Του Εμμ. Λιοδάκη Ιεροκήρυκος
Η παρουσία της συγκύπτουσας γυναίκας μέσα στη συναγωγ, έγινε αιτία να ξεχειλίσει το πικρόχολο ποτήρι του φθόνου που τώρα και πολύ καιρό εκόχαλζε μέσα στην καρδιά του αρχισυνάγωγου. Δεν μπορούσε ο αρχισυνάγωγος να βλέπει και να ακούει τις ζητωκραυγές και τις επευφημίες του λαού προς τον θεράποντα γιατρό της συγκύπτουσας γυναίκας. Δεν χάρηκε για τη θεραπεία αυτής της δυστυχισμένης γυναίκας όπως θα έπρεπε να χαρεί. Αλλά αντίθετα, επιχειρεί με τον πιο δημαγωγικό τρόπο να ξεσηκώσει όλους αυτούς που έκθαμβοι στέκονται μπροστά στο θαύμα.
Δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια την τυραννούσε ο σατανάς και ο αρχισυνάγωγος αντί να συγκινηθεί μπροστά στο θαύμα, προσπαθεί να ξεσηκώσει με υποκρισία ολόκληρη την συναγωγή «αγανακτών», λέγοντας στο Νομοθέτη Ιησού: «Έξι ημέρες έργα και ποιήσεις πάντα τα έργα σου, τη δε ημέρα εβδόμη Σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου» (Εξοδ. κ' 9). Τι κρίμα! Ο αρχισυνάγωγος είναι κοντόφθαλμος. Δεν μπορεί να διακρίνει ποιος είναι Αυτός που βρίσκεται μπροστά του. Και γεννάται το εύλογο ερώτημα: τι κακό έκανε ο Χριστός; Ασέβησε στο Νόμο του Μωυσή, όπως ο αρχισυνάγωγος ισχυρίζεται; Όχι βέβαια. Αλλά ο Μωυσής διά τη σκληροκαρδία τους, τους τον έδωσε. (Ματθ. Ιθ' 8). Ο Χριστός όμως με την ενέργειά Του αυτή έδειξε σ' όλους που θέλουν να αγαθοεργούν ότι η ημέρα του Σαββάτου (=η Κυριακή), αυτό τον σκοπό έχει: Μετά τη Θεία Λειτουργία, ο σωστός χριστιανός οφείλει έμπρακτα να εφαρμόσει αυτά που άκουσε. Οφείλει να επισκεφθεί τον άρρωστο στου πόνου το κρεβάτι, τον παραμελημένο γέροντα, την χήρα και το ορφανό. Όταν ο Χριστός έρθει τη Δευτέρα Παρουσία, αυτό θα μας ρωτήσει. Δεν θα πρέπει να ξεχνούμε την παραγγελία που άφησε στο Ευαγγέλιο της Κρίσεως (Ματθ. 31-46). Αυτοί λοιπόν που υποκρίνονται και «προσποιούνται προφάσεις εν αμαρτίαις», οφείλουν να γνωρίζουν πως ό,τι καλό έργο γίνεται την Κυριακή, την ημέρα της αργίας, αυτό γίνεται προς ψυχικό μας συμφέρον και προς δόξα Θεού. Έπειτα, εάν θέλουμε να εργασθούμε για τα αναγκαία της ζωής, όλες οι άλλες ημέρες της εβδομάδας είναι στη διάθεσή μας. Την δε Κυριακή να την αφιερώνουμε στην εργασία της ψυχής
Αδελφοί μου. Η υποκρισία είναι όπλο φοβερό, που πολλές φορές σκοτώνει τον υποκριτή άνθρωπο, αλλά και αυτό που ο υποκριτής έχει σαν στόχο του. Γι' αυτό μακριά από την υποκρισία. Μακριά από τον φαρισαϊσμό. Τελειώνοντας ας θυμηθούμε το μαστίγωμα των Γραμματέων και των Φαρισσαίων, με εκείνα τα συγκλονιστικά «Ουαί» (Ματθ. Κγ' 13-28). Ουαί, λοιπόν, σ' όλους αυτούς που από ζήλεια και φθόνο, δεν προσφέρουν την αγάπη τους σ' αυτούς που τόσο πολύ την έχουν ανάγκη.
