“Fidel Castro is dead”. Ο Φιντέλ Κάστρο είναι νεκρός. Αυτή η λακωνική και μάλλον σκληρή φράση, ήταν η αντίδραση του εκλεγμένου και «αυριανού» προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τράμπ. Σκληρή, γιατί άλλο είναι να πεις … «πέθανε» και άλλο «είναι νεκρός». Αλλά, ας μη μείνουμε στις λεπτές αποχρώσεις του λόγου.
Το ερώτημα είναι πώς θα εξηγήσουμε, τώρα, στον νέο πρόεδρο, (που από πρόσφατες τηλεφωνικές συνομιλίες με τον Αλέξη Τσίπρα, μας έδωσε την εντύπωση ότι ετοιμάζει τις βαλίτσες του για να επισκεφτεί κι εκείνος την Ακρόπολη), ότι ο πρωθυπουργός μας μετέβη προσωπικώς στην Αβάνα, πράγμα που δεν έπραξε κανείς ηγέτης από την ΕΕ ή από άλλη μεγάλη δύναμη. Ούτε ο Πούτιν, ούτε ο Ομπάμα, που αποκατέστησε τις σχέσεις ΗΠΑ - Κούβας. Ούτε η Τερέζα Μέι της Βρετανίας, ούτε ο Τζάστιν Τριντώ του Καναδά, αν και ο Κάστρο είχε παρευρεθεί στην κηδεία του πατέρα του, του Πιέρ Τριντώ. Ούτε η καγκελάριος Μέρκελ, ούτε και ο σοσιαλιστής Ολάντ. Όλοι θα εκπροσωπηθούν από χαμηλόβαθμους αξιωματούχους και αντιπροσωπείες. Στις περισσότερες χώρες, αυτά σταθμίζονται και αξιολογούνται προσεκτικά, στο επίπεδο των διπλωματικών κύκλων. Αν αυτό λέει κάτι…
Γιατί θα υπάρχουν και φωνές που θα αντιτάξουν ότι «δεν είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε καμιά εξήγηση στον κ. Τραμπ». Παρακαλώ…!!! Αυτό χρειάζεται και μια δεύτερη σκέψη. Δεύτερη σκέψη, όταν το θέμα που μονοπωλούσε για καιρό στα ΜΜΕ πριν και κατά την πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου Ομπάμα, (που βρίσκεται και στη δύση της θητείας του), ήταν αν εκείνος θα αναφερόταν στην ελάφρυνση του χρέους μας… Έτσι είναι. Όταν οι παρεμβάσεις στα εσωτερικά μας είναι ευνοϊκές, είναι καλοδεχούμενες. Στην αντίθετη περίπτωση, δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας! Φυσικά, η εξαίρεση που τονίζει τον κανόνα είναι ότι θα παραστούν όλοι οι αριστερής απόκλισης ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, όπως ο διάδοχος του Τσάβες, Νικολά Μαδούρο, από τη Βενεζουέλα, ο Έβο Μοράλες, από τη Βολιβία κ.ά. Και για όποιον δεν κατάλαβε το υπονοούμενο, το παιχνίδι είναι πού τοποθετείται έκαστος. Αριστερά ή όχι…
Και σαν να μην έφτανε η μετάβαση του πρωθυπουργού μας στην Αβάνα, αλλά εκφώνησε και λόγο, στα ελληνικά, στην πλατεία της Επανάστασης, μπροστά σε πολλές χιλιάδες κόσμου. Η πλατεία αυτή της Αβάνας έχει έκταση 72 στρέμματα και είναι η 31η σε έκταση, ανάμεσα στις πλατείες του κόσμου. Είναι εκεί, που ο ίδιος ο Κάστρο εκφωνούσε τις πολύωρες ομιλίες του, στο λαό της Κούβας, ακόμα και υπό συνεχή βροχή (χωρίς να υπάρχει η ευχέρεια να αγοράσεις ομπρέλα από διερχόμενο πακιστανό). Και μίλησε, ο πρωθυπουργός μας, με άνεση μεγάλη και με λόγια υπερήφανα, διακόπτοντας κατά διαστήματα, για να παρεμβληθεί η μεταφράστρια και να γίνει κατανοητός από τους Κουβανούς. Είπε ότι έχουμε κοινά προβλήματα με την Κούβα και στην Ευρώπη … ότι αντιμετωπίζουμε την απειλή του καπιταλισμού, τους νόμους της αγοράς, της φιλελεύθερης οικονομίας … και τέτοια. Και κατέληξε, ισπανιστί: Hasta la victoria siempre (Ως τη νίκη, πάντα), φράση προσφιλή στον Τσε Γκεβάρα, άλλη εμβληματική μορφή στον επαναστατικό χώρο. Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και τόσο απλό να μιλάς σε ένα ολόκληρο λαό και σε μια τέτοια θλιβερή συγκυρία, με την ίδια άνεση που απευθύνεσαι στο 15μελές του σχολείου σου.
