Η επιθετικότητα της Τουκρίας στο Αιγαίο είναι ανησυχητική και επικίνδυνη. Όταν έχει εσωτερικά προβλήματα εκτονώνει με θερμά επιθετικά επεισόδια σε βάρος της πατρίδας μας. Αυτή τη συμπεριφορά της γείτονος την έχομε πληρώσει πολύ ακριβά όπως στις καταστροφές και σφαγές των ομογενών το 1955 στην Κωνσταντινούπολη, στο Κυπριακό το 1974, στη Θράκη και τα Ίμια. Αν ανατρέξουμε σε παλαιότερους χρόνους και αιώνες θα συνειδητοποιήσομε πως τα σφάλματά μας έκαμαν τους Τούρκους κράτος. Κράτος μεγάλο κι εμάς τους Έλληνες κράτος μικρό.
Η άψογη επιθετική διπλωματία της Τουρκίας καραδοκεί και χτυπά όταν εμείς τρώμε τις σάρκες μας. Όταν είμαστε ξεπεσμένοι και περιφρονημένοι. Όταν είμαστε ανάξιοι απόγονοι ένδοξων προγόνων. Όταν ακατάλληλοι πολιτικοί ξεγελούν το λαό μας και τον οδηγούν στην ηθική και οικονομική κρίση, χωρίς να λογοδοτούν ποτέ. Σ’ αυτές τις μαύρες σελίδες παρακμής επεμβαίνουν οι Τούρκοι και κερδίζουν. Τέτοιες σελίδες, ίσως διαβλέπουν και σήμερα οι Τούρκοι και προκαλούν. Ίσως δεν έχουν άδικο. Ο λαός μας πονεί και υποφέρει. Ανάμεσα στον φόβο και τη λιγοστή ελπίδα η καθημερινότητά του. Όλα οδηγούν στην απογοήτευση. Ομάδες αναρχικών μπαίνουν στα λεωφορεία, κατεβάζουν τους επιβάτες και οδηγούς, αφαιρούν και καταστρέφουν. Άλλοι μπαίνουν σε πανεπιστημιακούς χώρους, προπηλακίζουν και δέρνουν καθηγητές. Άλλοι πυρπολούν οχήματα, καταστρέφουν δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες και καίνε ελληνικές σημαίες. Άλλοι ληστεύουν μέρα μεσημέρι και σκοτώνουν όταν βρουν αντίσταση. Βανδαλισμοί και κακοδιοίκηση, αναξιοκρατία και ατιμωρησία οι μεγάλες πληγές της κοινωνίας μας. Τρομοκρατημένοι οι άνθρωποι, διπλομανταλώνουν και διπλοκλειδώνουν κάνοντας φυλακές τα σπίτια τους. Αυτοί οι άνθρωποι, με τη δυσβάσταχτη φορολογία, την ανεργία και τη φτώχεια πληρώνουν “τα σπασμένα”.
Στη σκέψη των Ελλήνων κυριαρχούν πολύ δύσκολα και επικίνδυνα προβλήματα σήμερα. Τα κανάλια τα εκμεταλλεύονται και παρουσιάζουν εκπομπές που γεννούν πάθη και όχι ελπίδες. Στα παράθυρα των καναλιών οι πολιτικοί του αμοραλισμού, του πλουτισμού, του λαϊκισμού και της εκμετάλλευσης. Αυτοί μας έκαμαν “άφρονες” κι επιζητούσαμε τον πλουτισμό και καλοπέραση με δανεικά και όχι με κόπους και μόχθους. Μεθύσαμε με τους δανεισμούς και δεν ξέραμε τι κάναμε. Πιστέψαμε πως αυτές οι υλικές ανέσεις δεν θα τέλειωναν ποτέ. Απεμπολήσαμε την εντολή του Θεού “ο εργαζόμενος εσθιέτω” και “εν ιδρώτι του προσώπου σου φαγείν τον άρτον σου” και γίναμε “άεργοι”.
Δεν διαβάσαμε ούτε δώσαμε σημασία στα συμβόλαια που υπογράψαμε. Ξαναδανειζόμαστε για να ξεπληρώνουμε τα χρέη που δεν λένε να μειωθούν παρά τις μεγάλες φορολογίες και τις περικοπές μισθών και συντάξεων.
Τη ζωτικότητα των Ελλήνων κατέστρεψε ο δανεικός πλούτος, η πολυτέλεια και οι σπατάλες. “Εδανειζόμην και ήσθιον και έλεγον ως ο Θεός μοι πέμπει ταύτα. Ήλθε καιρός αποδούναι και έλεγον ως ο Θεός μοι ωργίσθη” (λαϊκή παροιμία). Σήμερα εμείς οι Έλληνες είμαστε βαριά τραυματισμένοι από ψυχολογικά προβλήματα. Σε έξαρση ο φόβος και το άγχος, η μοναξιά και η μελαγχολία. Πολλή δουλειά στους ψυχιάτρους, ψυχολόγους και αναλυτές. Γέμισε ο κόσμος από νευρωτικούς απογοητευμένους και δυστυχισμένους ανθρώπους. Τρέχουν στην αλλοδαπή οι νέοι μας, προπαντός οι επιστήμονες, για να βουν δουλειά. Τους στερείται η πατρίδα που κινδυνεύει με το δημογραφικό. Με δανεικά χτίζαμε κι ανεβαίναμε στον “πύργο της Βαγέλ”. Χωρίς περίσκεψη και αιδώ υπηρετούσαμε τον καταναλωτισμό. Ανεβαίναμε συνεχώς στον “πύργο” κι αδειάζαμε τον εσωτερικό μας κόσμο. Θεμελιώναμε τη ζωή και καθημερινότητά μας στην ψυχική μας γύμνια. Γίναμε πάμπτωχοι πνευματικά και δεν είχαμε τι να βάλουμε μέσα στα πολυτελή ενδύματά μας.
