Του Γιάννη Σπανάκη

Ο βασιλιάς Καρνάβαλος έγινε αποκαΐδια, ο χαρταετός, εφόσον δεν χάθηκε στα σύννεφα, επέστρεψε στο πατάρι και τα εδέσματα από τα Κούλουμα είναι ακόμα στο στάδιο της χώνεψης. Όλα πια μοιάζουν σαρακοστιανά. Σαν τη λιτότητα ένα πράγμα, μόνο που μας έγινε σαν την έξη, δεύτερη φύση. Φταίμε και εμείς, φταίνε και οι άλλοι και κάπως έτσι μείναμε στη δίαιτα μια επταετία τώρα και δεν θέλω συνειρμούς.

Μεταφορικά βιώνουμε μια μόνιμη σαρακοστή, αλλά η προσευχή και η νηστεία δεν λένε να μας βγάλουν από τα αδιέξοδα, προσωπικά αλλά και εθνικά. Είμαστε μια χώρα σε κρίση, που καταφέρνει πάντα να μένει πίσω την κρίσιμη στιγμή. Από κρίσιμες ημερομηνίες, κρίσιμες συγκυρίες, κρίσιμες συνεδριάσεις, έχουμε μπουχτίσει, αλλά δεν έχουμε… χορτάσει. Σε κάθε κρίσιμο ραντεβού πάμε με τον αέρα του «όλα βαίνουν καλώς» και μετά το πέρας του, διαπιστώνουμε ότι τελικά όλα έβαιναν καλώς… εναντίον μας.

Κάτι αντίστοιχο βιώσαμε και στο τελευταίο Eurogroup, αλλά η κυβέρνηση κάνει πως δεν καταλαβαίνει το επώδυνο αποτέλεσμα. Και μέτρα για προνομοθέτηση αποδεχτήκαμε και μέτρα για τη μείωση του χρέους δεν επωφεληθήκαμε και η δεύτερη αξιολόγηση όχι μόνο δεν έκλεισε, αλλά πάει για άνοιξη και να δούμε… Και ποιος ξέρει τι θα μας ζητηθεί μέχρι τότε και μάλιστα για άμεση εφαρμογή; Αλλά μην ανησυχείτε, η κυβέρνηση έχει τη λύση και για κάθε μέτρο που θα ψηφίζει, θα ψηφίζει και ένα αντίμετρο.

Διότι, ως γνωστόν, το κακό θέλει αντίκακο. Τόσο απλά. Η κυβέρνηση λέει τα δικά της για το τέλος της λιτότητας και την έξοδο στις αγορές και αμολάει καλούμπα για μεγαλεπήβολα σχέδια και άπιαστους στόχους. Διαπιστώνοντας στην πορεία ότι αυτό δεν οδηγεί πουθενά, θ’ αμολάει μελάνι, για να θολώσει τα νερά, νομίζοντας ότι έτσι θα ξορκίσει τα προβλήματα της, αλλά και τους «εχθρούς» του εξωτερικού και του εσωτερικού, όπως αρέσκεται να χαρακτηρίζει τους επικριτές της.