Η μόνη ταινία από την οποία μπορεί να χάσει το «La La land» το Όσκαρ καλύτερης ταινίας.

MOONLIGHT

Σκην.: Μπάρι Τζένκινς

Πρωτ.: Τρεβάντε Ρόουντς, Άστον Σάντερς, Άλεξ Ρ. Χίμπερτ, Αντρέ Χόλαντ, Ναόμι Χάρις, Μαχέρσαλα Άλι

Ο νεαρός μαύρος Σαϊρόν είναι επίσης γνωστός με τα παρατσούκλια Μικρός και Μπλακ. Από μικρό παιδί, στην εφηβεία κι έπειτα νεαρός ενήλικος, προσπαθεί να βρει τον δρόμο του και ν’ ανακαλύψει τον εαυτό του μέσα στις αντιξοότητες της ζωής.

Βασισμένο στο θεατρικό έργο «In Moonlight Black Boys Look Blue» του Ταρέλ Άλβιν Μακάρεϊ, αυτό το δράμα κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας στην κατηγορία Δράμα κι είναι υποψήφιο για οχτώ Όσκαρ, ανάμεσα στα οποία καλύτερης ταινίας, διασκευασμένου σεναρίου, β’ ανδρικού ρόλου για τον Άλι και β’ γυναικείου για τη Χάρις.

Μετά το πρωτόλειο, σχεδόν ερασιτεχνικό «Medicine for Melancholy» (2008) που μπορείτε να βρείτε στο YouTube, η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του 37χρονου αμερικανού Τζένκινς αποτελεί τεράστια βελτίωση, όχι για την κοινοτοπία και την αποσπασματικότητά της, αλλά για την ευαισθησία, την τρυφερότητα, τον λυρισμό και τη συνέπεια, με τα οποία σκιαγραφεί το πορτρέτο του ήρωά της.

Καθοριστικές βεβαίως είναι οι εξαιρετικές ερμηνείες του καστ, με καλύτερη όλων εκείνη του Ρόουντς στον ρόλο του ενήλικου Σαϊρόν- παραδόξως κι αδίκως του μόνου από τους τρεις ενήλικους πρωταγωνιστές που δεν προτάθηκε για Όσκαρ. Η στέρηση, η κακομεταχείριση, η καταπίεση, το απωθημένο, η μοναξιά, οι χαμένες ευκαιρίες, το κουράγιο: Όλα φορτίζουν τη σιωπή και τη λακωνικότητα του Ρόουντς, με την αθωότητα στο βλέμμα του να παραμένει συνεχώς αταίριαστη με τα χρυσά διακοσμητικά δόντια του γκάνγκστα. Ο Τζένκινς αξιοποιεί την εσωτερικότητα του πρωταγωνιστή του με υποδειγματική υπομονή, χαρίζοντάς του όλο τον χρόνο που τόσο έχει ανάγκη για να εκδηλωθεί και να κερδίσει την ευκαιρία του για ευτυχία.

ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ - THE SPACE BETWEEN US

Σκην.: Πίτερ Τσέλσομ

Πρωτ.: Έισα Μπατερφιλντ, Μπριτ Ρόμπερτσον, Γκάρι Όλντμαν

Η επικεφαλής μιας διαστημικής αποστολής στον Άρη μαθαίνει ότι είναι έγκυος. Μόλις φτάνουν στον Κόκκινο Πλανήτη γεννάει ένα αγοράκι και πεθαίνει. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, ο έφηβος πια Γκάρντνερ εκδηλώνει την επιθυμία να γνωρίσει τη ζωή στη Γη.

Η καημένη η Μπριτ Ρόμπερτσον είναι άτυχη με την επιστημονική φαντασία. Μετά από τη «Χώρα του αύριο» («Tomorrowland», Μπραντ Μπερντ, 2015), αυτή είναι η δεύτερη φιλόδοξη αλλά τόσο άνιση συνεχόμενη ταινία του είδους, στην οποία πρωταγωνιστεί.

Ένα σενάριο τόσο διάτρητο, που χαραμίζει τον φροντισμένο σχεδιασμό της παραγωγής και το αξιόλογο καστ, αφού η κατάσταση εξαρχής περιπλέκεται χωρίς ουσιαστικά κίνητρα και πειστικότητα. Ο τρόπος με τον οποίο μια ανθρώπινη ζωή κρατιέται μυστική για δεκαέξι χρονιά, το ότι κανείς δεν αντιμετωπίζει συνέπειες, η αναληθοφανής κι ασυνάρτητη αντίδραση του Ναθάνιελ, είναι μόνο μερικές από τις ασυνέπειες του σεναρίου που εμποδίζουν την ταινία να μιλήσει ξεκάθαρα για όσα την ενδιαφέρουν: Την επιστήμη, τη διαφορετικότητα, την οικογένεια, τον έρωτα και την αγάπη, που βρίσκονται στον πυρήνα της ανθρώπινης φύσης.

ΠΕΝΗΝΤΑ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΚΡΙ - FIFTY SHADES DARKER

Σκην.: Τζέιμς Φόλεϊ

Πρωτ.: Ντακότα Τζόνσον, Τζέιμι Ντόρναν, Μπέλα Χίθκοουτ, Τάιλερ Χόκλιν, Κιμ Μπέισινγκερ

Η Άνα κι ο Κρίστιαν δίνουν ακόμα μια ευκαιρία στη σχέση τους.

Ερωτικό δράμα βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της βρετανής E L James, που κυκλοφόρησε το 2012, ως δεύτερο μέρος στην τριλογία με ήρωες ένα ζευγάρι που επιδίδεται σε πρόστυχο, σαδομαζοχιστικό σεξ.

Ο σκηνοθέτης άλλαξε, αλλά η συνταγή έμεινε ίδια- κι αυτό δεν αποτελεί ακριβώς πλεονέκτημα. Η προσχηματική πλοκή με τις “τεχνητές” κρίσεις της υπάρχει απλώς για να εξυπηρετεί την τακτική μεταφορά του θεατή από τη μία σκηνή σεξ στην άλλη. Με την προσεκτική, “ξενέρωτη” ελκυστικότητά τους, οι περιπτύξεις του ζευγαριού παραμένουν μια υποσημείωση στη μετακίνηση των ορίων του επιτρεπτού στην κινηματογραφική απεικόνιση. Δηλαδή, η βιτσιόζικη αποκαλυπτικότητα που σε περασμένες εποχές θα θεωρείτο κατάλληλη μόνο για σοφτ πορνό ή θα δημιουργούσε θόρυβο μέσα από ευυπόληπτα καλλιτεχνικά εγχειρήματα δημιουργών, όπως οι Όσιμα, Μπερτολούτσι κ.ά., πλέον αποτελεί μέρος του χολιγουντιανού mainstream.