Ακόμα μία πολύ καλή εβδομάδα, με ταινίες για όλα τα γούστα και τις διαθέσεις.



Ο ΕΜΠΟΡΑΚΟΣ - FORUSHANDE

Σκην.: Ασγκάρ Φαραντί

Πρωτ.: Σαχάμπ Χοσεϊνί, Ταρανέ Αλιντούστι, Μπαμπάκ Καρίμι

Στο σημερινό Ιράν, ο Εμάντ κι η Ράνα είναι ένα ζευγάρι ηθοποιών, η ζωή των οποίων αναστατώνεται όταν ένας άντρας εισβάλλει στο σπίτι τους, με αποτέλεσμα των τραυματισμό της Ράνα.

Ψυχολογικό και κοινωνικό δράμα που τιμήθηκε με τα βραβεία σεναρίου και καλύτερης ανδρικής ερμηνείας στο περυσινό φεστιβάλ Καννών, ενώ πριν από λίγες μέρες έγινε η δεύτερη ταινία του Φαραντί που κέρδισε Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, μετά το αριστουργηματικό «Ένας χωρισμός» («Jodaí-e Nadér az Simín», 2011).

Κατά τη γνώμη μου ο «Χωρισμός» εξακολουθεί να παραμένει το αριστούργημά του, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ο Φαραντί έχει χάσει την αριστοτεχνική δεξιότητά του να μιλάει για τα ζητήματα που τον αφορούν με χειρουργική λεπτότητα, υπαινιγμό και διεισδυτικότητα, ακόμα κι όταν αφηγείται μια φαινομενικά πολύ απλή και καθημερινή ιστορία, όπως αυτή εδώ.

Μέσα από ένα κεντρικό περιστατικό που, όπως πάντα στις ταινίες του, δεν απεικονίζεται, ώστε να τονιστεί η υποκειμενικότητα των πραγμάτων, και χάρη στη σχολαστική καθοδήγηση των ηθοποιών του, ο σκηνοθέτης καταφέρνει ν’ αναδείξει τις ηθικές αμφισημίες του σεναρίου του, μέσα από κινήσεις, βλέμματα, τη χροιά και τον τόνο της φωνής, που όλα μαζί ‘προδίδουν’ την υποκρισία και την καταπίεση με την οποία η θεοκρατία αντιμετωπίζει την ερωτική επιθυμία και τη σχέση των φύλων στο σημερινό Ιράν.



ΛΟΓΚΑΝ - LOGAN

Σκην.: Τζέιμς Μάνγκολντ

Πρωτ.: Χιού Τζάκμαν, Ντάφνι Κιν, Πάτρικ Στιούαρτ, Μπόιντ Χόλμπρουκ

Στις Η.Π.Α. του 2029, όπου οι μεταλλαγμένοι έχουν σχεδόν εκλείψει, ο καταβεβλημένος Λόγκαν είναι από τους ελάχιστους που έχουν απομείνει κι εργάζεται ως οδηγός λιμουζίνας, χωρίς καμία όρεξη να επαναλάβει τα κατορθώματα του παρελθόντος του ως Wolverine. Με τη βοήθεια του επίσης μεταλλαγμένου Κάλιμπαν περιθάλπουν τον 90χρονο πια καθηγητή Ξαβιέ, ο εγκέφαλος του οποίου υποφέρει, ώσπου μια γυναίκα έρχεται σ’ επαφή με τον Λόγκαν για να του παραδώσει υπό την προστασία του ένα μικρό κορίτσι που δεν είναι τόσο αθώο όσο φαίνεται.