Από μια άποψη, η ομιλία του πρωθυπουργού μας είχε και την προφητική πλευρά της. Άθελά του το ανέφερε και χωρίς να το προσέξει (ή μήπως όχι…), είπε, ότι η Ελλάδα (στην Ευρώπη) έχει μεγάλες ομοιότητες, τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες απειλές έξωθεν, με την Κούβα (στην Αμερική). Η διαφορά τους είναι ότι ενώ η Κούβα έχει προοπτικές να «ρεφάρει», ιδιαίτερα στις μέρες μας, που τείνει να αποκαταστήσει πλήρως τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ και να βγει από την απομόνωση και το εμπάργκο, η χώρα μας βρίσκεται σε καθοδική πορεία. Ίσως, μάλιστα, να φτάσουμε κάποτε και στο βιοτικό επίπεδο της σημερινής Κούβας, όπου ο μέσος μηνιαίος μισθός είναι τα $21 (και όχι τα $20, όπως με κακεντρέχεια αναφέρεται στα ΜΜΕ). Ίσως, μεσοπρόθεσμα και με τα στοιχειώδη μαθηματικά του γυμνασίου, η καμπύλη στη γραφική παράσταση του εισοδήματός μας, με τις μειώσεις σε συντάξεις, επικουρικό, φόρους κ.λπ. προς τα εκεί να τείνει. Άλλη μια ομοιότητα μεταξύ της χώρας μας και της πανέμορφης νήσου της Καραϊβικής, είναι ότι έχουμε τον ίδιο, περίπου, πληθυσμό (11 εκατομ.), ενώ η χώρα μας (132.00 τ.χλμ) είναι λίγο μεγαλύτερη, σε έκταση, από την Κούβα (110.000 τ.χλμ.).
Ένα άλλο κοινό σημείο με την Κούβα είναι ότι και οι δύο χώρες βρίσκονται ή έχουν βρεθεί στα πρόθυρα της πτώχευσης. Ο Κάστρο, (για λόγους υγείας) μεταβίβασε πριν δέκα χρόνια την εξουσία στον αδελφό του Ραούλ. «Σόϊ πάει το βασίλειο» και εκεί –άλλη κοινή ομοιότητα με μας. Ας είναι… Παρά τη ρεαλιστική πολιτική που Ραούλ Κάστρο, σε αντίθεση με τον τυφλό αντιαμερικανισμό του αδελφού του και την προσέγγισή του με τις ΗΠΑ, η οικονομία δε λέει να ανακάμψει. (Για να μην πούμε, ότι ο Φιντέλ «έσκασε από το κακό του», που ανήμπορος καθώς ήταν, ο αδελφός του προχώρησε στην αποκατάσταση των σχέσεων με τις ΗΠΑ). Η γραφειοκρατία σοβιετικού τύπου και η αγκύλωση της κεντρικής διοίκησης, αποθαρρύνουν τους ξένους επενδυτές. Μια ξένη επιχείρηση μπορεί να αποκλειστεί από τη μια μέρα στην άλλη, χωρίς δικαιολογία. (Άλλη ομοιότητα – Σκουρλέτης, επένδυση Ελληνικός Χρυσός!). Και μια που πήραμε σβάρνα τις ομοιότητες με την Κούβα, κρατήστε το αυτοκίνητό σας, αν μπορείτε. Θα διαπιστώσετε ότι αντέχει περισσότερο από ό,τι εσείς νομίζετε. Πώς κατορθώνουν οι Κουβανοί και συντηρούν τις αμερικανικές λιμουζίνες του ’50 και εξυπηρετούνται μια χαρά, ως ταξί, μια και δεν είναι δυνατό να εισάγουν (ή να παράγουν) αυτοκίνητα, μέσα σε ένα ακμάζοντα σοσιαλ - κομμουνισμό;
