Τις προηγούμενες ημέρες γίναμε μάρτυρες ενός νέου επεισοδίου του Ελληνικού Παραλόγου: Ο Ελληνικός τραγέλαφος της εβδομάδας (05-01-2017 με 11-01-2017) αυτή τη φορά είχε τη μορφή της επιμέλειας του ανήλικου (εξάχρονου) παιδιού της συλληφθείσας κας Ρούπα. [Την τωρινή εβδομάδα έχουμε το παράλογο της αγωγής του κ. Καμμένου κατά του σκιτσογράφου- αρθρογράφου κ. Ανδρέα Πετρουλάκη με την οποία του ζητάει το ποσό των δύο εκατομμυρίων ευρώ σαν αποζημίωση και το παράλογο της επόμενης εβδομάδας είναι η ποινική δίκη κατά του πρώην πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου έπειτα από μήνυση Έλληνα πολίτη (αξιωματικού εν αποστρατεία) για την προ επταετίας δήλωση του πρώτου «λεφτά υπάρχουν», με την οποία του ζητεί 260.00 ευρώ σαν αποζημίωση).
Και το Ελληνικό Παράλογο λοιπόν καλά κρατεί, με τον κοινωνικό (αυτή τη φορά) Ελληνικό Παραλογισμό να εκδηλώνεται σε όλο του το μεγαλείο.
Πριν σχεδόν το ανήλικο παιδί της κας Ρούπα περιέλθει στην προστασία των αρμοδίων δημοσίων πολιτειακών υπηρεσιών (Αστυνομίας και Εισαγγελίας ανηλίκων), διάφοροι επαγγελματίες αυτόκλητοι και αυτοαναγορευόμενοι προστάτες κάθε είδους ιδεοληψίας, έσπευσαν να βγουν στη δημοσιότητα και λάβροι να δηλώσουν ότι: «το παιδί είναι όμηρος της Αστυνομίας», «ακόμα και στον εμφύλιο υπήρχε σεβασμός στη μητρότητα», «το παιδί κρατείται», «το παιδί έπρεπε ήδη να δοθεί στη γιαγιά του και στη θεία του». Άλλοι μάλιστα απαίτησαν με στόμφο «απελευθερώστε το παιδί» και άλλοι απείλησαν με μηνύσεις κατά «οποιουδήποτε υπεύθυνου γι’ αυτή την ακραία σωματική και ψυχική κακοποίηση ενός εξάχρονου παιδιού» και άλλες τέτοιες (και χειρότερες) από πάσης απόψεως κωμικοτραγικές και μη ανταποκρινόμενες στην αλήθεια δημόσιες δηλώσεις.
Χωρίς να σκεφτούν οι άνθρωποι αυτοί τα παρακάτω απλώς ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ: Ότι από τη στιγμή που ένα ανήλικο παιδί (πολύ περισσότερο ηλικίας 6 ετών) βρεθεί για οποιονδήποτε λόγο χωρίς την προστατευτική κάλυψη της γονικής μέριμνας εκ μέρους των γονέων του (όπως συνέβη στην προκείμενη περίπτωση αφού οι γονείς του ανήλικου παιδιού βρίσκονται ο μεν πατέρας στη φυλακή με πολυετή κάθειρξη η δε μητέρα θα επιστρέψει επίσης στη φυλακή αφού ήταν φυγόδικη και καταζητούμενη), τότε σύμφωνα με τους νόμους του ελληνικού κράτους (αλλά και όλου του πολιτισμένου κόσμου) αρμόδιοι για την ανάθεση της περαιτέρω ανατροφής και επιμέλειάς του καθίστανται αυτομάτως, όχι οι παππούδες, οι γιαγιάδες ή οι άλλοι συγγενείς και φίλοι του παιδιού και της οικογενείας του, αλλά οι αρμόδιες υπηρεσίες της συντεταγμένης πολιτείας του Ελληνικού Κράτους. Και τούτο διότι όλοι οι παραπάνω (παππούδες, γιαγιάδες, θείοι και θείες, φίλοι κ.λπ.), μπορεί να μην είναι κατάλληλοι για την ανατροφή και επιμέλειά του. Δεν είναι δηλαδή δικαίωμα αλλά υποχρέωση της Ελληνικής Πολιτείας, διά των αρμοδίων δημοσίων υπηρεσιών της (Αστυνομία, Εισαγγελία, Δικαστήρια, Κοινωνικές υπηρεσίες, υπηρεσίες σωματικής και ψυχικής υγείας κ.λ.π.), να επιληφθούν της υπόθεσης και να αποφασίσουν σχετικά. Άλλως δεν υπηρετούν τις δημόσιες λειτουργίες που τους ανέθεσε ο ελληνικός λαός και φέρουν βαρύτατες ποινικές και αστικές ευθύνες.
