Του Γιάννη Σπανάκη

Οι εποχές δεν είναι για ουίσκι(α), οι μπύρες είναι λάιτ και ξενέρωτες, το κρασί θέλει φαγητό και η αγαπημένη των πολλών (και των φτωχών) τσικουδιά περνάει ζόρια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση παραπέμπει την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τη μη επιβολή του συνολικού συντελεστή του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στην ταπεινή αλλά όχι καταφρονημένη τσικουδιά.

-Ρένα βάλε μια «παπαδιά» με μεζέ, κέρασε και την παρέα του Λευτέρη ένα καραφάκι, μπας και κάνουμε καμιά καφενειακή συζήτηση της προκοπής.

Ήθελα να ΄ξερα -που λέτε- αυτός ο Γιούνκερ που προεδρεύει της Κομισιόν και αποδεδειγμένα «τα τσούζει», τι έχει να πει επί τούτου; Μπορεί να μην έχουμε το ίδιο βαλάντιο και την ίδια ευχέρεια στην κατανάλωση αλκοόλ, αλλά ο Λουξεμβούργιος μπορεί να καταλάβει τη δίψα μας… Εξάλλου ο ίδιος εξύμνησε πριν από μια εβδομάδα της θυσίες των Ελλήνων, συμπληρώνοντας ότι ούτε στο όνειρό τους μπορούν να τις φανταστούν οι Βορειοευρωπαίοι. Τα τελευταία χρόνια η τσικουδιά δέχεται μια πρωτοφανή επίθεση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς να είναι άμοιρες ευθυνών και οι δικές μας κυβερνήσεις. Δεν είμαι συνωμοσιολόγος, αλλά η έμμονη τους με βάζει σε σκέψεις…

Σα να θέλουν να προασπίσουν τα συμφέροντα των βιομηχανιών απόσταξης, που κατέχουν με τα «βαριά» ποτά τους μεγάλο μερίδιο της αγοράς. Είπαμε να κάνουμε θυσίες, αλλά αν κόψουμε την τσικουδιά, θα κόψουμε το καφενείο και τις παρέες και κάπως έτσι σπάει μια ολόκληρη αλυσίδα, που συνδέει ποικιλοτρόπως μεγάλο μέρος της τοπικής κοινωνίας. Προφανώς και δεν καίγομαι για τα συμφέροντα της συμπαθούς τάξης των καζανάρηδων (αν και οι περισσότεροι για ένα καλό μεροκάματο πάνε), αλλά των καταναλωτών.

Γι’ αυτό επιθυμώ την τσικουδιά στη χαμηλότερη δυνατή τιμή και αυτό δεν επιτυγχάνεται με την επιβολή του ΕΦΚ. Διότι η τσικουδιά εκτός των άλλων είναι και φάρμακο. Δεν ξέρω αν είναι «διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν», αλλά σίγουρα έχει ευεργετικές ιδιότητες, όταν η κατανάλωση γίνεται με μέτρο. Και αν δεν με πιστεύετε, βάλτε τον Αντώνη τον λογιστή να σας αναπτύξει τη διατριβή του για τις “ρακομηκίνες”!