Περιπέτεια φαντασίας, στην οποία ο Τζάκμαν υποδύεται για ένατη -και κατ’ αυτόν, τελευταία- φορά τον μεταλλαγμένο υπερήρωα Γούλβεριν, μετά από τη συμμετοχή του σε έξι περιπέτειες των X-Men και δύο ατομικές εξορμήσεις του, τη δεύτερη από τις οποίες είχε επίσης σκηνοθετήσει ο Μάνγκολντ το 2013. Η φετινή προσθήκη δεν είναι μόνο η καλύτερη από τις ατομικές περιπέτειες του ήρωα, είναι μία από τις καλύτερες ταινίες στη σειρά των X- Men και στο είδος των υπερηρώων γενικώς.

Κι αυτό δεν είναι το μόνο είδος στο οποίο ανήκει το φιλμ, αφού μόνο τυχαία δεν είναι η αναφορά στο κλασικό γουέστερν «Ο άνθρωπος της χαμένης κοιλάδας» («Shane», Τζωρτζ Στίβενς, 1953), που περιλαμβάνει το σενάριο. Ο αποχαιρετισμός του μοναχικού ήρωα, βασανισμένου από τον θάνατο που έχει σκορπίσει κι η αγάπη του για ένα παιδί ως τελευταίο απομεινάρι αγνότητας μέσα στη μαυρισμένη του καρδιά, είναι ίσως τα δύο βασικά στοιχεία που συνθέτουν τον παραλληλισμό ανάμεσα στις δύο ταινίες, επικυρώνοντας επιπλέον την ειδολογική φιλοδοξία του «Λόγκαν» ως ένα σύγχρονο ‘γουέστερν’ με υπερήρωες.

Όχι απλώς επειδή θέλει να είναι ένα τέτοιο, αλλά επειδή έχει την αυτοπεποίθηση να γνωρίζει ότι διαθέτει όλα τα απαραίτητα προσόντα. Έναν ιδανικό πρωταγωνιστή απόλυτα ταυτισμένο με τον ήρωα εδώ και δεκαεφτά χρόνια, εξαιρετικό υποστηρικτικό καστ (ο πάντα αξιόπιστος Στιούαρτ επίσης σ’ έναν ρόλο- δεύτερο εαυτό, η τόσο αξιολάτρευτη και ταυτόχρονα πειστικά αιμοσταγής Κιν, ο αξιομίσητος Χόλμπρουκ), στιβαρές κι αμείλικτα βίαιες σκηνές δράσης, κι ένα σενάριο που επεξεργάζεται τους χαρακτήρες του με σπάνια αλλά ευπρόσδεκτη φροντίδα για το είδος, που καταφέρνει έναν συγκινητικό αποχαιρετισμό, αντάξιο σ’ αυτή τη θρυλική πλέον ενσάρκωση του ήρωα.



T2 TRAINSPOTTING

Σκην.: Ντάνι Μπόιλ

Πρωτ.: Γιούαν Μαγκρέγκορ, Τζόνι Λη Μίλερ, Γιούεν Μπρέμνερ, Ρόμπερτ Κάρλαϊλ, Κέλι Μακντόναλντ

Μετά από είκοσι χρόνια απουσίας, ο Ρέντον επιστρέφει στο Εδιμβούργο, όπου ξανασυναντάει τους παλιούς του φίλους, Σάιμον, Σπαντ και Μπέγκμπι.

Κοινωνική κομεντί που αποτελεί συνέχεια του «Trainspotting» (Ντάνι Μπόιλ, 1996). Παρότι δεν καταφέρνει να σβήσει τις αμφιβολίες για την αναγκαιότητά του, το φιλμ τουλάχιστον παραμένει διασκεδαστικό, με τις ερμηνείες συνεπέστατες, το σάουντρακ εύστοχο και το χιούμορ έξυπνο κι αιχμηρό, εύλογα με τους ρυθμούς του μοντάζ λίγο πιο ήρεμους για να ταιριάζουν στη μεγαλύτερη ηλικία των ηρώων, τους οποίους αντιμετωπίζει με συμπόνια, κι οδηγώντας τους σ’ ένα προσωρινό τουλάχιστον καταστάλαγμα, αν όχι σ’ ένα εντελώς καλύτερο μέλλον.