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Κάστρο υπήρξε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, αλλά «ου δύναται πόλις κρυβήναι, επάνω όρους κειμένη». Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, όπου με το διαδίκτυο, όχι μόνο πληροφορούμαστε τα πάντα, αλλά μπορούμε και να δούμε τα πάντα, σχεδόν. Δικαιολογημένα, λοιπόν, αναφέρονται, με τη συγκυρία του θανάτου του, όλα τα υπέρ και τα κατά, που περιγράφουν την πενηντάχρονη αγκίστρωσή του στην εξουσία. Πενήντα χρόνια χωρίς εκλογές… Αυτά δεν συμβαίνουν στις δημοκρατίες! Το κοινό που είχε με το δικτάτορα της Ισπανίας, Φράνκο, είναι ότι και οι δύο κυβέρνησαν επί πολλές δεκαετίες, μπόρεσαν να επιβάλουν τους διαδόχους τους και … πέθαναν στο κρεβάτι τους. Όσα λέγονται για προσωπική ιδιωτική κλινική, για εργοστάσια παραγωγής τροφίμων ειδικά γι’ αυτόν, για παραμυθένιες βίλες και ιδιωτικά εξωτικά νησιά, μπορεί να μην είναι όλα αλήθεια ή ίσως και να δικαιολογούνται για κάποιον στον οποίον έγιναν 638 απόπειρες δολοφονίας και έπρεπε να μην εκτίθεται, αλλά να λαμβάνει τις κατάλληλες προφυλάξεις. Είναι, όμως, δύσκολο να εξηγήσει κανείς τις μυθικές διακοπές του γιου του(ενός από τους γιους), με ιδιωτικό γιωτ, πανάκριβες σουίτες σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία για τις πολυμελείς παρέες του, κατά την παραμονή του στη Μύκονο και στη συνέχεια αλλού. Αυτά δεν γίνονται με $21 το μήνα!!!
Ο Κάστρο, που από δικηγόρος έγινε επαναστάτης και μάλιστα με επιτυχία (όχι όπως ο Τσε Γκεβάρα), κατέλαβε την εξουσία την 1η Ιανουαρίου, 1959, εκδιώκοντας το δικτάτορα Μπατίστα. Ήταν ένα διεφθαρμένο καθεστώς, με μιαν Αβάνα γεμάτη από νυκτερινά κέντρα και καμπαρέ, στα οποία διασκέδαζαν οι πλούσιοι τουρίστες, κυρίως Αμερικανοί και όπου εκδίδονταν οι καλλίγραμμες Κουβανέζες. Μέσα στα πενήντα χρόνια της επανάστασης, η εκμετάλλευση από τους αμερικανούς επιχειρηματίες σταμάτησε και οι φλογερές κουβανέζες … εκδίδονται πλέον στα σπίτια τους. Έτσι λένε, τουλάχιστον, οι εκπρόσωποι του ανδρικού φύλου, που επισκέφτηκαν (κυρίως, γι’ αυτό το σκοπό) την απαγορευμένη μέχρι προ τινος, για τους Αμερικανούς, Κούβα.
Λοιπόν, αντίο Φιντέλ. Το σύνθημά σου, που είναι και το επίσημο σύνθημα της Κούβας, το Patria o Muerte (Πατρίδα ή Θάνατος), το επανέλαβε και το υπενθύμισε ο πρωθυπουργός μας και μάλιστα σε άπταιστα ισπανικά, στους χιλιάδες συμπατριώτες σου, στην πλατεία της Επανάστασης, μπροστά στο μνημείο του άλλου ήρωά σας, του Hose Marti και απέναντι από το γιγαντιαία προσωπογραφία του συναγωνιστή σου, Τσε Γκεβάρα. Για τη λασπολογία του κόσμου ότι ήσουν δικτάτορας, μη δίνεις σημασία. Σε μια χώρα όπου οι πολίτες «οδηγούνται από τις πολιτικο-κοινωνικές ιδέες των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν» και είναι «αποφασισμένοι να προωθήσουν τη θριαμβευτική Επανάσταση» της οποίας ηγήθηκες και στηριγμένη στην ενότητα επαναστατικών δυνάμεων και λαού, με το ένα και μοναδικό «Κομμουνιστικό Κόμμα επικεφαλής, να συνεχίζει με τελικό σκοπό το χτίσιμο της κομμουνιστικής κοινωνίας», ο χαρακτηρισμός του δικτάτορα πολύ μικρή σημασία έχει. Έτσι, φεύγεις έχοντας καταταχθεί στην παρέα των μεγάλων ηγετών. Μας αφήνεις μόνο με μιαν απορία. Αν και το όνομά σου, Φιντέλ, σημαίνει «πιστός», αυτό με τις 35.000 … πώς γίνεται;
[email protected]

