Στα 150 χρόνια από την επέτειο του ολοκαυτώματος του Αρκαδίου και της Μεγάλης Κρητικής Επανάστασης του 1866-1869, αφιερώνω αυτό το άρθρο στους Γουβιανούς επαναστάτες που αγωνίστηκαν και πολέμησαν τους Τούρκους για τη λευτεριά μας.
Ένας από τους μεγαλύτερους και τιμιότερους οργανωτές αυτής της επανάστασης του 1866 ήταν ο Γουβιανός Λεωνίδας Γεωργιάδης Λόγιος (1832-1870).
Δάσκαλος, φιλόλογος, νομικός, πολιτικός και εκλεγμένος (την 1/2/1867) Γενικός Γραμματέας της προσωρινής Επαναστατικής Κυβέρνησης της Κρήτης. Αυτός ο Γουβιανός, ο Λεωνίδας ο Λόγιος, είναι σχεδόν άγνωστος σε ολόκληρη την Κρήτη, μάλλον γιατί ποτέ δεν υπήρξε Τουρκόφιλος, Τουρκογλύφτης, αλλά και ούτε ποτέ υπήρξε φίλος των Τουρκόφιλων. Γι’ αυτό πιθανόν δεν τον αναγνωρίζουν, δεν έχουν ονομάσει στην Κρήτη ένα δρόμο με το όνομά του. Μόνο στις Γούβες έχουν ονομάσει τον κεντρικό δρόμο “οδός Λεωνίδα Γεωργιάδη Λόγιου”.
Σε αυτήν την Επανάσταση του 1866 ήταν οπλαρχηγός και ο Γουβιανός Γιώργης Σταυρουλάκης και ο μεγάλος επαναστάτης Τουρκοχωρος, ο Γουβιανός Ιωάννης Κατσικάκης ή Κατσικογιάννης, που και αυτοί δεν είναι γνωστοί στην Κρητη όπως θα έπρεπε. Ένας ακόμα Γουβιανός επαναστάτης πολεμιστής, ο Γουβιανός Αλκιβιάδης Κωνσταντινίδης, θυσιάστηκε και κάηκε ολοζώντανος στο ολοκαύτωμα του Αρκαδίου το 1866. Δυστυχώς όμως, το όνομα αυτού του Γουβιανού ήρωα, πολεμιστή είναι άγνωστο στη Μονή Αρκαδίου, στην εκκλησιαστική Ιστορία της Κρήτης και στον κρητικό λαό.
Ο αδελφός του νεκρού Γουβιανού Αλκιβιάδη Κωνσταντινίδη, ο εθνικός μας ποιητής και λυράρης Ιωάννης Κωνσταντινίδης, 1848 – 1917, έγραψε και αφιέρωσε το παρακάτω ποίημα με 104 στίχους στον νεκρό αδελφό του, Αλκιβιάδη.
