Είμαι νέος! Εγκλωβισμένος σε αδιέξοδα,

με θρυμματισμένες γύρω μου βεβαιότητες,

μετράω απώλειες και συναισθηματικές μεταπτώσεις.

Είμαι στη διασπορά, αντιμέτωπος με τη διάλυσή μου,

με το σκόρπισμα του εαυτού μου,

τι να περιμαζέψω από τα συντρίμμια μου;

Στέκομαι μπροστά ως μια διαμαρτυρία,

που πνίγεται μεταξύ κραυγής και ψιθύρων.

Ως μια στάση κατά της μαυρίλας και της άπραγης γκρίνιας.

Είμαι ένα κίνημα αμφισβήτησης και θυμού,

ένα αμάλγαμα από πείσμα και πέτρα.

Στέκομαι μπροστά

ως μια εκπροσώπηση υπέρβασης και ξεσηκωμού.

Με την άρνηση του συμβιβασμού να έχει χάσει κάθε περιβολή,

ξεχειλίζει μέσα μου η ιδέα του ξενιτεμού,

σα γλιτωμός και σκότωμα μαζί.

Με το βλέμμα στραμμένο στα μάκρη,

πέρα από τις γραμμές των οριζόντων,

με περισυλλέγει μια περιπλάνηση,

μια εγρήγορση με ντύμα ανέμου,

το σχήμα μου να βρω στη φυγή.

Αισθάνομαι την έλξη των αθέατων τόπων,

την πρόκληση να σαλπάρω ως το χάσιμο των ηπείρων,

όπου γης τις φυγές μου να κάνω πράξη.

Κυνηγώντας το όνειρο ως τις άκρες μου να τολμήσω.

Με το πυρ της φυλής μου στο αίμα μου,

τις φωτιές μου ν’ανάψω.

Αχ Ελλάδα! Πολύπαθη μάννα!

Με σφιγμένη τη θηλιά ως τον πνιγμό,

σε γυροφέρνουν πάλι οι ίδιοι εφιάλτες.

Επίβουλοι άρπαγες και Λαιστρυγόνες,

ολοένα σφίγγουνε τον κλοιό.

Με βαθιές στο πετσί σου της κρίσης τις εκδορές,

με βεβαιωμένες της νέμεσης τις ποινές,

δεν υπάρχει αύριο που θάρθει,

δεν υπάρχει ορατότητα για να φέξει.

Διόλου δεν λέει κάτι ν’αλλάξει.

Μ.ΚΑΦΦΕΤΖΑΚΗΣ