Για ζοφερή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας που αυξάνει την αβεβαιότητα και παγιδεύει τη χώρα σε ένα υφεσιακό σπιράλ, λόγω του δυσβάστακτου χρέους και του χαμηλού επιπέδου των θεσμών της χώρας, κάνει λόγο το Γραφείο Προυπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, σε ενδιάμεση έκθεση του με τίτλο «Η παγίδα του χρέους».

Όπως αναφέρει, απαιτείται μια σοβαρή αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους για να επανέλθει η χώρα σε ανάπτυξη, καθώς η παρούσα κατάσταση οδηγεί σε αδιέξοδο, τόσο για την Ελλάδα όσο και για τους δανειστές. Η αναδιάρθρωση αυτή, υποστηρίζει, θα δώσει την ευκαιρία στην Ελλάδα να μπορεί να εξυπηρετεί το υπόλοιπο χρέος της μέσω των αγορών, έχοντας αποτρέψει ενδεχόμενη χρεοκοπία, και στους δανειστές να απεμπλακούν από το ατέρμονο γαϊτανάκι αλληλοτροφοδότησης των δανείων.

Το Γραφείο προειδοποιεί επίσης για το ενδεχόμενο νέας ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών, αν δεν γίνουν οι παρεμβάσεις στο χρέος, και καταγράφει πλήγμα 3% στην αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ κάθε χρόνο, λόγω του υψηλού χρέους.

Επισημαίνει, επίσης, ότι η αναβολή ή η καθυστέρηση της αναγνώρισης της αναδιάρθρωσης ως μέρος της λύσης στο χρέος, μπορεί να οδηγήσει σε χειρότερες καταστάσεις, όπως ακριβώς έχει συμβεί από το 2010 και ένθεν στην Ελλάδα. Από την άλλη πλευρά, επισημαίνεται ότι «όταν το χρέος είναι υπερβολικό και δυσβάστακτο, στο βαθμό που κάθε «κέρδος» που προκύπτει από τις μεταρρυθμίσεις (πχ. την αυξημένη φορολογία κα) ή τις επενδύσεις κατευθύνεται για την εξυπηρέτησή του χρέους (αντί να την καρπώνονται οι πολίτες της χώρας), τότε αυτό από μόνο του αποτελεί αντικίνητρο για τη χώρα για να υλοποιηθούν τα βήματα αυτά». Στην έκθεση αναφέρεται ότι «σύμφωνα με τη λογική των πολιτικών (μνημόνια) που εφαρμόστηκαν από το 2010 και μετά, η ελληνική οικονομία θα ανέκαμπτε μέσω της αποκατάστασης της ανταγωνιστικότητάς της».

«Στην ουσία, σχεδιαζόταν μια ριζική αναδιάρθρωση της οικονομικής – παραγωγικής δομής της χώρας, η οποία θα στηριζόταν στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και στις επενδύσεις. Αν και στην αρχή του προγράμματος προβλεπόταν μια μικρή συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας, μέσω των αλλαγών θα δημιουργείτο ένα περιβάλλον που θα προσέλκυε επενδύσεις και σταδιακά η οικονομία θα μετασχηματιζόταν, μπαίνοντας σε τροχιά μακροχρόνιας ανάπτυξης. Στην πράξη όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν εντελώς διαφορετικά: ενώ η Ελλάδα κατάφερε να μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα και παρά το «κούρεμα» του PSI το 2012, η χώρα διανύει ήδη τον 7ο χρόνο ύφεσης, το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά περίπου 25%, το χρέος έχει εκτιναχθεί στο 175% του ΑΕΠ ενώ η ανεργία είναι σε υψηλότατα επίπεδα. Την ίδια στιγμή, οι επενδύσεις, που είναι άκρως απαραίτητες για την εγκαθίδρυση ενός νέου οικονομικού-παραγωγικού μοντέλου, έχουν μειωθεί σημαντικά, ενώ και η πρόσβαση των επιχειρήσεων σε κεφάλαια είναι ιδιαιτέρως προβληματική. Η ζοφερή αυτή κατάσταση αυξάνει και την αβεβαιότητα (σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο), δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο».