Σαν κατεβείς τα σκαλοπάτια του ονείρου

και περπατήσεις στο φεγγαρόδρομο

θα δεις μεταξωτές τις παπαρούνες,

θα ακούσεις τα τραγούδια των ψαριών

και απόλαυση θα γευτείς στο αίμα

μυριάδες τα πουλιά στις φοινικιές.

Δροσοσταλίδες ξέχειλες στις μαργαρίτες

καΐκια ν’ αργοσέρνουν μακριά,

λευκά συννεφάκια γλιστρούν στα ύψη

με τους γλάρους διαλαλητές.

Κύμα το κύμα που κρατούν τα μυστικά

αηδόνια να σου μαρτυρούν αγάπες,

μυρμήγκια ν’ αγκαρέψεις αχθοφόρους

πεσμένα φύλλα του φθινοπώρου να μετράς.

Νωρίς να τον ριγώσεις τον χειμώνα

λιακάδες, δροσερές πευκοβελόνες,

αγέρα ρετσινί φασκομηλάτο

και μέλι θυμαρίσιο να γευτείς.

Κολύμπι στα γάργαρα νερά

και στο τραγούδι του γρύλλου

να ξυπνήσεις. Και σαν στο τίμημα

της μέρας ψωμί κι ελιές θα φας.

Χωριάτικη σαλάτα να πανίσεις*

με μιας στο γράμμα σου ελπίδες θα χαρείς,

προορισμό και ρότα μη ρωτάς

μα σαν γυρίσεις πεταξάρικο πουλί.

Θα βρεις αγάπη να γεμίσεις

και στα σταμνιά να δροσιστείς

και από ήλιο ξανά να πλημμυρίσεις.

*πανίζω: σκουπίζω με το ψωμί το πιάτο



Γιάννης Πετσαλάκης



(Το ποίημα «ΤΑΞΙΔΙ» διακρίθηκε στον 5ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πνευματικής Εστίας Μοσχάτου στην Αθήνα το 1991).