Του Εμμ. Λιοδάκη, ιεροκήρυκος

Ένας πατέρας της Εκκλησίας μας είπε κάποτε ότι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια είναι ο χρόνος. Ο άνθρωπος με αγωνία σαν επιδέξιος εξερευνητής προσπαθεί με πολλούς τρόπους να τον κατανοήσει. Μόνο η εκκλησία σοφά δίνει τον σωστό ορισμό στην αγωνία αυτή του ανθρώπου, ότι μόνο οι άγιοι έζησαν και ζουν βαθιά την έννοια του χρόνου. Και τούτο διότι οι άγιοι δεν προσπάθησαν ποτέ στην επί γης ζωή τους να ερευνήσουν τον χρόνο, αλλά να τον ζήσουν. Και είναι αλήθεια πως ο πιστός μέσα στην μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας ζει πέρα από τον χρόνο. Ο Μ. Βασίλειος που σήμερα γιορτάζουμε μένει πάντα επίκαιρος. Αλήθεια! Πόσα διδάγματα αγάπης και φιλανθρωπίας δεν μας θυμίζει κάθε χρόνο! Ο Μ. Βασίλειος θα πρέπει να είναι σε μας όλους ο δείκτης, περισσότερο όμως τώρα που μπαίνουμε στον νέο χρόνο. Θα ήθελα τώρα που ανατέλλει ο καινούριος χρόνος να κάνω μαζί με σας αγαπητοί μου αναγνώστες μερικές, πιστεύω, ωφέλιμες σκέψεις, με την ευχή, να βρεθούμε όλοι όσο γίνεται πιο κοντά στο Θεό, την πηγή της ατελείωτης χαράς και της Αιώνιας Ευτυχίας. Ο κόσμος αυτός είναι το μεγαλούργημα, του Θεού, που ο ανθρώπινος οφθαλμός δεν χορταίνει την πολυσύνθετη ομορφιά του. Γύρω απλώνονται κάμποι λουλουδόσπαρτες πλαγιές με δέντρα ολοπράσινα, βουνά μεγαλόκορφα, ακρογιάλια δαντελόπλεκτα και καταρράκτες με νερά κρυστάλλινα. Ο άνθρωπος όμως παρ' όλα αυτά δεν είναι ευτυχισμένος, αφού τα χρόνια περνούν και γύρω του τίποτα δεν είναι αιώνιο. Αλλά «τα πάντα ρει» καθώς λέει ο Ηράκλειτος. Έτσι πάντα κάτι καλύτερο αναζητά. Σύμφωνα με τη συνήθεια, κάθε χρόνο την παραμονή της Πρωτοχρονιάς όλοι εμείς όλο και κάτι καλύτερο θα θέλαμε από τον καινούριο χρόνο.

Διακόπτουμε για λίγα λεπτά το φως, κι όταν το ρολόι μας σημάνει 12, γυρίζουμε και πάλι τον διακόπτη και με καινούρια ελπίδα μπαίνουμε στον νέο χρόνο. Πιστεύω ότι κι εφέτος θα κάνουμε το ίδιο πράγμα. Θέλω να ελπίζω ότι το διάστημα αυτό θα κάνουμε έστω και λίγες σκέψεις για τον χρόνο που πέρασε και αν τον χρησιμοποιήσαμε σωστά, δηλαδή σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Πριν μερικά χρόνια είχα διαβάσει μια περίεργη ιστορία και θεωρώ σκόπιμο να τη διηγηθώ στην αγάπη όλων αυτών που τη μέρα αυτή της Πρωτοχρονιάς απαλλαγμένοι πια από τον κόπο και την μέριμνα των ημερών αυτών θα πάρουν την εφημερίδα τους και ξένοιαστοι θα αρχίσουν να την ξεφυλλίζουν και να διαβάζουν τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα νέα της ημέρας. Πιστεύω ότι όπως πάντα θα διαβάσουν και το άρθρο μου αυτό.

