Του Εμμ. Λιοδάκη, ιεροκήρυκος

Σήμερα, η αόρατη φύση του θεού παίρνει ανθρώπινη μορφή. Σήμερα έρχεται ο Χριστός στη γη των δακρύων και των στεναγμών, η Βηθλεέμ δέχεται τον καθήμενον «δια παντός συν πατρί». Η άπειρη ουσία τυλίσσεται μέσα στα σπάργανα, για να σώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά της αμαρτίας, πόσοι από μας όμως, είναι έτοιμοι να τον δεχθούμε με αγάπη σαν Σωτήρα;

Αλλά και πόσοι άλλοι πάλι, (σπεύδουν σαν τον Ιούδα να τον συναντήσουν με το φιλί της προδοσίας; Η έλευση του Χριστού, σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας, δεν ήταν μόνο τότε. Δηλαδή πριν δυο χιλιάδες χρόνια, αλλά συνεχίζεται και σήμερα στον κόσμο, γιατί και σήμερα ο άνθρωπος τις ίδιες ανάγκες έχει. Η αμαρτία, φοβερός δυνάστης απειλεί να αφανίσει τον άνθρωπο και κάθε αξία. Και ο άνθρωπος αυτό το βλέπει και ριγεί από τον φόβο. Γι' αυτό έκθαμβος αυτές τις μέρες στέκεται μπροστά στο μέγα μυστήριο της σαρκώσεως του Υιού και Λόγου. «Παράδοξον μυστήριον οικονομείται σήμερον. Καινοτομούνται φύσεις και Θεός άνθρωπος γίνεται». «Η απαράλλακτος εικών του Πατρός, ο χαρακτήρ της αϊδιότητος αυτού» παίρνει δούλου μορφή και ως μικρό βρέφος ανακλίνεται στη φάτνη. «Ο έχων θρόνον ουρανόν και υπόδιον την γην».

Οι ουρανοί αγάλλονται και χαίρεται η γη. Οι Αγγελοι απορούν πως ο Βασιλιάς γίνεται δούλος και με τα ράκη σπαργανώνεται εκείνος που έντυσε την κτίση με άπειρη ωραιότητα. Τρέφεται με μητρικό γάλα εκείνος που έθρεψε με το μάννα τον πεινασμένο ισραηλίτικο λαό. Για τη συγκατάβαση, όλοι εμείς οι πιστοί αισθανόμαστε δέος για την άπειρη αυτή αγάπη του Θεού. Και ο Αγιος Τιμόθεος, πρεσβύτερος της Αντιόχειας, το ίδιο δέος αισθάνεται, βλέποντας αυτό το μέγα μυστήριο της συγκαταβάσεως και αναφωνεί: «Τις μη λαλήσει; Τις μη θαυμάση την του Κυρίου συγκατάβασιν»; Ανω ελεύθερος και κάτω εναπόγραφος. Ανω Υιός και κάτω δούλος. Ανω Βασιλεύς και κάτω μισθωτός, άνω πλούσιος και κάτω ενδεής, άνω προσκυνούμενος και κάτω φορολογούμενος, άνω θεϊκός θρόνος και κάτω αγροικικόν σπήλαιον, άνω πατρώος και ακατάληπτος κόλπος και κάτω άλογο τροφείον μικρόν και φάτνιον, τις μη θαυμάση μεγάλα άνω πράγματα και μικρά κάτω σπάργανα»; Απειρη η προσφορά του Ουρανού προς τη γη και τον άνθρωπο, γ' αυτό όλοι εμείς οι πρώην κατάδικοι και σήμερα ελεύθεροι μαζί με τους Αγγέλους και με τις καρδιές μας γεμάτες χαρά, ας αναπέμψουμε στον ενανθρωπήσαντα για μας Κύριο τη δοξολογική μας υμνωδία: «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία.»

Αδελφοί μου, πάντοτε, μα σήμερα όσο πότε, ο Χριστός είναι για τον άνθρωπο απόλυτη ανάγκη. Γι' αυτό ας τον καλέσουμε τώρα. Ας τον ζητήσουμε, αυτός θα μας πει: «έρχομαι ταχύ». Ναι, έλα Κύριε Ιησού και να γεννηθείς στη φάτνη της καρδιάς μας. Τι θα κάνουμε; θα τον καλέσουμε; Αν ναι, τότε να το κάνουμε σήμερα. Αύριο, ίσως είναι πολύ αργά.