Του Εμμανουήλ Λιοδάκη ιεροκήρυκος
4ο ΜΕΡΟΣ
Όπως είδαμε λοιπόν, πολλές είναι οι αμφιβολίες των επικριτών για την ανάσταση των νεκρών. Αλλο τόσο άπειρες είναι και οι ομολογίες της Εκκλησίας μας. Ας δούμε τη συνέχεια.
Συμβαίνει, λένε, τα αρπακτικά πουλιά, να έφαγαν τα σώματα, τα πουλιά αυτά να θανατώθηκαν μακριά, άλλο στις Ινδίες, άλλο στην Περσία κι άλλο στην Ευρώπη. Πώς, τέλος, θα συναρμολογηθούν τα σώματα εκείνων που κάηκαν και που ο άνεμος -ή η βροχή διασκόρπισε, ακόμα και τη στάχτη τους; Σε όλα αυτά θ' απαντήσουμε, μας λέει ο Άγιος Κύριλλος.
Για σένα, τον μικρό κι αδύναμο άνθρωπο, απέχουν βέβαια πολύ οι Ινδίες από τη Γερμανία και η Ισπανία από την Περσία. Για τον Θεό όμως που κρατάει στο χέρι Του ολόκληρη τη γη, όλα είναι κοντινά. Μην κατηγορείς λοιπόν τον Θεό, ξεκινώντας από τη δική σου αδυναμία, αλλά να συλλογίζεσαι τη δική Του παντοδυναμία.
Ο ήλιος είναι ένα μικρό κτίσμα μέσα στην απέραντη δημιουργία, θερμαίνει με τις ακτίνες του όλη τη γη• και ο αέρας κτίσμα κι αυτό του Θεού, την περιβάλλει.
Ο Θεός λοιπόν, που δημιούργησε και τον ήλιο και τον αέρα, βρίσκεται μακριά από μας. Υπόθεσε ότι ανακατεύεις διαφορετικούς σπόρους και τους παίρνεις στη χούφτα σου. Είναι δύσκολο σ' εσένα, τον άνθρωπο, να διακρίνεις τα διάφορα είδη και να τα χωρίσεις σε ομάδες;
Όχι βέβαια. Αν λοιπόν εσύ μπορείς να ξεχωρίσεις όσα βρίσκονται στο χέρι σου, ο Θεός άραγε δεν μπορεί να διακρίνει και να ξεχωρίσει όσα βρίσκονται στο δικό Του χέρι; Πρόσεξε κι ένα επιχείρημα, που αναφέρεται στη δικαιοσύνη: Έχεις διάφορους υπηρέτες. Απ' αυτούς, άλλοι είναι καλοί και άλλοι κακοί. Τιμάς εσύ τους καλούς και επιτιμάς τους κακούς. Κι αν είσαι δικαστής επαινείς τους αγαθούς και τιμωρείς τους παράνομους...
(Συνεχίζεται)

