
Δύο στις δύο οι μέχρι τώρα φετινές αμερικανικές υπερπαραγωγές.
ΚΟΝΓΚ: Η ΝΗΣΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ - KONG: SKULL ISLAND
Σκην.: Τζόρνταν Βογτ- Ρόμπερτς
Πρωτ.: Τομ Χίντλστον, Μπρι Λάρσον, Τζον Σι Ράιλι, Σάμιουελ Τζάκσον, Τζον Γκούντμαν
Το 1973 μια ομάδα επιστημόνων με επίσημη συνοδεία από τον αμερικανικό στρατό, ξεκινούν για να εξερευνήσουν ένα κρυμμένο νησί στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Περιπέτεια φαντασίας, που σηματοδοτεί την όγδοη κινηματογραφική εμφάνιση του τεράστιου πιθήκου μετά από τα «King Kong» (Μέριαν Σι Κούπερ και Έρνεστ Σιόντσακ, 1933), «Son of Kong» (Έρνεστ Σιόντσακ, 1933), «King Kong VS Godzilla» (Ισίρο Χόντα, Ιαπωνία, 1962 και Τόμας Μοντγκόμερι, Η.Π.Α., 1963), «King Kong Escapes» (Ισίρο Χόντα, 1967), «King Kong» (Τζον Γκιλέρμιν, 1976), «King Kong Lives» (Τζον Γκιλέρμιν, 1986) και «King Kong» (Πίτερ Τζάκσον, 2005).
Η φετινή ταινία αποτελεί τη δεύτερη προσθήκη στο νεοσύστατο Monsterverse των εταιρειών Legendary και Warner Bros., που ξεκίνησε με το «Godzilla» (Γκάρεθ Έντουαρντς, 2014) κι είναι προγραμματισμένο να συνεχίσει με τα «Godzilla: King of the Monsters» (Μάικλ Ντόχερτι, 2019) και «Godzilla VS. Kong» (2020), όπου τα δύο τέρατα θα βρεθούν αντιμέτωπα για πρώτη φορά σε ταινία χολιγουντιανής παραγωγής.
Πρόκειται για μια πλούσια, χορταστική περιπέτεια, που διατηρεί την οικολογική αλληγορία του είδους της ταινίας τεράτων και ταυτόχρονα μέσα από την επιλογή να τοποθετήσει την πλοκή της στην εκπνοή του Πολέμου του Βιετνάμ, διαμορφώνει επίσης μια πολιτική παραβολή για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, κατά την οποία, στα πρόσωπα των εκδικητικών και πολεμοχαρών στρατιωτικών, οι Η.Π.Α. τιμωρούνται για την επέμβασή τους σε ξένα “χωράφια”.
Μπορεί να της λείπει η αισθηματική βαρύτητα του ριμέικ του Τζάκσον, αλλά η ταινία ούτως ή άλλως φιλοδοξεί να είναι αμιγώς περιπετειώδης- στόχο που πετυχαίνει απολαυστικά. Αφενός, παραλλάσσει επιτέλους τη στερεότυπη πλοκή των προηγούμενων αμερικανικών ταινιών του ήρωα, τοποθετώντας ολόκληρη την αφήγηση στο νησί χωρίς να τη μεταφέρει στον πολιτισμένο κόσμο. Αφετέρου είναι συναισθηματικά φορτισμένη αρκετά ώστε να εξυπηρετήσει τις ανάγκες μιας γνήσιας περιπέτειας: κίνητρα κι αλληλεπίδραση χαρακτήρων κουρδισμένα στην εντέλεια, ένας Κονγκ μεγαλύτερος σε μέγεθος απ’ όλες τις προηγούμενες αμερικανικές εκδοχές του, ιδανικό κάστινγκ- έστω κι αν κάποιοι όπως η Λάρσον μένουν σχεδόν αναξιοποίητοι, υποδειγματική ισορροπία μεταξύ χιούμορ και σοβαρότητας (με απολαυστικότερο όλων τον Ράιλι στον ρόλο του ξεχασμένου πιλότου), και σκηνές δράσης σφιχτές, έξυπνες και θεαματικές, που, μετά το «Λόγκαν», αφήνουν την ταινία το δεύτερο ικανοποιητικό blockbuster του φετινού αμερικανικού καλοκαιριού, το οποίο, όπως έχει γίνει μόδα τα τελευταία χρόνια, ξεκινάει πλέον απ’ τον Μάρτιο.
Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ - LA MECANIQUE DE L’ OMBRE
Σκην.: Τομά Κριτόφ
Πρωτ.: Φρανσουά Κλουζέ, Ντενί Πονταλιντέ, Σιμόν Αμπκαριάν, Σαμί Μπουατζιλά.
Ο άνεργος μεσήλικας Ντιβάλ δέχεται μια προσφορά για δουλειά, να απομαγνητοφωνεί κασέτες με συνομιλίες καταγραμμένες κρυφά. Ο υψηλός μισθός τον ωθεί να δεχτεί τη δουλειά, χωρίς να φαντάζεται τη δολοπλοκία στην οποία μπλέκει άθελά του. Πολιτικό θρίλερ που θα μπορούσε να είναι πολλά περισσότερα από ένα ατμοσφαιρικό, αιχμηρό, αλλά άνευρο, ‘σκέτο’ κι απλοϊκό εγχείρημα, που μοιάζει να μην ξέρει ακριβώς πώς να αξιοποιήσει τον ταλαντούχο πρωταγωνιστή του.

