Ενας πόλεμος στ’ αστέρια, που μάλλον δεν θα τελειώσει ποτέ…

ROGUE ONE

Σκην.: Γκάρεθ Έντουαρντς

Πρωτ.: Φελίσιτι Τζόουνς, Ντιέγκο Λούνα, Ριζ Άχμεντ, Ντόνι Γιέν, Μαντς Μίκελσεν, Μπεν Μέντελσον, Φόρεστ Γουίτακερ

Μια ομάδα επαναστατών ετοιμάζεται να κλέψει τα σχέδια για το Άστρο του Θανάτου, το τελευταίο υπερσύγχρονο όπλο, με το οποίο η Αυτοκρατορία σχεδιάζει να επιβάλει την ολοκληρωτική κυριαρχία της. Το 2012 η Disney πλήρωσε 4 δισεκατομμύρια δολάρια για ν’ αγοράσει τη Lucasfilm, παραγωγό εταιρεία του σκηνοθέτη Τζώρτζ Λούκας κι ιδιοκτήτρια των πνευματικών δικαιωμάτων των σειρών «Star Wars» και «Indiana Jones». Η φετινή ταινία αποτελεί μέρος της γενικότερης στρατηγικής ταχείας απόσβεσης της συγκεκριμένης επένδυσης, η οποία προβλέπει επέκταση της μυθολογίας της σειράς πέρα από τα τακτικά επεισόδια με θέμα την οικογένεια Σκαϊγουόκερ, σ’ ένα εκτεταμένο κινηματογραφικό σύμπαν στα πρότυπα της Marvel, η οποία επίσης αποτελεί θυγατρική της Disney από το 2009.

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτής της επέκτασης, η Disney έχει φροντίσει να γεμίσει τα χρόνια ανάμεσα στα ‘επίσημα’ επεισόδια, με spin-offs, δηλαδή με ιστορίες που αφηγούνται γεγονότα που εκτυλίσσονται μέσα στο αφηγηματικό σύμπαν των επεισοδίων, αλλά δεν αφορούν τη γενεαλογία των Σκαϊγουόκερ. Έτσι, μετά τη φετινή προσθήκη, ακολουθεί το έβδομο επεισόδιο τον Δεκέμβριο του 2017 και τον Μάιο του 2018 θα δούμε ένα prequel για τις καταβολές του Χαν Σόλο, του ήρωα που υποδυόταν ο Χάρισον Φορντ στην πρώτη τριλογία και στο περυσινό «Η Δύναμη ξυπνά» («The Force Awakens», Τζέι Τζέι Έιμπραμς), με τον ανερχόμενο Άλντεν Έρενραϊχ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αν είχα απογοητευτεί τόσο από τον «Γκοτζίλα» («Godzilla», 2014), δεν ήταν μόνο για τον τρόπο με τον οποίο το σενάριο χειρίστηκε το τέρας, αλλά κυρίως για επειδή ένιωσα την ταινία ως την χαμένη ευκαιρία ενός σεναρίου που δεν κατάφερε -στα μάτια μου τουλάχιστον- ν’ ανταποκριθεί σε μια τόσο συναρπαστική οπτική, όπως αυτή του Έντουαρντς: μεγάλης κλίμακας συνθέσεις συνδυασμένες με γήινα αλλά όχι μουντά χρώματα, προσδίδουν στιβαρή αληθοφάνεια σε εμβληματικές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, με τα βαριά σύννεφα ένα σταθερό δυσοίωνο μοτίβο που μεταφέρει το αίσθημα της απειλής.

