Της Αννας Κωνσταντουλάκη

Οι περισσότεροι άνθρωποι τις γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς βρίσκονται στα σπίτια τους μαζί με τις οικογένειες, τους φίλους, τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Οι γιατροί και οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία πολλές φορές πρέπει να εφημερεύσουν και δεν τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους στο εορταστικό τραπέζι αλλά προσπαθούν να σώσουν ανθρώπινες ζωές.

Ενας εντατικολόγος, ένας χειρουργός, ένας καρδιολόγος και μια αναισθησιολόγος μοιράζονται μαζί μας τις εμπειρίες τους τις νύχτες μέσα στο νοσοκομείο ανάμεσα σε ασθενείς και επείγοντα περιστατικά την ώρα που οι δικοί τους κάθονται γύρω από το τραπέζι και ανταλλάσσουν ευχές.

Ο εντατικολόγος του Βενιζελείου Κώστας Χαχλιούτης μάς λέει:

“Αισθάνεσαι χάλια, απελπιστικά, όταν πρέπει να εφημερεύσεις τέτοιες μέρες και νύχτες, γιατί η οικογένειά σου είναι κάπου συγκεντρωμένη στα ζεστά και εσύ βρίσκεσαι στο κρύο θάλαμο ενός νοσοκομείου γεμάτος άγχος και πίεση βλέποντας ανθρώπους να υποφέρουν ή και να πεθαίνουν.

Ειδικά για μας που δουλεύουμε σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα και ψυχοφθόρα.

“Πας να χαμογελάσεις, να ευχηθείς “χρόνια πολλά”, λέει ο κ. Χαχλιούτης, “και την ίδια στιγμή βλέπεις τους γονείς ενός παιδιού που κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του σκυφτούς και αμίλητους να πειρμένουν έξω από τη μονάδα από στιγμή σε στιγμή να ακούσουν το χειρότερο νέο.

Μόλις πέσει το βλέμμα σου πάνω τους, το γέλιο σού κόβεται μαχαίρι. Δυστυχώς οι γιορτές δεν είναι για όλους”.

Την ημέρα της Πρωτοχρονιάς ετοιμάζεται να εφημερεύσει ο υπεύθυνος του χειρουργικού τομέα στα ΤΕΠ του Βενιζελείου, επιμελητής Α’ Στέλιος Κτενιαδάκης, ο οποίος μαζί με συναδέλφους του έχει χρειαστεί να κάνει βάρδια πολλές φορές τις ημέρες των γιορτών.

Ο ίδιος σημείωσε: “Δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι μακριά από την οικογένειά σου, μακριά από τα παιδιά σου, μακριά από τους φίλους σου που κάπου γιορτάζουν και να βρίσκεσαι σ’ ένα χώρο χωρίς θαλπωρή, χωρίς ζεστασιά. Κανείς δεν θέλει να είναι μακριά από την οικογένειά του τέτοιες ημέρες, αλλά κάποιοι πρέπει να το κάνουν. Τουλάχιστον νιώθεις καλά γιατί προσφέρεις κάτι στους συνανθρώπους σου”.

Ο χειρουργός σημειώνει ότι οι πιο δύσκολες εφημερίες είναι τις νύχτες των γιορτών, γιατί πολλοί οδηγούν σε κατάσταση μέθης και καταλήγουν στο νοσοκομείο ως βαριά περιστατικά μετά από τροχαία. “Υπάρχει ένταση, πίεση και άγχος. Αυτό που υποχρεούσαι είναι να κάνεις καλά τη δουλειά σου και αυτό κάνεις”.

Το εορταστικό φαγοπότι είναι επικίνδυνο για πολλούς καρδιοπαθείς, οι οποίοι συχνά από το οικογενειακό τραπέζι καταλήγουν στα επείγοντα του νοσοκομείου.

Ο επεμβατικός καρδιολόγος - αρρυθμιολόγος του ΠΑΓΝΗ Ηρακλής Μαυράκης μάς είπε: “Αυτό που έχουμε παρατηρήσει είναι ότι οι καρδιοπαθείς δεν έρχονται την παραμονή των Χριστουγέννων ή της Πρωτοχρονιάς αλλά το επόμενο πρωί ή μεσημέρι.

Γιατί; Γιατί τρώνε και πίνουν χωρίς μέτρο και καταλήγουν σ’ εμάς στα επείγοντα με εμφράγματα, αρρυθμίες, παγκρεατίτιδες, χολοκυστίτιδες.

Υπάρχουν καρδιοπαθείς που “σκάνε” από το φαγητό και χρειάζονται βέβαια νοσηλεία αφού έρχονται σε βαριά κατάσταση”.

Σύμφωνα με τον Η. Μαυράκη, το τμήμα του είναι ιδιαίτερα φορτωμένο και τις ημέρες των γιορτών αφού δέχεται περιστατικά απ’ όλη την Κρήτη. “Αν εφημερεύεις τις γιορτές, δυστυχώς αποχωρίζεσαι τους δικούς σου και τρέχεις να βοηθήσεις τους ασθενείς. Το πολύ πολύ να προλάβουμε να κόψουμε μια βασιλόπιτα στο νοσοκομείο, να πιούμε μια κόκα κόλα, να πούμε μεταξύ μας “χρόνια πολλά” και να επιστρέψουμε στη δουλειά. Δεν υπάρχει άλλη πολυτέλεια” καταλήγει.

“Είμαστε συνηθισμένοι να εφημερεύουμε ακόμη και τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, αλλά είναι λίγο σκληρό να δουλεύεις τέτοιες μέρες, γιατί θα ήθελες να είσαι με τους αγαπημένους σου και την οικογένειά σου” σχολίασε η επιμελήτρια Α’ της Αναισθησιολογικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου Ελσα Αστυρακάκη. Η ίδια συμπλήρωσε:

“Εχουμε περάσει πολλές νύχτες μακριά από τα σπίτια μας, ενώ οι άλλοι γιορτάζουν και δεν είναι εύκολο. Γι’ αυτό και εμείς προσπαθούμε να δημιουργήσουμε λίγη εορταστική ατμόσφαιρα.

Να στολίσουμε μια γωνία μ’ ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, να κόψουμε μια βασιλόπιτα. Αλλωστε με τους συναδέλφους μας έχουμε περάσει περισσότερες ώρες της ζωής μας απ’ ό,τι με τις οικογένειές μας”.