Του Εμμ. Λιοδάκη, ιεροκήρυκος

3ο ΜΕΡΟΣ

Είδαμε ότι ο στρατιώτης που προσδοκά να βραβευθεί είναι έτοιμος να υποφέρει τα πάντα. Κι εμείς που έχουμε την ελπίδα της αναστάσεως, όσα κι αν υποστούμε δεινά σ' αυτή τη ζωή δεν θα πρέπει να μας αποθαρρύνουν. Κανείς λοιπόν δεν προθυμοποιείται να διακινδυνεύσει για χάρη ασύνετου βασιλιά, που δεν επιβραβεύει τα κατορθώ ματα των στρατιωτών του.

Με παρόμοιο τρόπο μας λέει ο Άγιος Κύριλλος και κάθε ψυχή, όταν πιστεύει στην ανάσταση και στη μέλλουσα ζωή και ανταπόδοση, φροντίζει για τον εαυτό της. Ενώ όταν δεν πιστεύει στην ανάσταση και στη μέλλουσα κρίση, παραδίνεται στην αμαρτία και στην καταστοφή.

Όποιος πιστεύει ότι το σώμα του θ' αναστηθεί, δεν το μολύνει με ασέλγειες. Ενώ όποιος δεν πιστεύει στην ανάσταση παρα δίνεται στην αμαρτία και κακομεταχειρίζεται σαν ξένο το σώμα του. Είναι λοιπόν σημαντικό το δόγμα της Αγίας Εκκλησίας μας που αναφέρεται στην ανάσταση των νεκρών.

Είνα βασική διδασκαλία της Ορθοδοξίας μας. Και ενώ από πολλούς αμφισβητείται, από την αλήθεια επιβεβαιώνεται. Οι ειδωλολάτρες αμφισβητούν, οι Σαμαρείτες απιστούν, οι αιρετικοί διαστρεβλώνουν το δόγμα αυτό. Πολλές οι αντιρρήσεις. Μια όμως είναι η αλήθεια. Μας λένε οι αρνητές: Πέθανε ο άνθρωπος και τάφηκε. Σάπισε στο χώμα και διαλύθηκε σε σκουλήκια. Τα σκουλήκια ψόφησαν κι αυτά. Το σώμα λοιπόν καταστράφηκε και αφανίστηκε. Πώς θ' αναστηθεί

; Μας λένε ακόμα: Όσοι ναυάγησαν, καταφαγώθηκαν από τα ψάρια, που και αυτά καταφαγώθηκαν από άλλα. Όσοι πάλεψαν με θηρία, έγιναν τροφές σε αρκούδες και σε λιοντάρια, που έφαγαν ακόμα και τα κόκκαλά τους. Οι γύπες και οι κόρακες, αφού έφαγαν τις σάρκες των εγκαταλειμμένων στο χώμα νεκρών, πέταξαν και σκορπίστηκαν μακριά. Πώς λοιπόν θα συγκεντρωθούν πάλι τα μέλη του σώματος;

(Συνεχίζεται)