Έτσι λοιπόν σε κάθε τέτοια περίπτωση (και οι κ.κ. Μαζιώτης και Ρούπα δεν αποτελούν εξαίρεση απέναντι στο νόμο, αλίμονο μάλιστα εάν αποτελούσαν), οι παραπάνω υπηρεσίες όχι μόνον καθίστανται αρμόδιες (ακόμα και αυτοδικαίως), αλλά και υποχρεούνται από το νόμο να επιληφθούν αμελλητί της υπόθεσης εφαρμόζοντας τους ισχύοντες νόμους (άρθρ. 1532,1533 κ.λ.π. του Αστικού Κώδικα). Και αυτό ακριβώς έπραξαν στην προκείμενη περίπτωση: Η Ελληνική Αστυνομία έθεσε υπό την άμεση εποπτεία της το ανήλικο μέχρι να απευθυνθεί στην αρμόδια Εισαγγελία ανηλίκων, η οποία με τη σειρά της ανέθεσε την προσωρινή φροντίδα του παιδιού σε κατάλληλη δημόσια δομή (Δημόσιο Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία), αφ’ ενός για να εξεταστεί από τους αρμόδιους γιατρούς για τη σωματική και ψυχική του υγεία και αφ’ ετέρου για να παραμείνει σε ασφαλές περιβάλλον, μέχρι να εκδοθεί η απαραίτητη έκθεση της αρμόδιας κοινωνικής υπηρεσίες (Καλαμάτας αν δεν κάνω λάθος), η οποία, ύστερα από σχετική in situ έρευνα, να πιστοποιήσει ότι οι κοντινότεροι συγγενείς του ανηλίκου (γιαγιά, θεία κ.λπ.) είναι ικανοί και κατάλληλοι για την ανάθεση σ’ αυτούς της επιμέλειας και της ανατροφής του ανηλίκου και να αποφασίσει σχετικά. Όπως εξάλλου και έγινε, και ήδη το ανήλικο παιδί βρίσκεται, σε χρόνο ρεκόρ για τα Ελληνικά δεδομένα, στην αγκαλιά της γιαγιάς του, στην οποία ανατέθηκε με σχετική και εμπεριστατωμένη απόφαση της αρμόδιας Εισαγγελέως ανηλίκων, η επιμέλεια και η περαιτέρω ανατροφή του.
Πού είναι λοιπόν η ομηρεία του παιδιού, πού είναι η φυλάκισή του για να χρειάζεται απελευθέρωση, πού είναι η καταπάτηση των δικαιωμάτων του ανηλίκου, πού είναι όλα αυτά τα τερατώδη που από τους αυτόκλητους προστάτες γράφτηκαν και ακούστηκαν τις τελευταίες ημέρες στο πανελλήνιο. Όλα έγιναν σύμφωνα με το οριζόμενα από τους ελληνικούς νόμους και μάλιστα το συντομότερο δυνατόν. Εάν δε έγινε κάτι αξιόποινο εκ μέρους των δημοσίων υπαλλήλων που επελήφθησαν της συγκεκριμένης υπόθεσης, οφείλουν οι παραπάνω προστάτες να εμφανιστούν επισήμως στις αρμόδιες αρχές (εισαγγελικές και δικαστικές) και όχι στα ΜΜΕ και να κάνουν σχετική αναφορά όπως έχουν δικαίωμα αλλά και υποχρέωση σαν Έλληνες πολίτες να πράξουν.
Και αντί λοιπόν να μείνουμε ευχαριστημένοι σαν κοινωνία που επιτέλους για μια φορά τουλάχιστον οι αρμόδιες υπηρεσίες επελήφθησαν άμεσα και με τον ενδεδειγμένο (και νόμιμο) τρόπο έδωσαν την ενδεδειγμένη (και νόμιμη) λύση στο πρόβλημα και να δώσουμε συγχαρητήρια στους αρμόδιους υπαλλήλους1 που έκαναν σωστά τη δουλειά τους, σπεύσαμε προκαταβολικά, να τους καταδικάσουμε, να τους υβρίσουμε, να τους συκοφαντήσουμε, να τους λοιδορήσουμε κ.λπ.
Και το κυριότερο, από όλους αυτούς που τόσο ανεύθυνα και προπετώς επιδόθηκαν σ’ αυτήν την επικίνδυνη παραπληροφόρηση του ελληνικού λαού και διατύπωσαν δημόσια όλα τα παραπάνω μη ανταποκρινόμενα στην αλήθεια (όπως αποδείχτηκε) φοβερά και τρομερά μυθεύματα, δεν ακούστηκε εκ των υστέρων ούτε καν μία συγνώμη (για τον ελληνικό λαό βρε αδερφέ!). Αλλά που να βρουν οι άνθρωποι ώρα για συγνώμη, αφού ήδη προετοιμάζονται εντατικά, «επαναστατικώς γυμναζόμενοι», για την επόμενη επαναστατική τους δημόσια παρέμβαση (χάριν του ελληνικού λαού ασφαλώς). Πώς αλλιώς θα βρεθούν (ή θα παραμείνουν) στο επίκεντρο της δημοσιότητας βρε αδερφέ!
1(Θα ήταν αδικαιολόγητη παράλειψη μου ως δικηγόρου εάν με την ευκαιρία δεν πρόσθετα εδώ ότι, τόσον οι υπάλληλοι της Ελληνικής Αστυνομίας όσον και οι αρμόδιοι Εισαγγελείς ανηλίκων, πάρα πολλές φορές μέχρι σήμερα απέδειξαν στην πράξη (και όχι με λόγια όπως οι παραπάνω αυτόκλητοι προστάτες) ότι είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι με τα ανήλικα παιδιά που κατά καιρούς καταλήγουν στις υπηρεσίες τους, παρέχοντάς τους όχι μόνον την απαραίτητη προσοχή (που η υπηρεσία τους απαιτεί), αλλά και την αγάπη τους και χρήματα εξ ιδίων τους πολλές φορές (που η υπηρεσία τους ουδόλως απαιτεί και ούτε είναι υποχρεωμένοι να παράσχουν), ούτως ώστε τα ανήλικα να αντιμετωπίσουν με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες τις δύσκολες στιγμές που, χωρίς να φταίνε σε τίποτα, περνούν. Η αλήθεια, για να επιτελεί το σκοπό της, πρέπει να λέγεται).
*Ο Θανάσης Καραγιάννης είναι δικηγόρος
