Του Γιάννη Σπανάκη

Η Ελλάδα της κρίσης περιμένει συνεχώς ημερομηνίες - ορόσημο και όταν αυτές έρχονται δεν είναι παρά αποφράδες ημέρες! Η τελευταία ημερομηνία, που κυκλώθηκε στην κυβερνητική ατζέντα ως ορόσημο είναι αυτή της 20ής Φεβρουαρίου, για μία ακόμα κρίσιμη συνεδρίαση του Eurogroup, με ανοικτά θέματα το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, τα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους και την παραμονή ή όχι του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα.

Οι οιωνοί δεν είναι με το μέρος μας, καθώς οι Ευρωπαίοι δανειστές ταυτίζονται με το ΔΝΤ και ζητούν από την Ελλάδα μέτρα εδώ και τώρα, την ώρα που το Ταμείο αποφαίνεται ότι το χρέος είναι «εξαιρετικά μη βιώσιμο», ακόμα και αν η Ελλάδα πιάνει για δέκα συνεχή χρόνια πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 3,5%. Θα μου πείτε όμως ότι σχεδόν για μια δεκαετία οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ αποδεικνύονται λανθασμένες και δεν θα διαφωνήσω.

Η κυβέρνηση εκλιπαρεί για έναν συμβιβασμό τόσο όσο για να διατηρηθεί στην εξουσία. Δέχεται να περιγράψει μέτρα, αλλά όχι να νομοθετήσει από τώρα για μετά το 2018. Όσο πολιτικό μασάζ και αν γίνει στις κοινοβουλευτικές ομάδες ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ, δύσκολα θα ψηφιστούν τα προκαταβολικά μέτρα. Η ρητορική του Τσίπρα είναι «ούτε ένα ευρώ σε νέα μέτρα» και κάπου εκεί εμφανίζονται τα σενάρια, των πρόωρων εκλογών, που δεν θα είναι και ό,τι καλύτερο για τη χώρα.

Εκτός από τα εγχώρια σενάρια έχουμε και τα διλλήματα των δανειστών. «Τέταρτο μνημόνιο ή Grexit» είναι ένα απ’ αυτά. Και μέσα σε όλα, να και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που σε καθημερινή βάση απαιτεί πρόωρη προσφυγή στις κάλπες! Δεν ξέρω αν γνωρίζει κάτι που δεν γνωρίζουμε εμείς για τον τρόπο διαπραγμάτευσης της κυβέρνησής του (όταν σχηματιστεί), αλλά, όσο δεν το εξηγεί, τόσο θα φαντάζει στα μάτια πολλών… πρόθυμος για τη λήψη επώδυνων μέτρων ή την υπογραφή του τέταρτου μνημονίου.