Του π. Ηλία Βολονάκη

Συχνά από τα προβλήματα της καθηερινότητας, λησμονούμε αυτό που θα πρέπει να αποτελεί τη διαρκή προτεραιότητά μας: Την εκζήτηση της βασιλείας του Θεού. (Ματθ. 6,33) και την πνευματική μας ολοκλήρωση, την τελείωσή μας. (Ματθ. 5,48).

Ο κοινωνικός περίγυρος μας επηρεάζει και μας αποπροσανατολίζει.

Τα σύγχρονα πολιτισμικά μοντέλα βάναυσα και επίμονα τεχνουργούν την αποδυνάμωση, τον ευτελισμό και εξαγρίωση του ανθρώπου.

Η Εκκλησία ως ζωντανή συνέχεια του Χριστού μάς καλεί να είμαστε σε αφύπνιση και εγρήγορση, ιδιαίτερα σ’ αυτή τη χρονική περίοδο που διανύουμε τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Η μετάνοια σ’αυτή την κρίσιμη καμπή της ζωής του ανθρώπου αποτελεί υψηλόπνοο και δυνατό πνευματικό αγώνισμα.

Είναι το τέλος μιας επίπονης και επίμονης περιπλάνησης μέσα σε δρόμους αγώνα και αγωνίας. Σε δύσκολες και δύσβατες πνευματικά περιοχές, με αποτέλεσμα ο σημερινός άνθρωπος να μην είναι κύριος του ιδίου θελήματος.

Η μετάνοια αποτελεί κάθετη τομή.

Εκρίζωση και απελευθέρωση της αλήθειας του προσώπου. Συμμετοχή σε αληθινές διαδικασίες ελευθερίας, που δεν έχουν σχέση με τον άστατο μολυσμό της αμαρτίας, που τόσο εφιαλτικά “γεννά” τον θάνατο.

Ο Απόστολος των εθνών, Απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους χριστιανούς της Ρώμης θα τονίσει: “Ο μισθός που δίνει η αμαρτία είναι ο θάνατος ενώ το δώρο που χαρίζει ο Θεός είναι η αιώνια ζωή, την οποία έφερε ο Χριστός, ο Κύριός μας” (Ρωμ. 6.23).

Η μετάνοια, παρατηρεί σύγχρονος θεολόγος, “δεν είναι συμμόρφωση προς τον νόμο, είναι συγκλονιστική συνάντηση με τον Χριστό, μεταμόρφωση του έρωτα μέσα στη φωτιά του πνεύματος” (Olivier Clement).

Ο ίδιος λέγει ότι ο χριστιανισμός δεν διαδραματίζεται ανάμεσα στο καλό και στο κακό της ηθικής, αλλά ανάμεσα στους δύο ληστές, που η κοινωνία κατεδίκασε στο χειρότερο μαρτύριο. Ανάμεσα στους δύο ληστές, δεξιά και αριστερά του Ιησού.

“Κύριε μνήσθητί μου, εν τη Βασιλεία Σου” (Λουκ. 23.42). “Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω” (Λουκ. 23.43).

Ο Ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει το πρώτο κήρυγμα του Ιησού και λέγει χαρακτηριστικά: “Μετά τη σύλληψη του Ιωάννου, ο Ιησούς ήρθε στη Γαλιλαία και κήρυττε το χαρμόσυνο μήνυμα για τη Βασιλεία του Θεού.

Συμπληρώθηκε, έλεγε, ο καθορισμένος καιρός και έφτασε η Βασιλεία του Θεού: Μετανοείται και πιστεύετε στο χαρμόσυνο αυτό μήνυμα” (Μαρκ. 1.14).

Μετάνοια σημαίνει ανατροπή της φθοράς και ολοκλήρωση του προσώπου του ανθρώπου. Σημαίνει ταπείνωση, αναδίπλωση και ετοιμασία για την εκτίναξη μέσα στον όμορφο κόσμο της αγάπης του Θεού.

Η ταπείνωση είναι το εύφορο έδαφος πάνω στο οποίο φυτρώνει το δέντρο της μετανοίας. Είναι ταυτόχρονα “θυσία των πάντων και επώδυνη κένωση” θα μας πει ο γέροντας π. Βασίλειος Γοντικάκης στο “Εισοδικό”.

Ό,τι είναι το αλάτι για κάθε τροφή τούτο είναι η ταπείνωση για κάθε αρετή.

Η ταπείνωση γίνεται δίαυλος επικοινωνίας του ανθρώπου με την αγάπη του Θεού. Ολοκληρώνεται πνευματικά και ηθικά ο άνθρωπος με τη Χάρη του Θεού.

Και η Χάρη του Θεού προσφέρεται πλούσια και ευεργετικά μέσα από τα άγια Μυστήρια της Εκκλησίας μας.

Μπορούμε ακόμα να πούμε ότι η μετάνοια είναι μια φώτιση, μια μετάβαση από το σκοτάδι στο φως. Μετάνοια σημαίνει: Ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας στη θεϊκή ακτινοβολία και να διαπιστώσουμε ότι “ο Θεός αγάπη έστι” (Α’ Ιωαν. 4.16).

Και τούτο πραγματώνεται όταν συναντάται η ανθρώπινη θέληση με τη Χάρη του Θεού.

Τέλος η μετάνοια είναι ένας ατέλειωτος δρόμος, μια διαρκής κατάσταση που δεν σταματάει ποτέ.

Δεν υπάρχει τέλος στη μετάνοια γιατί τούτο θα σήμαινε τέλεια ομοίωση με τον Θεό. Έτσι την έζησαν οι άγιοι της Εκκλησίας μας. Έτσι ας προσπαθήσουμε να την ζήσουμε και εμείς.

Αυτή ας είναι η προσευχή μας:

“Κύριε, δώρησαί μοι μετάνοιαν ολόκληρον και καρδίαν επίπονον εις αναζήτησίν Σου”.