Οι μεγάλες δυνάμεις σήμερα: Αμερική, Ρωσία, Κίνα… έχουν τους αρχηγούς τους, οι οποίοι παίρνουν αποφάσεις που επηρεάζουν την εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας. Εμείς στην Ευρωπαϊκή Ένωση - που αν ήμασταν πραγματικά ενωμένοι, θα αποτελούσαμε μία ισχυρότατη οικονομική και στρατιωτική δύναμη - χωρίς αρχηγό, δεν μπορούμε να πάρομε απόφαση που να επηρεάζει την ροή της ιστορίας παγκοσμίως, ή έστω που να επηρεάζει την δική μας τύχη προς το καλό μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Η καγκελάριος Μέρκελ, η αυτόκλητη και όχι εκλεγμένη αρχηγός μας μέχρι σήμερα, και αν ακόμη στις επικείμενες γερμανικές εκλογές έχει επιτυχία, το κύρος της οπωσδήποτε θα είναι μειωμένο.
Η Μεγάλη Βρετανία μετά από αρκετές ταλαντεύσεις και δισταγμούς ήδη μας έχει εγκαταλείψει.
Η Γαλλία, μετά από τις εκλογές της, που επίσης πλησιάζουν, κινδυνεύει να κυβερνηθεί από ακροδεξιό κόμμα, που σύνθημά του έχει το «έξω από το ευρώ». Αλλά και αντιπολίτευση να μείνει το κόμμα αυτό, θα δημιουργεί μεγάλα προσκόμματα μέσα σε ολόκληρη την Ένωση. Διότι η Γαλλία είναι μεγάλο κράτος με σημαντικότατο ρόλο στην Ευρώπη.
Η Ιταλία έχει ένα τεράστιο τραπεζικό και δημόσιο χρέος (μπροστά του το ελληνικό χρέος ωχριά), που δημιουργήθηκε ιδίως μετά την είσοδό της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Ελλάδα μετά την είσοδό της στην Ένωση, αντί να ωφεληθεί, καταστράφηκε. Μέσα σε όλα αυτά και ακόμη και σε άλλα, η έλλειψη αρχηγού στην Ένωσή μας αποτελεί σοβαρότατο μειονέκτημα. Ποιος θα βάλει πειθαρχία; Ποιος μπορεί να πάρει απόφαση, να εκδώσει διαταγή, που να την λογαριάζουν οι άλλοι; Ακέφαλη η Ένωσή μας ούτε τον εαυτό της μπορεί να κουμαντάρει ούτε σοβαρό ρόλο μπορεί στην διεθνή πολιτική να παίξει. Απλώς μένομε κλεισμένοι στο καβούκι μας. Υπνώττοντες. Διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, μολονότι έναν αρχηγό δεν έχει, πολλούς έχει. Και όπου λαλούν πολλά κοκόρια αργεί να ξημερώσει. Δεν μπορούμε να αναπτύξομε ενιαία πρωτοβουλία. Και είναι παράλογο να εξαρτάται το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποκλειστικά από το τι θα προκύψει από τις εκλογές στην Γερμανία. Οι έξω μας περιφρονούν. Ενώ από την άλλη μεριά , μέσω του ΝΑΤΟ , δεχόμαστε διαταγές από την Αμερική που πειθαρχικά τις εκτελούμε, είτε μας συμφέρει είτε όχι.
Τελικώς μέσα στην Ένωσή μας άρχισαν να εμφανίζονται αποσχιστικές τάσεις. Σαν να επικρατεί ένα πνεύμα διάλυσης. Σαν ο καθένας να θέλει να πάρει τον δικό του μοναχικό δρόμο. Και να συνάψει φιλίες, σχέσεις, συμμαχίες που εκείνον ατομικά συμφέρουν. Να έχει το δικό του νόμισμα, για να μπορεί να διαμορφώνει την δική του ατομικά οικονομική πολιτική. Σαν η Ένωσή μας, όπως κατάντησε, να μην ικανοποιεί πια κανέναν.
Διάχυτη είναι η δυσαρέσκεια των επί μέρους κρατών μέσα στην Ένωσή μας. Πολλά μας χωρίζουν. Λίγα μας ενώνουν. Δυσοίωνες οι προβλέψεις.
Μακάρι να διαψευσθώ.
* Ο Αιμίλιος Ψαθάς είναι εκπαιδευτικός
