Η είδηση στον ξένο τύπο ήταν συνοπτική.
Το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της Ανδαλουσίας
επικύρωσε την τριετή φυλάκιση στον Σύρο Κούρδο Hokman
Joma που στις 22 Φεβρ.ε.ε. πέταξε το παπούτσι του
στον πρωθυπουργό της Τουρκίας -Recep Tayyip Erdogan
Όπως περιγράφεται από τους ποιητές και τους συγγραφείς, τον Αισχύλο, τον Ευρυπίδη αλλά και τον Πλούταρχο, που χρημάτισε και ιερέας στο Μαντείο των Δελφών, εκεί, στους Δελφούς, γίνονταν διάφορες εξιλαστήριες τελετές κάθε εννέα χρόνια. Έτσι, ο Πλούταρχος περιγράφει μια τέτοια τελετή, που γινόταν στους Δελφούς ακόμη και στα χρόνια του, τον 2° αιώνα μ.Χ, συμβολικής κάθαρσης του θεού Απόλλωνα, αφού σκότωσε τον Πύθωνα, το θηρίο που λυμαινόταν την περιοχή, αφού, σύμφωνα με ακατάβλητο νόμο, ο κάθε φόνος έπρεπε να καθαρθεί.
Έτσι ακόμη και ο θεός Απόλλων έπρεπε να εξιλασθεί για τον παραπάνω φόνο και πήγε γι’ αυτό στα Τέμπη να καθαρθεί στο ποτάμι, όπου έμεινε εξόριστος για εννέα χρόνια. Από τα Τέμπη ο Απόλλων επέστρεψε στους Δελφούς με κλαδιά δάφνης, που έγινε στη συνέχεια το ιερό φυτό των Δελφών. Τον μύθο αυτό τον αναπαριστούσαν οι Δέλφιοι κάθε εννέα χρόνια και την εορτή την ονόμαζαν «Σεπτήρια Εορτή».
Στους Δελφούς όμως γίνονταν και άλλες «Σεπτήριες Εορτές», βέβαια με ενδιάμεσο διάστημα εννέα ετών η κάθε μια από την άλλη των οποίων ο Πλούταρχος δεν γνώριζε την προέλευση και τα λεπτομερή γεγονότα της καθιέρωσής τους.
Όμως ανάμεσα σε αυτές τις «Σεπτήριες Εορτές» ήταν και αυτή που είχε σαν ηρωίδα τη Χάριλλα, για την οποία ο Πλούταρχος, γνωστός για τα πεζογραφήματα του και τους πολύ γνωστούς «Παράλληλους Βίους», αναφέρει την καταγωγή της την αναπαριστά όπως γινόταν στους Δελφούς κάθε εννέα χρόνια, όπως παρακάτω:
Κάποτε έπεσε λιμός στους Δελφούς από την αναβροχιά και πήγαιναν οι κάτοικοι με τα γυναικόπαιδα τους στα ανάκτορα του βασιλιά τους κι εκείνος αφού τον παρακαλούσαν, έδινε ψωμί και χορταρικά στους σημαίνοντες πολίτες γιατί δεν έφταναν για όλους.
Πλησίασε κι ένα ορφανό κοριτσάκι και τον εκλιπάρησε.
Αλλά ο βασιλιάς την κτύπησε στο μάγουλο με το πέδιλο του και της το έριξε στο πρόσωπο. Και η μικρή, αν και ήταν φτωχή και έρημη δεν ήταν ευτελής. Έφυγε, έλυσε την ζώνη της και κρεμάστηκε. Και επειδή η πείνα χειροτέρευε και έπεσαν και αρρώστιες, η Πυθία είπε στον βασιλιά ότι έπρεπε να εξευμενίσει την Χάριλλα που παρθένος είχε αυτοκτονήσει.
Ερεύνησαν, και μόλις βρήκαν ότι το όνομα αυτό ήταν του κοριτσιού που είχε χτυπήσει ο βασιλιάς με το σάνδαλο του στο πρόσωπο έκαναν θυσία καθαρμού, την οποία στη συνέχεια την επαναλάμβαναν κάθε εννέα χρόνια, ακόμη και στα χρόνια του Πλούταρχου.
Ο βασιλιάς κάθεται επίσημα στον θρόνο του και μοιράζει ψωμί και χορταρικά σε όλους. Οταν πάρουν όλοι το μερίδιο τους του φέρνουν μια κούκλα που συμβολίζει την Χάριλλα. Την χτυπάει με το σάνδαλο του στο πρόσωπο και ο αρχηγός των Θυιάδων την σηκώνει από χάμω και την πάει σε μέρος απόκρημνο, όλο φαράγγια. Εκεί της περνούν στον λαιμό ένα σκοινί και την θάβουν στο μέρος όπου έθαψαν την Χάριλλα όταν είχε αυτοκτονήσει.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, η παραπάνω τελετή δεν ήταν εξιλασμού, αλλά αποτροπιασμού και θα προερχόταν από πολύ αρχαιότερη εποχή από την πρωτοελλαδική.
Έτσι λοιπόν η πράξη αυτή του κτυπήματος με το παπούτσι που τα τελευταία χρόνια εκδηλώνεται όλο και πιο συχνά από την μιαν άκρη της γης στην άλλη έλκει την καταγωγή της από την προϊστορική Ελλάδα και εκφράζει και σήμερα μια βαθύτατη περιφρόνηση και ένα απύθμενο μίσος.
