Του Εμμανουήλ Λιοδάκη, ιεροκήρυκος

Σήμερα στους ναούς μας θα ακούσουμε την πολύ διδακτική παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Είναι όμως και Αρχή Τιωδίου.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι θα είναι ωφέλιμο να κάνουμε λίγες σκέψεις για την ταπεινοφροσύνη και για την υπερηφάνεια, αφού στο στάδιο σήμερα θα αγωνιστεί ένας εγωιστής, υπερήφανος Φαρισαίος, και ένας αμαρτωλός, αλλά ταπεινός Τελώνης. Εμείς θα μείνουμε απλοί ακροατές και από τα λόγια και τη στάση τους θα βγάλουμε τα συμπεράσματα μας.

Επειδή όμως δεν είμαστε και τόσο έμπειροι θα συμβουλευθούμε όπως πάντα τους σοφούς Θεοφόρους Πατέρες τις Εκκλησίας μας. Αυτοί μόνο θα μας πουν την αλήθεια.

Να τους ακούσουμε: Ο Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος μας λέει πόσο ωφελούνται οι ταπεινοί. «Όπου υπάρχει αληθινή ταπείνωση, εκεί υπάρχει και βυθός ταπεινοφροσύνης.

Και όπου υπάρχει ταπεινοφροσύνη εκεί υπάρχουν και εκλάμψεις του Αγίου Πνεύματος. Ότι δεν γίνεται με ταπεινοφροσύνη και πνευματική γνώση, ό,τι και να είναι αυτό, σε τίποτα δεν ωφελεί εκείνον που το πράττει. Όπου υπάρχει αίσθηση πνευματικής φτώχειας, εκεί υπάρχει και χαρμόσυνο πένθος, εκεί και τα αδιάκοπα χυνόμενα δάκρυα, που καθαρίζουν την ψυχή που τ’ αγαπά, την καθιστούν τελείως φωτεινότατη.

Τώρα να ακούσουμε τον Ιερό Χρυσόστομο τι θα μας πει για την υπερηφάνεια, αυτό το μεγάλο πάθος που κλείνει στον υπερήφανο την πόρτα του Παραδείσου, ενώ η ταπεινοφροσύνη ανοίγει στον ταπεινό διάπλατα την πόρτα.

«Τίποτα δεν αποξενώνει τόσο πολύ τον άνθρωπο από τη φιλανθρωπία του Θεού και τον παραδίδει στο πυρ της κολάσεως, όσο η τυραννία της αρρωστημένης υπερηφάνειας.

Όταν είμαστε κυριευμένοι από το πάθος της υπερηφάνειας, είτε παρθενία είτε νηστεία είτε ελεημοσύνες είτε οτιδήποτε άλλο κι αν κάνουμε, όλη η ζωή μας γίνεται ακάθαρτη. Διότι “Ακάθαρτος παρά Θεώ πας υψηλοκάρδιος” (Παρ. ιστ’ 5).

Μακάριοι λοιπόν και τρισευτυχισμένοι οι ταπεινόφρονες. Δυστυχισμένοι όμως όλοι αυτοί που μέσα τους φωλιάζει το θανάσιμο πάθος της υπερηφάνειας.