Ήταν παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Ένας νέος καθόταν κοντά στο τζάκι κι ήταν βυθισμένος σε σκέψεις. Κάποια στιγμή, συνεπαρμένος απ' τους ρεμβασμούς του ψιθύρισε: “Αν είχα τόσα χρήματα! Ξαφνικά μέσα στ' ονειροπόλημά του παρουσιάζεται μπρος στα έκπληκτα μάτια του μια μυστηριώδης μορφή και του λέγει: “Όσα χρήματα θέλεις θα τα 'χεις αμέσως, υπό τον όρο ότι την ερχόμενη παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όταν το ρολόι θα σημάνει μεσάνυχτα, πρέπει να έχουν όλα ξοδευτεί.» Πραγματικά σε λίγες στιγμές ο άνθρωπος ήταν κάτοχος του χρηματικού ποσού που ποθούσε. Ο χρόνος πέρασε. Στο διάστημα αυτό ξόδεψε αρκετά χρήματα σε διασκεδάσεις, ταξίδια, σε συντροφιές με τους φίλους του, στις πολυτελείς του εμφανίσεις, σε πλούσια γεύματα, σε ακριβά κοσμήματα και σε κάθε είδους χλιδή και άνεση. Κι όμως ένα πάρα πολύ μεγάλο ποσόν έμενε ακόμα ανέπαφο. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όταν ο δείκτης του ρολογιού κόντευε στη δωδεκάτη, ξαφνικά η μυστηριώδης μορφή παρουσιάστηκε πάλι μπροστά του. Εκείνος, κατάχλομος τινάζεται όρθιος τρέμοντας και τραυλίζοντας:

“Δεν... μπό...ρε....σα...να...τα ξοδέψω όλα...». Τότε οργισμένος ο μυστηριώδης άγνωστος τού λέει: “Λησμόνησες τα νοσοκομεία, τους φτωχούς, τους άστεγους, τις χήρες, τα ορφανά. Λησμόνησες να κτίσεις σχολεία, να φτιάσεις δρόμους, ν' ανεγείρεις ορφανοτροφεία και άσυλα. Να χορτάσεις τους πεινασμένους και να σκουπίσεις το δάκρυ τόσων πονεμένων, που απ' τα χέρια σου περίμεναν την ευεργεσία. Να γιατί είσαι άξιος θανάτου...” Κι ο νέος έπεσε κάτω και ξεψύχησε.

Αδελφοί μου, όσο περίεργη κι αν φαίνεται αυτή η ιστορία, έχει ένα πολύ ζωντανό κι αληθινό νόημα. Πάντα αυτές τις στιγμές που σβήνουν τα φώτα, παρουσιάζεται μπροστά σ' όλους μας η μυστηριώδης μορφή του χρόνου του χρόνου, που ο μέγας κυρίαρχος της Αιωνιότητος έχει διατάξει να εμφανίζεται, και προσφέρει στον καθένα μας μια επιταγή με 365 ημέρες ή 3760 ώρες ή 525.000 πρώτα λεπτά. Γι' αυτόν τον αμύθητο θησαυρό θα κληθούμε όλοι μας, όχι από αφηρημένη έννοια του χρόνου, αλλά από τον Κυβερνήτη του Απείρου, να δώσουμε λόγο, όταν η ώρα θα σημάνει την δωδεκάτη μεσάνυχτα, πώς τον εχρησιμοποιήσαμε. Ας μη δείχνουμε ότι ο χρόνος είναι ανεκτίμητος. Γι' αυτό «η θυσία του χρόνου είναι η πιο δαπανηρή απ' όλες τις θυσίες». Έτσι μας λέει ο Πλούταρχος. Ο δε Κόλτων επιγραμμίζει: «Ο χρόνος είναι λίκνο της ελπίδας, τάφος της φιλοδοξίας, αυστηρός ελεγκτής των μωρών, σωτήριος σύμβουλος των φρονίμων».

Τελειώνοντας τις σκέψεις αυτές ας ασκούσουμε και τη συμβουλή του Οράντιου Μανν: “Χρησιμοποίησε το χρόνο σου, γιατί είναι ενεκτίμητος, καθώς η αιωνιότητα. Το χθες δε ξανάρχεται, το αύριο δεν είναι σίγουρο μόνο το σήμερα είναι δικό σου, κι αν χρονοτριβείς, το χάνεις κι αυτό. Κι αυτή η απώλλεια είναι ανεπανόρθωτη”. Σήμερα όλος ο κόσμος στέκει με ελπίδα μπροστά στον καινούριο χρόνο. Ας τον υποδεχτούμε με αισιοδοξία.