Πολλοί μητροπολίτες ήθελαν πιο δυναμική την παρουσία της Εκκλησίας στα προβλήματα του λαού μας. Η ποιμαντική της Εκκλησίας είναι να βρίσκει τρόπους να πλησιάζει τους ανθρώπους, να τους βοηθά να μην πονούν και να υποφέρουν. Ο μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος από το 2011 διακηρύσσει: “Αυτή είναι η κατεξοχήν στιγμή που η Εκκλησία πρέπει να βρίσκεται δίπλα στο λαό. Εκκλησία που σιωπά και απουσιάζει από την αγωνία του κόσμου αυτοαναιρείται” (εφημ. Χριστιανική 23-6-2011). Ίσως αν η Εκκλησία μας έβγαινε νωρίς μπροστά σε μια ειρηνική επαναστατική πορεία, θ’ ακολουθούσε ο λαγός, γιατί κι αυτός είναι Εκκλησία, και δεν θα ‘χαν πέραση” οι δημαγωγοί και λαοπλάνοι. Ίσως δεν θα ‘χαμε το σημερινό ηθικό ξεπεσμό και τη μεγάλη οικονομική κρίση. Για το ηθικό μέρος την κύρια ευθύνη έχει η διοικούσα Εκκλησία, που ομιλεί “εν ονόματι του Ι. Χριστού”. Χωρίς ηθική, οι άνθρωποι μπορούν να κλέβουν να εκμεταλλεύονται και να σκοτώνουν. Για την Εκκλησία όμως ποτέ δεν είναι αργά. Ας βγει μπροστά μας κι ας καταγγείλει τις αδικίες σε βάρος του λαού. Ας καταγγείλει την αναλγησία του πολιτικού συστήματος και των πολιτικών. Ας τους πιέσει με σύμμαχο τον απογοητευμένο λαό, ν’ αλλάξουν “ρότα”. Να σταματήσουν να κατασπαταλούν τη δημόσια περιουσία. Να σταματήσουν να χυδαιολογούν και να υβρίζονται στις συνεδριάσεις της Βουλής.
Να σταματήσουν να ψηφίζουν νόμους που δημιουργούν ανέργους, φτωχούς κι απελπισμένους. Να ομονοήσουν και να πουν την αλήθεια στον λαό, με απόφαση να θυσιαστούν για την πατρίδα. Να περικόψουν τους μισθούς και συντάξεις όπως έκαμαν στον λαό. Οι μισθοί τους να μην υπερβαίνουν τους μισθούς των στρατηγών των ενόπλων δυνάμεων. Μόνο έτσι θα τους πιστέψει και θα ζητωκραυγάσει ο λαός. Μόνο έτσι θα γεννηθεί τ’ όραμα της ανάστασης και σωτηρίας της πατρίδας. Μόνο έτσι θα ξαναγίνουμε ήρωες και θα βγούμε από την κρίση.
Σ’ όλους τους αγώνες του έθνους μας η Εκκλησία ήταν μπροστά. “Για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδας την ελευθερία” πολεμούσαν οι ήρωες Έλληνες. Οι αγνοί και πολλοί άνθρωποι του λαού μας που πάντα τους συνοδεύει το σημείο του Σταυρού. Ας ξαναβγεί πάλι η Εκκλησία μας μπροστά, όμως κάνει και η Εκκλησία των αδελφών μας Κυπρίων. Η σθεναρή θέση της κυπριακής Εκκλησίας απέτρεψε την επιβολή του σχεδίου “ΑΝΑΝ”. Αυτή διαφώτισε τον λαό και πίεσε τους πολιτικούς να μην ενδώσουν στις πιέσεις για τη λύση του Κυπριακού στις πρόσφατες συνδιασκέψεις. Αυτή συνέβαλε στη σύμπνοια και συμπόρευση αρχόντων και αρχομένων και την έξοδό τους από τα μνημόνια.
Μπήκαμε στη Μεγάλη Σαρακοστή που είναι δρόμος άσκησης και περισυλλογής. Με την άσκηση εδραιέωνεται η πίστη, η αγάπη κι η ελευθερία του ανθρώπου. Η άσκηση είναι άθλημα ελευθερίας. Αγώνας κατά του κακού εαυτού μας. Του φθονερού, φιλάργυρου, εγωιστή και άσωτου. Αγώνας ταπεινοφροσύνης. Αγώνας αυτογνωσίας της αθλιότητάς μας, των σφαλμάτων, αποτυχιών και απογνώσεών μας. Της ανταρσίας κατά της φύσης μας. Αυτή η άσκηση κι αυτός ο αγώνας φέρνει τη μετάνοια και ελευθερία. Αυτής της άσκησης κι αυτού του αγώνα της Μ. Σαρακοστής, έχουμε ανάγκη σήμερα για να ελευθερώσουμε και να πάψουμε να πονούμε. Να γίνουμε αγωνιστές για τους εαυτούς μας και για τους άλλους. Αγωνιστές της υπέρβασης και αυταπάρνησης. Παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή.
Ας προσπαθήσουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Θα τα καταφέρουμε. Η άσκηση και ο αγώνας θα φέρει την ανάσταση. Ας μην ξεχνάμε και τα λόγια του Γάλλου προέδρου Ντε Γκωλ: “Μονάχα τα οράματα μπορούν ν’ αντισταθμίσουν και εξουδετερώσουν τα σπέρματα διάλυσης ενός λαού”.
