Γιατί ένας σκύλος μπορεί να δαγκώσει ένα παιδί ή έναν ενήλικα; Τι κρύβει η επιθετικότητα ενός σκύλου, που μπορεί να είναι ο δικός μας; Η ράτσα φταίει και ο σκύλος μάς δείχνει τα δόντια του;
Μετά τα αλλεπάλληλα περιστατικά τραυματισμών παιδιών, που κατέληξαν στο νοσοκομείο, καθώς δέχθηκαν επίθεση από σκυλιά, η “Π” απευθύνθηκε σε έναν εκπαιδευτή σκύλων, τον Στέλιο Ρομπογιαννάκη, ο οποίος εξηγεί σε ποιους παράγοντες οφείλεται η επιθετικότητα των σκυλιών και τονίζει ότι τα περισσότερα από αυτά θα είχαν αποφευχθεί, αν υπήρχε γνώση και σωστή ενημέρωση.
Σύμφωνα με τον κ. Ρομπογιαννάκη, ένα σκυλί, που έχει υποστεί κακομεταχείριση ακόμη και με την μορφή παιχνιδιού από τα παιδιά, μπορεί να γίνει ευερέθιστο και επιθετικό απέναντί τους.
“Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η επιθετικότητα ενός σκύλου δεν έχει σχέση με τη ράτσα του, αλλά με τον τρόπο που έχει μεγαλώσει. Ένα ζώο σωστά κοινωνικοποιημένο που δεν έχει υποστεί βία, δεν έχει φοβίες, δεν έχει κακές εμπειρίες από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες της ζωής του, δεν θα γίνει επιθετικό.
Ένα αδέσποτο σκυλί, που μεγαλώνει στους δρόμους, που του πετούν πέτρες, που το χτυπούν με ξύλα, που το κυνηγούν, θα γίνει επιθετικό.
Το ίδιο ισχύει και για ένα σκυλί δεσποζόμενο, που έχει υποστεί κακή μεταχείριση.
Πολλές φορές τα παιδιά “παίζουν” με το σκυλί, ταλαιπωρώντας το, τραβώντας την ουρά του, χτυπώντας το στα αστεία, παιδεύοντάς το.
Πολύ συχνά οι ιδιοκτήτες τους τα έχουν μόνιμα δεμένα, τα χτυπούν όταν γαυγίζουν, τους φορούν πνίχτες, τους φωνάζουν και τα κακομεταχειρίζονται για να τους επιβληθούν και να τους “πάρουν τον αέρα”, γιατί αυτή νομίζουν ότι είναι η σωστή μέθοδος εκπαίδευσης.
Ο Σ. Ρομπογιαννάκης τονίζει ότι οι γονείς έχουν την ευθύνη των παιδιών τους, άρα είναι εκείνοι που πρέπει να φροντίζουν να μην μένουν μόνα με έναν σκύλο, ειδικά αν δεν γνωρίζουν καλά τον χαρκατήρα του ζώου. Το ίδιο ισχύει αν ο σκύκος είναι δικός τους.
Η εκπαιδεύτρια σκύλου Ελένη Κασπίρη κατέγραψε επιθετικές συμπεριφορές σκύλων από διαφορετικές ράτσες αλλά και τι κρύβεται πίσω από αυτές:
Το Ακίτα δάγκωνε παιδιά. Όταν ήταν κουτάβι, το παιδί της οικογένειας τού έκοψε το αυτί με ψαλίδι.
-Το λυκόσκυλο δάγκωσε τον συγγενή, που μπήκε στην αυλή κρατώντας ένα κοντάρι. Από κουτάβι το χτυπούσαν με ξύλα γιατί ήθελαν να το αγριέψουν, για να γίνει φύλακας.
-Το ημίαιμο κυνηγόσκυλο δάγκωνε όλα τα μέλη της οικογένειας, αν έκαναν κίνηση πάνω του, όταν βρισκόταν στο κρεβάτι. Όταν ήταν μικρό, η μαμά το πετούσε από το κρεβάτι τυλιγμένο με το σεντόνι, γιατί σιχαινόταν να το πιάσει και να το κατεβάσει.
-Το Σπίτς δάγκωσε το 5χρονο παιδάκι της οικογένειας. Το κοριτσάκι θεωρώντας το παιχνίδι, του έπιανε τη μουσουδίτσα με ένα κοκαλάκι, που ανοιγόκλεινε σαν μανταλάκι και το σκυλάκι πονούσε.
-Το Μαλτέζ δάγκωνε την οικογένεια, όταν κρατούσε κάτι στο στόμα και πήγαιναν να του το πάρουν. Όταν ήταν μικρό, για να αφήσει κάτι από το στόμα του, το χτυπούσαν με μια βέργα.
-Ο Γερμανικός ποιμενικός δάγκωνε τους επισκέπτες. Από κουτάβι, όταν έμπαιναν επισκέπτες, το τραβολογούσαν από το κολάρο και το έβαζαν μέσα σε ένα κλουβί στην πίσω αυλή, για να μην ενοχλεί.
