Του Εμμανουήλ Λιοδάκη, ιεροκήρυκος

Μέρος 2ο

Ο Απ. Παύλος, όπως θα δούμε στη συνέχεια, κάνει πολλές φορές λόγο για την Ανάσταση των σωμάτων, στις επιστολές του. Στους θεσσαλονικείς λ.χ. γράφει: “Ο ίδιος ο Κύριος με πρόσταγμα, με φωνή Αρχαγγέλου και με σάλπιγγα Θεού, θα κατεβεί από τον Ουρανό και θ’ αναστηθούν πρώτα αυτοί που πέθαναν πιστοί στο Χριστό” (Α’ Θεσ. 4:16). Μετά την ανάστασή τους τα σώματα θα είναι πνευματικά, άφθαρτα, αθάνατα, αναλλοίωτα, απαλλαγμένα από τις ανάγκες τρο-φής και ύπνου. Μόνο που τα σώματα των δικαίων θα είναι φωτεινά, καθαρά και δοξασμένα, ενώ των αμαρτωλών ζοφερά, ακάθαρτα και στερημένα από τη θεία δόξα.

Όπως είναι φυσικό, βέβαια, την ανάσταση των νεκρών την οποία θ' ακολουθήσουν η τελική Κρίση, αμφισβητούν, ή αρνούνται πολλοί. Στους αρνητές της απαντούν με ομιλίες και πραγματείες οι θεοφόροι Πατέρες.

Ένας απ’ αυτούς είναι και ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ο οποίος στην ΙΗ’ “Κατήχηση Φωτιζομένων” (Κεφ. α’ - κ.’), που ακολουθεί σε νεοελληνική απόδοση, με στέρεη λογική και πλήθος παραδειγμάτων από τη ζωή, τη φύση και τη Γραφή, ενισχύει την πίστη μας στην ανάσταση των νεκρών και μας καλεί σε πνευματική προετοιμασία και εγρήγορση.

Και ο Άγιος Κύριλλος συνεχίζει: Ρίζα κάθε καλού έργου είναι η ελπίδα της αναστάσεως. Η προσδοκία της ανταποδόσεως παρακινεί την ψυχή στην αγαθοεργία. Ο εργάτης που ελπίζει στο μισθό των κόπων του είναι πρόθυμος να υπομείνει κάθε δυσκολία. Ενώ όσοι κοπιάζουν χωρίς την ελπίδα της αμοιβής, γρήγορα εγκαταλείπουν το έργο τους. Ο στρατιώτης που προσδοκά να βραβευθεί, είναι ετοιμοπόλεμος...

(Συνεχίζεται)