Αν κάποτε η Ελλάδα ήταν η «χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας», τώρα είναι η χώρα του Σώρρα! Πιο επιβαρυντικό, πιο προσβλητικό και απείρως πιο ειρωνικό. Ανέκαθεν η Ελλάδα είχε προβλήματα μα σαν τα τωρινά ποτέ. Και στη δίνη αυτών των προβλημάτων εμφανίζεται ο κάθε Σώρρας σαν άλλος εθνοσωτήρας, πουλώντας στους απογοητευμένους και απεγνωσμένους ιθαγενείς φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Ο Αρτέμης μπήκε στη ζωή μας σαν χωρατό, σαν ανέκδοτο, σαν καλαμπούρι, παίρνοντας στους ώμους του το χρέος της Ελλάδας και του κάθε Έλληνα χωριστά! Αυτά δεν γίνονται ούτε στις ταινίες, αλλά η Ελλάδα είναι από άλλο έργο. Και άρχισε ν’ αποκτά οπαδούς, να φτιάχνει οργανώσεις και να γεμίζει το διαδίκτυο με βιντεάκια από ομιλίες, συναθροίσεις μέχρι και ορκωμοσίες σε καφενεία της αθάνατης ελληνικής επαρχίας.
Όταν μιλούσε φώναζε και όταν δεν φώναζε έβριζε. Μέχρι και τους παραολυμπιονίκες, τους οποίους αποκάλεσε ζώα. Και όχι μόνο αυτούς, αλλά όσους καταφέρθηκαν εναντίον του. Μάλλον μπερδεύτηκε με το σανό που τάιζε τους οπαδούς του.
Το φαινόμενο Σώρρας πέρα από τη μωροπιστία ενός συγκεκριμένου κόσμου του οποίου το μυαλό “άδειασε” η κρίση, εξέθεσε την Πολιτεία και τη Δικαιοσύνη (η οποία σπεύδει εκ των υστέρων), που τον άφηναν ν’ αλωνίζει και να εξαπατά τον κάθε πικραμένο. Τι και αν το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ είχε ενημερώσει την Αθήνα για τον τσαρλατανισμό του; Τι και αν η ρητορική του κινούνταν μεταξύ του φαντασιακού και της παραχάραξης της ιστορίας;
Η θεσμική αντιμετώπισή του ήταν υπεράνω, στο όνομα μιας κακώς εννοούμενης δημοκρατίας. Διότι δημοκρατία δεν είναι μόνο η ελευθερία έκφρασης του καθένα, αλλά και η προστασία των πολιτών. Εύλογα θα μου πείτε ότι και οι πολιτικοί κορόιδεψαν και παραπλάνησαν τον κόσμο. Ναι, αλλά κανείς δεν υποσχέθηκε να του πληρώσει τα χρέη με ανύπαρκτα ομόλογα. Ίσως τελικά να έχει δίκιο ο Μάρτιν Σουλτς, που γενικά μιλώντας είπε προχθές ότι οι λαϊκιστές και οι ακροδεξιοί δεν πρέπει ν’ αντιμετωπίζονται με το γάντι. Πόσο μάλλον όταν φλερτάρουν με την εξόφθαλμη απάτη!