-Το Πίτμπουλ δάγκωνε αγνώστους. Το ήθελαν για φύλακα και από μικρό, το ενθάρρυναν κάθε φορά που έβλεπαν κάποιον άγνωστο, με την εντολή: «πάρτον»
-Το Λαμπραντόρ, δάγκωσε το παιδάκι οικογενειακής φίλης. Το έδεναν μέσα στο σπίτι, για να μην κάνει ζημιές και τα παιδιά της οικογένειας το ταλαιπωρούσαν, με καβαλήματα, τραβήγματα από τ΄ αυτιά, την ουρά, πετώντας του παιδικά παιχνίδια.
-Το Μπασέ δάγκωνε τον σύζυγο και τους άνδρες επισκέπτες. Ο σκύλος αυτός εκπαιδεύτηκε με παραδοσιακό τρόπο, παραμένοντας στον χώρο του εκπαιδευτή ένα χρονικό διάστημα.
-Ο Ελληνικός ποιμενικός δάγκωνε μέλη της οικογένειας. Από κουτάβι τον χτυπούσαν με το σκουπόξυλο, επειδή τους είπαν ότι πρέπει να του σπάσουν τον τσαμπουκά, γιατί είναι κυριαρχική φυλή.
-Το Ροτβάιλερ δάγκωνε όταν πλησίαζες το φαγητό του. Όταν ήταν μικρό, του έπαιρναν το μπολ την ώρα που έτρωγε, για να του πάρουν τον αέρα (τεστάκια χωρίς να ξέρουν τον τρόπο) και όταν έκανε οποιαδήποτε κίνηση το κουτάβι, το χτυπούσαν με κλωτσιές.
-Ο Ελληνικός ποιμενικός δάγκωνε άλλα σκυλιά. Τον εκπαίδευσαν με τον εξής τρόπο: Τον έβαζαν στη θέση «ξάπλα και μείνε», για να περνάει από πάνω του ένας άλλος σκύλος. Αν έκανε την παραμικρή κίνηση (όχι επιθετική), τον σήκωναν ψηλά και τον χτυπούσαν με δύναμη στο έδαφος.
-Το Κανίς δάγκωνε παιδιά. Όταν ήταν κουτάβι, έπαιζε με τα παιδιά και κυλιόντουσαν στο πάτωμα! Αλλά όταν άρχιζε το κουτάβι να κάνει δαγκωματάκια (έτσι παίζουν τα σκυλιά), η μαμά το χτυπούσε.
-Το Γκριφόν δάγκωνε, όταν έκανες οποιαδήποτε κίνηση πάνω του, ακόμα και για να το χαιδέψεις.
Ζούσε όλη του τη ζωή μέσα σε ένα κουτί και όταν έβγαινε έξω, έκανε σαν «τρελό» -απόλυτα λογικό- ουρούσε μέσα στο σπίτι επίσης απόλυτα λογικό αφού δεν του έμαθαν ποτέ πού είναι η τουαλέτα του, και γι’ αυτό το χτυπούσαν και το έκλειναν πάλι στο κλουβί.
-Το Κοκεράκι δάγκωνε ανεξαιρέτως. Ζούσε μόνιμα στο μπαλκόνι δεμένο. Από ανία γαύγιζε ασταμάτητα και το χτυπούσαν για να σταματήσει. Αποτέλεσμα; Δεν μπορούσε πια να το πλησιάσει κανείς.
Η εκπαιδεύτρια σημειώνει: “Ανέφερα τις ράτσες των σκύλων, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για να δούμε ότι οποιαδήποτε ράτσα και οποιοσδήποτε σκύλος μπορεί να δαγκώσει, αν νιώσει φόβο, πόνο, απειλή.
Μέσα από όλη αυτή την παρατήρηση, είδα πως ο αριθμός των δαγκωμάτων σε παιδιά είναι μεγάλος.
Αυτό συμβαίνει, γιατί τα παιδιά δεν γνωρίζουν, πώς πρέπει να συμπεριφερθούν στα σκυλιά και τα αντιμετωπίζουν, σαν αντικείμενα-παιχνίδια και θεωρούν πως είναι ανεξάντλητες πηγές ευχαρίστησης, που δεν κουράζονται, δεν πονούν, δεν φοβούνται.
Θα σκεφθεί κάποιος: Τι κάνεις; Kατηγορείς τα παιδιά;
Όχι βέβαια, τα παιδιά δεn φταίνε ποτέ, γιατί δεν ξέρουν. Υπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει, είναι οι κηδεμόνες.
Είναι δική τους υποχρέωση να μάθουν στα παιδιά τους και στα σκυλιά τους, πώς να συμπεριφέρονται.
Πρέπει να προστατέψουν και τον σκύλο από την καλοπροαίρετη -κατά τ’ άλλα- πρόθεση των παιδιών, αλλά και τα παιδιά από τη φυσιολογικότατη αντίδραση του σκύλου, όταν ζοριστεί.
Και επιβάλλεται να είναι παρόντες, όταν παιδί και σκύλος είναι στον ίδιο χώρο».
