλιά μάς έπεσε βαριά και ο καθένας έμεινε στον καναπέ του καθηλωμένος ψελλίζοντας… “ξεκινήστε την επανάσταση χωρίς εμένα”!