Κάποτε, ζούσα μες στη χαρά

μ' έβλεπαν δυο μάτια λαμπερά,

ήμουν πανευτυχής, νέος της εποχής

το αίμα της ψυχής έδινα.

Επαίταγα ψηλά και όνειρα τρελά,

για κείνα εγώ πολλά έκανα.

Γνώρισα τα ωραία της ζωής

σήκωσα το βάρος της τιμής.

Εδίδαξα παιδιά, που 'χαν χρυσή καρδιά

τους έδωσα κλειδιά για τ' άγνωστο,

βοήθησα φτωχές, ανήμπορες ψυχές

έκαμα προσευχές στο Χριστό.

Πέρασαν τα χρόνια τα παλιά

και γέμισαν με χιόνια τα μαλλιά,

και τώρα μοναχός, σκέφτομαι συνεχώς

πως κείνος ο καιρός ξεχάστηκε

και άδω σιωπηρώς της νιότης η οδός

έκλεισε διαπαντός και χάθηκε.