Στις μέρες μας η Ευρώπη ταλανίζεται από το μεταναστευτικό πρόβλημα. Μουσουλμάνοι από την Ασία έρχονται μέσω Τουρκίας και Αιγαίου στην χώρα μας ή από την Αφρική μέσω της Μεσογείου πηγαίνουν κυρίως στην Ιταλία. Σκοπός τους είναι να φτάσουν στην Ευρώπη για σωτηρία. Κάποιοι στην προσπάθειά τους αυτή χάνουν την ζωή τους. Το ταξίδι τους είναι πάρα πολύ επικίνδυνο. Όμως αυτοί το να ζουν στην πατρίδα τους, όπου ο ένας σκοτώνει τον άλλο, το θεωρούν πολύ πιο επικίνδυνο.
Εκείνοι που δημιούργησαν την κατάσταση αυτή είναι κυρίως οι Αμερικάνοι. Με τις επεμβάσεις τους στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στην Λιβύη και οπωσδήποτε και στην Αίγυπτο και στην Συρία δημιούργησαν χάος. Οι κυβερνήσεις στα κράτη αυτά κλονίστηκαν, διαλύθηκαν. Οι πολίτες άρχισαν να τρώγονται και να σκοτώνονται μεταξύ τους. Η ζωή έγινε ανυπόφορη. Και φεύγουν για να σωθούν.
Από το πρόβλημα που δημιουργήθηκε η χώρα μας, ως πύλη εισόδου μεταναστών, υποφέρει περισσότερο από κάθε άλλο κράτος της Ευρώπης. Υποφέρει πολύ και η Ιταλία. Υποφέρει και η Τουρκία – αυτό πρέπει να της το αναγνωρίσομε παρά την εχθρική συμπεριφορά που δείχνει ο ζόρικος Ερντογάν απέναντί μας.
Από την άλλη, οι κύριοι αίτιοι της κατάστασης αυτής, οι Αμερικάνοι, σφυρίζουν αμέριμνα. Καμιά φορά μας «συμπαραστέκονται» με συμβουλές (που άλλωστε δεν κοστίζουν) πώς να ξεπεράσομε τις δυσκολίες. Όπως έκανε και ο Ομπάμα που τελευταία, στην λήξη της θητείας του, θυμήθηκε να μας επισκεφθεί.
Όμως μόνο με ευχές και συμβουλές το πρόβλημα δεν λύνεται. Χρειάζονται χρήματα για οργάνωση σχεδιασμών, ανάπτυξη υπεύθυνης δραστηριότητας και κυρίως για την εγκατάσταση και την κάποια αποκατάσταση των δυστυχισμένων αυτών ανθρώπων.
Ο καινούργιος πλανητάρχης, που σύντομα αναλαμβάνει την εξουσία στην Αμερική, είναι εντελώς απρόβλεπτος. Αν μόνο ευχές και συμβουλές δίνει και αυτός, επειδή ό,τι συμβαίνει είναι μακριά από το σπίτι του, η κατάσταση θα επιδεινωθεί και θα έχει παγκόσμιο αντίκτυπο. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες ή οποιοδήποτε άλλο τμήμα του ΟΗΕ πρέπει να δείξει έντονο ενδιαφέρον. Στην εποχή μας, με την παγκοσμιοποίηση, το να δείχνεις ενδιαφέρον μόνο για ό,τι συμβαίνει δίπλα σου προδίδει ανόητη ανευθυνότητα. Και μάλιστα όταν ο κύριος αίτιος για το γεγονός είσαι εσύ.
Απορώ πάντως αν η αρχηγίνα μας, η κ. Μέρκελ, τόλμησε ποτέ να μιλήσει έξω από τα δόντια και να εκθέσει ευθέως το πρόβλημα στον πλανητάρχη. Ή μήπως φοβήθηκε μην τον δυσαρεστήσει…
Πάντως όλοι εμείς στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πειθήνια όργανα της Αμερικής, εξακολουθούμε να υπακούομε στις διαταγές του κάθε πλανητάρχη, ως σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Και ας ζημιωνόμαστε, χωρίς καμία αντίστοιχη αμοιβή ή υποστήριξη.
Και ιδίως οι Έλληνες που, εκτός όλων αυτών, δεχόμαστε και συνεχείς και σε μερικές περιστάσεις θρασύτατες απειλές (σαν πολιτικό bullying) από τους συμμάχους (!) μας Τούρκους. Ο πλανητάρχης, αντί για κάποια έστω επίπληξη, τους καλοπιάνει. Και οι Τούρκοι, αποθρασυνθέντες, τον χαβά τους: κάθε λίγο μας ενοχλούν με νέες θρασύτερες απειλές, χωρίς κανένα σεβασμό στην συμμαχία.
Και είναι πραγματικά να απορεί κανείς τι συμμαχία είναι αυτή, στην οποία ο ένας σύμμαχος απειλεί με κήρυξη πολέμου, εισβολή και αρπαγή των εδαφών του άλλου. Και από σύμμαχος καταντά αντίμαχος. Και ο πλανητάρχης εξακολουθεί να σφυρίζει αμέριμνος: Τις δικές μου διαταγές τις εκτελούν. Άσ’ τους να τρώγονται μεταξύ τους. Τα κορόιδα!
*Ο Αιμίλιος Ψαθάς είναι εκπαιδευτικός