Εδώ ξανά δημιουργεί έναν κόσμο οπτικά πολύ πιο ‘ρεαλιστικό’ και γι’ αυτό ενδιαφέροντα απ’ ό,τι κατάφερε ο Λούκας στα δικά του prequel από το 1999 ως το 2005. Η μεγάλη κλίμακα της παραγωγής δεν υπολείπεται σε τίποτα των υπόλοιπων επεισοδίων της σειράς, εξασφαλίζοντας αβίαστη διασκέδαση, όμως το κατά τ’ άλλα ολοκληρωμένο και συνεπές σενάριο των Κρις Βάιτς και Τόνι Γκίλροϊ, στερείται τη βαρύτητα που θα έκανε την ταινία κάτι παραπάνω απ’ αυτό που ήταν μέχρι τώρα, μια υποσημείωση στην κεντρική μυθολογία των Σκαϊγουόκερ.

TEΛΕΙΟΙ ΞΕΝΟΙ

Σκην.: Θοδωρής Αθερίδης

Πρωτ.: Θοδωρής Αθερίδης, Σμαράγδα Καρύδη, Άλκις Κούρκουλος, Μαρία Ναυπλιώτου, Μάκης Παπαδημητρίου, Ευαγγελία Συριοπούλου, Γιάννος Περλέγκας, Χριστίνα Βαρώτσου

Εφτά φίλοι συγκεντρώνονται για φαγητό στο σπίτι ενός από τα ζευγάρια της παρέας. Εκεί αποφασίζουν να παίξουν ένα παιχνίδι, σύμφωνα με το οποίο όλοι αφήνουν στο τραπέζι τα κινητά τους τηλέφωνα, ώστε όλοι να βλέπουν και ν’ ακούν τα μηνύματα και τις κλήσεις που δέχονται. Μόνο που η τόλμη δε θα τους βγει σε καλό.

Αισθηματική κομεντί που αποτελεί ριμέικ του «Perfetti Sconosciuti» (Πάολο Τζενοβέζε, 2016), κι αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη σκηνοθετική απόπειρα του Αθερίδη, μετά από τα αδιάφορα «Μια μέλισσα τον Αύγουστο» (2007) και «Από έρωτα» (2014).

Αν δεν έχετε δει το ιταλικό πρωτότυπο, σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα, ως μια από τις πιο έξυπνες αισθηματικές και κοινωνικές σάτιρες των τελευταίων χρόνων για την υποκρισία των σημερινών ερωτικών ηθών.

Η ελληνική εκδοχή είναι φτιαγμένη με ελαφρώς υποτονικότερο ρυθμό και πλαδαρό χιούμορ.

Συνολικά όμως, παραμένει μια πιστή και μεστή διασκευή, γραμμένη επίσης από τον Αθερίδη, ο οποίος έχει φροντίσει να παρέμβει μόνο ελάχιστα και λεπτομερειακά για να προσαρμόσει την ιστορία στην ελληνική πραγματικότητα, διατηρώντας την εξέλιξή της σφιχτή ώστε να μην υπάρξουν πλατειάσματα, τις ερμηνείες εύστοχα ισορροπημένες ώστε ν’ αποφευχθούν οι περιττοί μελοδραματισμοί και την ουσία της ανέπαφη, αναδεικνύοντας την αιχμηρότητα και τον κυνισμό του πρωτότυπου σεναρίου.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ!

SING

Σκην.: Γκαρθ Τζένινγκς, Κριστόφ Λουρντελέ

Με τις φωνές των: Μάθιου Μακόναχι, Ρις Γουίδερσπουν, Σκάρλετ Γιοχάνσον, Σεθ Μακφάρλαν, Τάρον Έγκερτον

Ο Μπάστερ είναι ένα κοάλα που αποφασίζει να διοργανώσει έναν τραγουδιστικό διαγωνισμό, ώστε να σώσει το θέατρό του από τη χρεοκοπία.

Κωμωδία κινουμένων σχεδίων από το στούντιο Illumination, δημιουργού των «Εγώ ο Απαισιότατος» (2010, 2013) και «Minions» (2015). Παρότι όχι ακριβώς η ευρηματικότερη και πιο ενδιαφέρουσα πρόσφατη ταινία του είδους, παραμένει εύκολη κι ανέμελη διασκέδαση.